Το ανέκδοτο της ημέρας

Έκανε προ ολίγων ημερών πομπώδης επανεμφάνιση ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ., Κυριάκος Μητσοτάκης. Συγκρατήθηκε και δεν μίλησε για την αδικία του ελληνικού λαού εις βάρους της κόρης του που δεν αναγώρισε την πολιτική ιστορική διαδρομή της οικογένειας Μητσοτάκη και εξέλεξε πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης τον Αντώνη Σαμαρά... Αντιθέτως ήταν λαλίστατος όσον αφορά την οικονομία και την κριτική στην κυβέρνηση Καραμανλή. Επιρίπτοντας ευθύνες σε όλες τις κυβερνήσεις από το 1981 και μετά δήλωσε πως "Μάθαμε να ζούμε πάνω από τις δυνατότητές μας, με δανεικά, επιβαρύνοντας τις επόμενες γενιές, και την ίδια περίοδο αρνηθήκαμε με πείσμα να κάνουμε τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που έκαναν όλες οι χώρες της Ευρώπης για να γίνουμε ανταγωνιστικοί. Και τώρα, έφτασε η ώρα της αλήθειας" ενώ καρφώνοντας και την κυβέρνηση Καραμανλή συνέχισε λέγοντας πως "Χρέος της πολιτικής ηγεσίας- και αυτό πρέπει να είναι το κύριο μέλημα της σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας- είναι να πει επιτέλους την πλήρη, τη γυμνή, αλήθεια στον ελληνικό λαό για την κατάσταση των δημοσίων οικονομικών, που δυστυχώς είναι ακόμη χειρότερα και από ό,τι σήμερα την παρουσιάζουμε. Χωρίς αυτή την έντιμη και ειλικρινή εξήγηση, την οποία δυστυχώς κανένα κόμμα μέχρι σήμερα δεν επεχείρησε, τα επώδυνα μέτρα- που ούτως ή άλλως υπό την πίεση της ανάγκης θα ληφθούν- θα οδηγήσουν σε επικίνδυνες κοινωνικές αναταράξεις".

"Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει" και, φυσικά, ο πρεσβύτερος Μητσοτάκης εξαίρεσε από την κριτική του τη λαμπρή περίοδο 1990-93 της πρωθυπουργίας της. Ευτυχώς δηλαδή που υπήρξε και αυτή η "ανάσα", η "όαση" εντιμότητας μέσα στο διεφθαρμένο πολιτικό σκηνικό της μεταπολίτευσης αλλιώς κανείς δεν ξέρει που θα είχαμε φτάσει ως χώρα... Το ποτήρι έχει ξεχειλίσει και νομίζω ότι, αν όχι όλοι, το καταλαβαίνει η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων. Ακόμη και σήμερα που ο συσσωρευμένος θυμός και η αγανάκτηση των Ελλήνων έχει φτάσει στο απροχώρητο, που έχουμε φτάσει σε τέλμα ως κράτος, ως κοινωνία και ως έθνος, συνεχίζεται η κοροϊδία. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είπε αλήθειες, καμία αμφιβολία δε χωρά σε αυτό. Είπε αυτό που συζητά και για το οποίο διαμαρτύρεται χρόνια τώρα η ελληνική κοινωνία, την απαρχή όλων των κακώς κειμένων του δημόσιου και πολιτικού σκηνικού: την ατιμωρησία των βουλευτών και υπουργών και το διαχωρισμό δικαιωμάτων απλού πολίτη και πολιτικού. Μόνο που ξέχασε να κάνει την αυτοκριτική του... Η οικογένεια Μητσοτάκη είναι σε μεγάλο βαθμό συνυπεύθυνη για τη λεηλασία του δημοσίου πλούτου, απαξίωση της αξιοκρατίας και κομματικοποίηση του δημοσίου τομέα. Και προτρέπει λοιπόν να δοθεί ελικρινής εξήγηση στον ελληνικό λαό για τα δημοσιονομικά της χώρας για να κατευνάστούν οι αναμενόμενες κοινωνικές αναταράξεις και εκρήξεις. Όταν και ΑΝ (υποθετική πρόταση που εκφράζει το μη πραγματικό όπως μας δίδασκαν στα Αρχαία Ελληνικά) δοθούν πρώτα ειλικρινείς εξηγήσεις για τις λεηλασίες του δημοσίου πλούτου και την ατιμωρησία της εξουσίας, τις υπόγειες συμφωνίες και τις μίζες που χρόνια τώρα καταλήγουν σε λογαριασμούς στο εξωτερικό, τα διαπλεκόμενα και τους ξαφνικούς πλουτισμούς υπουργών και βουλευτών και μετά δημευτούν όλα τα περιουσιακά στοιχεία όλων όσων αποδεδειγμένα έβαλαν χέρι στο δημόσιο χρήμα ή ζημίωσαν το δημόσιο συμφέρον εξυπηρετώντας ιδία ή οικεία συμφέροντα, τότε ο ελληνικός λαός θα δεχθεί και να ακούσει και να υπακούσει σε αυστηρά αλλά δίκαια μέτρα επανόρθωσης (ή επανίδρυσης) του κράτους. Διαφορετικά οι κοινωνικές αναταράξεις όχι απλά θα είναι επικίνδυνες αλλά ισοπεδωτικές κύριε Μητσοτάκη. Και στόχος θα είστε όλοι εσείς που υποθηκεύσατε το μέλλον μιας ολόκληρης πατρίδας αλλά ποντάροντας στην ασθενή ιστορική μνήμη αυτού του λαού εμφανίζεστε και ως σωτήρες αναλόγως των πολιτικών εξελίξεων. Γιατί αν μη τι άλλο θέλει πολύ θράσος να έρχονται όλοι όσοι γλέντησαν (μαζί με τους αυλικούς τους) τόσα χρόνια στην πλάτη του ελληνικού λαού και να του ζητούν να υποστεί τις οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες των άνομων πράξεων της ολιγοκρατίας της μεταπολίτευσης.

Ο θεσμός του αποδιοπομπαίου τράγου

Αύριο είναι η 'μαύρη' επέτειος ενός χρόνου από το φόνο του Αλέξανδρου Γρηγορό-πουλου από τον ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα. Όλη η Ελλάδα θρήνησε και θρηνεί το χαμό του 15χρονου παιδιού και, φυσικά, ζητά την δίκαιη τιμωρία των θυτών. Και έτσι πρέπει. Απλά έχω την εντύπωση πως στη συγκεκριμένη περίπτωση δείχνουμε ως λαός ακόμη μια φορά περιορισμένο ορίζοντα σκέψης και λογικής. Κοινώς βλέπουμε το δέντρο αλλά ούτε κατά διάννοια δε συνειδητοποιούμε πως υπάρχει δάσος. Δεν είναι μόνο τα καμουφλαρισμένα ανεπανάληπτα έκτροπα και οι ανυπολόγιστες ζημιές που έγιναν πέρυσι μετά το φόνο του Αλέξη από ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας (που προφανώς χρησιμοποίησαν τον άδικο χαμό του παιδίου ως αφορμή για να εξωτερικεύσουν το θυμό τους, την (συνολική) απαξίωση των Ελλήνων πολιτών για τη λειτουργία του Κράτους και τις όποιες σκληροπυρηνικές αντιεξουσιαστικές απόψεις τους). Είναι που σαν κοινωνία βρήκαμε έναν ακόμη αποδιοπομπαίο τράγο. Θα κάνουμε μια ανθρωποθυσία, θα κατευνάσουμε το συσσωρευμενο θυμό μας, θα καλύψουμε ανήθικα προσωπικές ευθύνες για την παρωδία Κράτους που δημιουργήσαμε και μετά θα αφήσουμε αυτόν τον φαύλο κύκλο να ξαναγράψει μια τροχιά μέχρι τη στιγμή που θα απαιτηθεί μια νέα ανθρωποθυσία για να κατευνάσουμε τα (δικά μας) πνεύματα, τις ενοχές που μας στοιχειώνουν.

Μην παρεξηγηθώ, ο ειδικός φρουρός που πυροδότησε το όπλο είναι επικίνδυνος, πρέπει να δικαστεί και ασφαλώς οφείλουν στην Ελληνική Αστυνομία να λάβουν χώρα ριζικές αλλαγές με γνώμονα όμως την ουσία και όχι το θεαθήναι. Και ασφαλώς μας πνίγει όλους μας η αδικία του χαμού του παιδιού. Απλά αναρωτιέμαι γιατί τα αντανακλαστικά μας εν προκειμένω λειτούργησαν σε υπερθετικό βαθμό όταν δυσλειτουργούν καθημερινά και σε χιλιάδες άλλες περιπτώσεις; Θα ανφέρω το πιό απλό παράδειγμα: για λόγους τακτ πολλές φορές εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε που ΔΕΝ εμποδίζουμε το φίλο μας από το να οδηγήσει μη όντας νηφάλιος από το ποτό; Αντίστοιχα, πόσοι παρκαδόροι σε κλαμπ, μπουζούκια κλπ. αδιαφορούν αν αυτός που δίνουν το κλειδί του αυτοκινήτου παραπατάει από το μεθύσι ή έστω στέκεται στα πόδια του; Πόσους 'Αλέξανδρους Γρηγορόπουλους' αλήθεια έχουμε χάσει στο δρόμο από μεθυσμένους οδηγούς ή έστω από οδηγούς με επίπεδα αλκοόλ στο αίμα μεγαλύτερα του νόμιμου ορίου; Για να μην αναφερθώ στις -χειρίστης ποιότητας- εθνικές οδούς στις οποίες θρηνούμε κάθε χρόνο χιλιάδες συμπολίτες μας επειδή χρόνια τώρα οι κυβερνήσεις καταληστεύουν τα κρατικά ταμεία και τις επιδοτήσεις για την κατασκευή τους; Εκεί, αλήθεια, σε τι οφείλεται η σιωπηρή ανοχή μας; Δεν είναι φυσικά τόσο άμεσο ή ορατό το συμβάν όσο ένας θανατηφόρος πυροβολισμός αλλά και αυτό φόνος είναι. Μόνο που το όπλο είναι 'αόρατο' και η σφαίρα άγνωστο πότε και σε ποιόν θα εξοστρακιστεί.

Εξάλλου, ο συγκεκριμένος ειδικός φρουρός είναι δημιούργημα του τρόπου ζωής και του πολιτικού συστήματος της γενιάς της μεταπολίτευσης που με επιτυχία δυστυχώς μεταλαμπαδεύει τις λαμπρές βάσεις της υπολειτουργίας του Κράτους και στη νέα γενιά. Εμείς δεν είμαστε οι ίδιοι μου έχουμε ισοπεδώσει κάθε μορφής αξιοκρατία και ισονομία στην ελληνική κοινωνία; Που αδιαφορούμε για το κοινωνικό σύνολο και τις επιπτώσεις των επιλογών μας; Που αντικαταστήσαμε κάθε μορφής αξιοκρατικό κριτήριο, κάθε μορφής ουσιώδη και αξιοκρατικό έλεγχο επιλογής προσωπικού στο δημόσιο τομέα με το κομματικό κριτήριο και τις προσωπικές γνωριμίες και παραχωρήσαμε (αδιαφορώντας για τις συνέπειες) σημαντικές ευθύνες σε ανίκανους, ανεπαρκείς ή ανεκπαίδευτους ανθρώπους; Ο Επαμεινώνδας Κορκονέας είναι ένα αποτέλεσμα του σάπιου οικοδήματος που δημιουργήσαμε και λέγεται Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Και όλοι έχουμε ευθύνη, άλλοι για τις πράξεις τους και άλλοι για τη σιωπή τους. Κανείς όμως δε φαίνεται διατεθειμένος να εξεγερθεί και ισοπεδώσει αυτό το σάπιο πολιτικό σύστημα, αν και σύσσωμη η ελληνική κοινωνία έχει καταλάβει πλέον το αδιέξοδο των φθηνών και καιροσκοπικών επιλογών της τις τελευταίες δεκαετίες.

Παρακάτω παραθέτω ένα -κατά τη γνώμη μου- εξαιρετικό άρθρο του Brady Kiesling, πρωήν διπλωμάτη των Η.Π.Α στην Ελλάδα ο οποίος παραιτήθηκε σε ηλικία 46 ετών το 2003 ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την εισβολή των Η.Π.Α. στο Ιράκ. Έκτοτε ζει μόνιμα στην Ελλάδα.

"Στις 6 Δεκεμβρίου, ένας Έλληνας αστυνομικός παραβίασε τους σαφείς διατυπωμένους κανόνες εμπλοκής της υπηρεσίας του και χρησιμοποίησε παρανόμως το όπλο του. Ήταν τόσο άτυχος, ώστε να σκοτώσει ένα μικρό παιδί.

Οι καταστροφές που ακολούθησαν δεν είχαν όμως καμιά σχέση με την τύχη. Δεκάδες Έλληνες δημοσιογράφοι έσπευσαν να βάψουν τα χέρια τους με το αίμα του Αλέξη. Χωρίς να περιμένουν την αυτοψία, τα αποτελέσματα της βαλλιστικής εξέτασης ή το πόρισμα των ανακριτικών αρχών, αποφάνθηκαν ότι η αστυνομία «δολοφόνησε εν ψυχρώ το νεαρό». Προσέθεσαν δε ότι ο θάνατος του Αλέξη ακολουθεί τη λογική παρόμοιων περιπτώσεων στο παρελθόν και ενισχύει τον ισχυρισμό ότι η ελληνική αστυνομία είναι εκτός ελέγχου. Η δέουσα αντίδραση της κοινωνίας απεικονίστηκε από τον ταλαντούχο σκιτσογράφο της «Καθημερινής», Ηλία Μακρή, ο οποίος στις 9 Δεκεμβρίου ζωγράφισε μια πένα να διαπερνά τρεις αστυνομικούς με την επισήμανση «συγγνώμη, εξοστρακίστηκε».

Καθώς περπατούσα στη Φιλελλήνων και έβλεπα τους εμπόρους να μαζεύουν τις σπασμένες βιτρίνες των καταστημάτων τους, μου ήλθε στο μυαλό η «Kristallnacht», η «Νύχτα των Κρυστάλλων». Ας μην λησμονούμε άλλωστε ότι οι βανδαλισμοί των καταστημάτων των Εβραίων από τους Ναζί, το 1938, ξεκίνησαν από τη δολοφονία ενός Γερμανού διπλωμάτη στο Παρίσι από έναν Εβραίο θερμοκέφαλο. Το ιδεολόγημα της συλλογικής ενοχής, το οποίο έχει εγκαταλειφθεί εδώ και χρόνια από κάθε πολιτισμένο λαό, ζει και βασιλεύει στον κόσμο της ελληνικής δημοσιογραφίας. Οι αστυνομικοί είναι φονιάδες. Γι’ αυτό πρέπει να τους λούσουμε με βενζίνη και φωτιά. Για να τους φέρουμε σε απόσταση βολής, δεν πρέπει να διστάσουμε να σπάσουμε καταστήματα ή να προβούμε σε εμπρησμούς.

Αναμφίβολα, οι Έλληνες δημοσιογράφοι θα προσβληθούν από την εν λόγω σύγκριση. Άλλωστε, το πογκρόμ των τελευταίων ημερών δεν στράφηκε εναντίον Εβραίων ή Αθίγγανων, αλλά εναντίον των τρισκατάρατων αστυνομικών. Για να μην τους προκαλέσω περισσότερο λοιπόν, τους καλώ να διαβάσουν την προκήρυξη της 17 Νοέμβρη μετά το θάνατο του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά από τον αστυνομικό Μελίστα. Η γλώσσα που χρησιμοποιούν σήμερα τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης ελάχιστα διαφέρει από εκείνη που χρησιμοποιούσε τότε η τρομοκρατική οργάνωση. Η διαφορά βεβαίως είναι ότι οι Έλληνες δημοσιογράφοι δεν χρειάζεται να παγιδεύσουν το αμάξι ενός αστυνομικού με εκρηκτικά, για να κατακτήσουν το δικαίωμα να παροτρύνουν άλλους να το κάνουν.

Η Νύχτα των Κρυστάλλων, ήταν ένας εκτραχηλισμός που απλώς περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να ξεσπάσει. Το ίδιο συνέβη και στη σημερινή Αθήνα. Όταν όσοι έχουν κύρος στην ελληνική κοινωνία – δάσκαλοι, πολιτικοί και δημοσιογράφοι – καθιστούν σαφές στους νέους ότι η καταστροφική τους μανία αποτελεί ένδειξη πολιτικής αρετής και δεν θα τύχει οιασδήποτε τιμωρίας, μία μικρή μεν, ικανή δε, ομάδα εξ αυτών θα εκμεταλλευθεί την ελευθερία κινήσεων που της παρέχεται. Για όσους δεν ζουν μόνιμα στην Ελλάδα, η άποψη ότι η Ελληνική Αστυνομία αποτελείται από αυταρχικούς φονιάδες φαντάζει τουλάχιστον βλακώδης. Έκπληκτοι οι τουρίστες παρακολουθούν τους Έλληνες οδηγούς να παραβιάζουν κάθε κανόνα οδικής κυκλοφορίας και ασφάλειας και να παραμένουν ατιμώρητοι. Σε άλλες χώρες, θεωρείται κοινός τόπος ότι ο σεβασμός στους νόμους σώζει πολύ περισσότερες ζωές από όσες καταστρέφει. Στην Ελλάδα όμως, τα ελληνικά σχολεία θρηνούν εκατοντάδες συμμαθητές του Αλέξη κάθε χρόνο, λόγω της ανοχής της κοινωνίας στη δολοφονική συμπεριφορά των οδηγών, στη διαφθορά των επιθεωρητών εργασίας και στην απόρριψη των τοξικών αποβλήτων των εργοστασίων στα ποτάμια.

Ο ανεπαρκής εξοπλισμός και εκπαίδευση και το πεσμένο ηθικό της ελληνικής αστυνομίας είναι συμπτώματα και όχι αιτίες της κατάρρευσης του κράτους δικαίου. Κάθε μήνα, το ελληνικό κοινοβούλιο ψηφίζει και έναν καινούργιο κακογραμμένο νόμο για να κατευνάσει την οργή της κοινής γνώμης για κάποια περίπτωση κατάχρησης εξουσίας. Οι Έλληνες, από την πλευρά τους, χειροκροτούν την ψήφιση αυτών των νόμων, αλλά αντιτίθενται στην εφαρμογή τους. Το ίδιο και οι πολιτικοί. Οι ανεφάρμοστοι νόμοι και οι εξευτελιστικοί μισθοί εγγυώνται την άνθηση της διαφθοράς στην ελληνική αστυνομία. Η διαφθορά οδηγεί μαθηματικά στην καταρράκωση του κύρους της. Η έλλειψη κύρους και σεβασμού για τα σώματα ασφαλείας αποτελούν μία πολύ βολική λογική εξήγηση για την ανομία σε όλα τα επίπεδα της ελληνικής κοινωνίας.

Πράγματι, υπάρχουν θερμόαιμοι στους κόλπους της αστυνομίας, οι οποίοι ενίοτε υιοθετούν βίαιες συμπεριφορές απέναντι σε όσους μετανάστες πέφτουν στα χέρια τους. Αλλά οι νταήδες αυτοί είναι ταυτόχρονα και δειλοί, ενώ η δημογραφική ομάδα των ανυπεράσπιστων τους οποίους μπορούν να βασανίσουν ατιμώρητα είναι μικρή και συρρικνώνεται συνεχώς. Οι αστυνομικοί που παραβιάζουν τον όρκο τους διακινδυνεύουν την ίδια βραδυκίνητη και επιφυλακτική απονομή δικαιοσύνης που περιμένει κάθε Έλληνα που παρανομεί.

Ο σεβασμός του κράτους δικαίου απαιτεί ο θάνατος του Αλέξη να τύχει παραδειγματικής και ταχείας τιμωρίας. Οι δικαστές και οι ένορκοι, έχοντας κατά νου όλα τα στοιχεία της υπόθεσης, οφείλουν να ζυγίσουν από τη μία πλευρά το δικαίωμα της αυτοάμυνας κάθε ανθρώπινου όντος –συμπεριλαμβανομένων και των αστυνομικών– και από την άλλη την υποχρέωση των οργάνων της πολιτείας να προστατεύουν την ανθρώπινη ζωή ακόμη και με κίνδυνο της δικής τους. Η ελληνική κοινωνία θα γίνει υγιέστερη μόνο αν τιμωρηθεί το ίδιο το έγκλημα και όχι αυτό που τα ΜΜΕ αντιλαμβάνονται ως έγκλημα.

Κάθε Νύχτα των Κρυστάλλων αποτελεί πλήγμα για τον αυτοσεβασμό ενός έθνους. Αφού διασκεδάσαμε ολόκληρο τον κόσμο με την ανικανότητα της ελληνικής αστυνομίας να υπερασπίσει την Αθήνα ενάντια σε μερικές εκατοντάδες ταραξίες, τώρα μερικοί υπεύθυνοι δημοσιογράφοι αλλάζουν γραμμή προκειμένου να συντονιστούν με τον προβληματισμό της κοινής γνώμης. Ισως τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας να εντάσσονται σε μία ευρύτερη διαδικασία ωρίμασης. Οι δημοσιογράφοι είναι τα χαϊδεμένα παιδιά της ελληνικής κοινωνίας. Ας τους αφήσουμε να δικαιολογήσουν τις ναρκισσιστικές επαναστατικές τους ασκήσεις, παίζοντας το ρόλο της νομιμοποιημένης εκδοχής της 17 Νοέμβρη, αντί να υπερασπιστούν με σθένος, ως οφείλουν, το κράτος δικαίου σε μία στιγμή που το κράτος αποτυγχάνει, όπως τώρα, να προστατεύσει τους πολίτες του. "

Διακοσμητικά παντελόνια

Όπως ήταν αναμενόμενο η νέα κυβέρνηση και η νέα Υπουργός Παιδείας ακύρωσαν την άδεια λειτουργίας σε 33 κολέγια που χορήγησε με πολύ αδιαφανή και ύποπτο τρόπο ο προκά-τοχος της, Άρης Σπηλιωτό-πουλος, 3 ημέρες μόλις από τις εκλογές. Η απόφαση αυτή επιβαλλόταν όχι μόνο από τις μη πληρούσες νομικές προϋποθέσεις των αιτήσεων αδειοδότησης (που για κάποιο περίεργο λόγο ο πρώην Υπουργός Παιδείας αποφάσισε έστω κι έτσι να τις εγκρίνει) αλλά και από πλευράς ηθικής καθώς η κοινωνική νομιμοποίηση αργεί ακόμη (αν ποτέ έρθει)...

Αυτό που ήταν πασίγνωστο όμως, επισημοποιήθηκε και από την Ολομέλεια του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους: η ΟΜΟΦΩΝΗ απόφαση του σχετικά με τη νομιμότητα ή μη της διαδικασίας ελέγχου που οδήγησε στη χορήγηση των αδειών των κολεγίων ήταν αρνητική. Επομένως η απόφαση ήταν παράνομη. Το Υπουργείο Παιδείας, ακολουθώντα την απόφαση ανάκλησης της κυρίας Διαμαντοπούλου εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία μεταξύ άλλων ανέφερε πως "...η υπουργός προχωρεί σε ανάκληση όλων των αδειών που έχουν εκδοθεί και θα προχωρήσει στην επανεξέταση του συνόλου των φακέλων, οι οποίοι στην πραγματικότητα ουδέποτε εξετάστηκαν από τον προηγούμενο υπουργό Αρη Σπηλιωτόπουλο, παρά τα προβλεπόμενα από τον νόμο 3696/2008 που είχε ψηφιστεί από τον προκάτοχό του". Δηλαδή ακόμη και ο νόμος που έθετε τα νομικά όρια είχε ψηφιστεί επί Νέας Δημοκρατίας μόλις λίγους μήνες προτού αναλάβει ο Άρης Σπηλιωτόπουλος. Και συνεχίζει στην ανακοίνωση του πως "η κυβέρνηση της Ν.Δ. προκάλεσε και κληροδότησε ένα πρωτοφανές χάος με άδειες που δόθηκαν με παράνομες υπουργικές αποφάσεις, βασιζόμενες σ' έναν νόμο που κηρύσσεται ασύμβατος προς το ευρωπαϊκό δίκαιο". Δυστυχώς, βέβαια, το θέμα παίρνει ήδη και άλλες προεκτάσεις. Οι ιδιοκτήτες των κολεγίων, όπως δήλωσαν οι ίδιοι, προετοιμάζουν αγωγές εκατομμυρίων ευρώ, διεκδικώντας ηθική και οικονομική αποζημίωση. Και φυσικά έχουν αρκετές πιθανότητες να κερδίσουν κάποια σοβαρά ποσά (αν όχι όλα όσα αξιώνουν) μιας και επικαλούνται ότι στο μεσοδιάστημα από την αναγνώριση μέχρι την ανάκληση δημιουργήθηκαν έννομα συμφέροντα που πλέον θίγονται. Και όπως πάντα, τις (οποίες) αποζημιώσεις θα τις πληρώσει φυσικά ο ελληνικός λαός.

Μέχρι πότε σε αυτή τη χώρα θα μένουν ατιμώρητοι οι υπαίτιοι; Γιατί τα ΜΜΕ ασχολήθηκαν από ελάχιστα έως καθόλου με αυτό το ζήτημα; Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να βρεθεί ενώπιον δικαιοσύνης κάποιος βουλεύτής ή υπουργός που καταλήστεψε το δημόσιο πλούτο ή παρανόμησε (με επίσημη απόφαση του κράτους); Ο Aris δε λογοδότησε πουθενά όταν αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο με τα 40.000 ευρώ που φέσωσε τον ΕΟΤ για ένα τριήμερο (με συντροφιά πάντα..) στην υπερπολυτελή θαλαμηγό "Αμφιτρίτη" όταν ήταν Υπουργός Τουρισμού. Δε λογοδότησε επίσης πουθενά (ούτε δήλωσε κάτι) όταν αποκαλύφθηκε η σύμπραξή του ως Υπουργός Παιδείας σε φωτογραφικό διορισμό συνεργάτη του Αλογοσκούφη ως λέκτορα στο Πανεπιστήμιο Πειραιά με βάση το ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ του. Και πάλι δε λογοδότησε σε καμία αρχή και, φυσικά, ούτε στον ελληνικό λαό όταν αποκαλύφθηκε πως είχε χρέωσει στο ελληνικό δημόσιο μέσω του Υπουργείου Παιδείας 50 αριθμούς κινητών τηλεφώνων τους οποίους είχθε μοιράσει συγγενείς και φίλους και αθροίζαν ένα σύνολο αρκετών χιλιάδων ευρώ το μήνα. Πάλι δεν αντιμετώπισε κυρώσεις ούτε προέβη σε οποιοδήποτε σχόλιο (τα ΜΜΕ και πάλι σιώπησαν..) όταν αποκαλύφθηκε προ 2 εβδομάδων στην Αγγλία -και μια μόλις μέρα πριν την έναρξη της παγκόσμιας έκθεσης τουρισμού- πως ο κατασκευαστής του περιπτέρου που χρησιμοποίησε το υπουργείο Tουριστικής Ανάπτυξης στην ίδια έκθεση πέρυσι περίμενε μαζί με δικαστικούς κλητήρες και με εντάλματα κατάσχεσης κάθε κινητού και ακίνητου περιουσιακού στοιχείου του ΕΟΤ, αφού δεν είχε πληρωθεί ούτε ένα ευρώ για τις εργασίες του εδώ και έναν χρόνο (ήταν η περίοδος που ο Aris με πολυμελή συνοδεία, τα έξοδα της οποίας χρεώθηκε ο Έλληνας φορολογούμενος, έκανε τουρ σε όλο τον κόσμο για να εγκαινιάζει εκθέσεις του ΕΟΤ κάνοντας promotion, την κατεξοχή αρμοδιότητα ενός Υπουργού Τουρισμού). Ο κατάλογος δεν τελειώνει εδώ όμως μιας και η εφημερίδα "Κεφάλαιο" το περασμένο Σάββατο έδωσε στη δημοσιότητα τιμολόγιο αξίας 70.000 ευρώ από τον Σπηλιωτόπουλο χρεωμένο στο Υπουργείο Τουρισμού για αγορά... γραβατών! Πράγματα ασύλληπτα δηλαδή που καταδεικνύουν πολιτική εξαπάτηση και λεηλασία του πλούτου του ελληνικού λαού...

Εκτιμώ όμως ότι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι είναι η απόφαση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους για τον ΠΑΡΑΝΟΜΟ χαρακτήρα της αδειοδότησης των κολεγίων από τον Άρη Σπηλιωτόπουλο. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι ο πρώην Υπουργός Παιδείας χρηματίστηκε κάτω από το τραπέζι για να προβεί στην άναδρη και άτιμη κίνηση της αναγνώρισης των κολεγίων 3 μέρες πριν αλλάξει η κυβέρνηση αλλά δεν έχουμε αποδείξεις (τουλάχιστον όχι ακόμη..). Έρχεται όμως το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους και επίσημα και ομόφωνα δηλώνει ότι ήταν παράνομη η απόφαση. Εγώ ξέρω ότι οι νόμοι του Κράτους αυτού επιβάλλουν όταν αναγνωρίζεται από δικαστήριο παρανομία να τιμωρείται με κάποια ποινή ο θύτης. Πότε έλαβε χώρα δικαστήριο σε αυτή τη χώρα που -με απόφαση- ανακύρηξε παράνομη την πράξη Έλληνα πολίτη αλλά δεν τιμώρησε τον αυτουργό της πράξης; Ο Σπηλιωτόπουλος λοιπόν γιατί δεν πρέπει να τιμωρηθεί για την παρανομία του αυτή και να διερευνηθούν οι σκοπιμότητες που τον οδήγησαν σε αυτή την απόφαση; Γιατί ο Έλληνας πολίτης θα πρέπει να πληρώνει από τον ιδρώτα του τυχόν αποζημιώσεις εκατομμυρίων ευρώ που θα επιδικαστούν στους ιδιοκτήτες κολεγίων για μια υπογραφή του Άρη Σπηλιωτόπουλου ενώ αυτός θα σφυρίζει αδιάφορα κυνηγώντας μεγαλύτερα αξιώματα στην αυριανή Νέα Δημοκρατία; Ακόμη και η ασυλία (την οποία ουδέποτε θα άρουν, είμαι βέβαιος) των βουλευτών έχει τα όρια της. Οφείλει ο ελληνικός λαός να πάρει την κατάσταση στα χέρια του γιατί η αυτή η ασυλία αδιαφάνειας, παρανομίας και εξαπάτησης των Ελλήνων βουλευτών θα συνεχιστεί ες αεί. Και όχι μόνο αυτό, αλλά αυτή η ασπίδα προστάσιας έχει μετατρέψει τα αρπακτικά-βουλευτές σε αυθάδεις φιγούρες. Παραδείγματος χάριν, ο Aris όχι μόνο αμύνθηκε της νομιμότητας της απόφασης του να χορηγήσει άδειες λειτουργίας όταν ρωτήθηκε σχετικά αλλά και επέπληξε την κυρία Διαμαντοπούλου για τις επικείμενες συνέπειες με τις αγωγές των ιδιοκτητών κολεγίων για την καθυστέρηση... ανάκλησης τους!! Λίγη αξιοπρέπεια δε βλάπτει. Τα παντελόνια δεν τα φοράμε για να μην κρυώνουμε Ari...

Παραμύθι δίχως τέλος..

Καθημερινά βομβαρδιζόμαστε από δυσοίωνες προβλέψεις, από ειδήσεις καταστροφής και από απαισιόδοξα σενάρια για το μέλλον αυτής της χώρας. Φαίνεται ότι βαδί-ζουμε με μαθηματική ακρίβεια προς την καταστροφή και το, χειρότερο, πως οι όποιες λιγοστές πιθανότητες σωτη-ρίας δεν εξαρτώνται πλέον από εμάς τους ίδιους αλλά από τις βλέψεις και τις επιθυμίες των κέντρων αποφάσεων του εξωτερικού. θα αναρωτιέται κανείς, ίσως, πως καταλήξαμε σε αυτό το σημείο... Πόσα χρόνια έχουν περάσει αλήθεια από την -υποτιθέμενη- ισχυρή ευρωπαϊκή Ελλάδα του Σημίτη; Μέχρι χθες δεν μας περηφανευόταν η κυβέρνηση της ΝΔ για θωρακισμένη οικονομία που η κρίση δεν αγγίζει και μας μιλούσαν για 'πράσινα παπαγαλάκια' όσον αφορά τις κριτικές και τους προβληματισμούς για την Εθνική Οικονομία; Λίγο πριν τις εκλογές, εξάλλου, δε μας έλεγε ο Γιώργος Παπανδρέου και οι συνεργάτες του ότι έχουν λύσεις για όλα τα προβλήματα γνωρίζοντας ότι βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού (δε μπορώ να πιστέψω ότι το ΠΑΣΟΚ δεν γνώριζε εκ των προτέρων την τραγική κατάσταση της οικονομίας αλλά του αναγνωρίζω το ελαφρυντικό ότι οι επιφανειακές υποσχέσεις για την Οικονομία πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο του ιερού εθνικού σκοπού να φύγει η προηγούμενη ισοπεδοτική κυβέρνηση);

Τα όσα ζούμε σήμερα πιθανότατα να είναι απλά κάποια πρωτοβρόχια... Η καταιγίδα βρίσκεται μπροστά μας και, κατά τα φαινόμενα, θα είναι ισοπεδωτική. Μου δίνεται η εντύπωση ότι η Ελλάδα έχει χρεωκοπήσει και απλά διστάζουν να μας το πουν. Τα χρέη πνίγουν τη χώρα, η οποία δεν έχει να επιδείξει τίποτε άλλο (από πλευράς εσόδων) παρά πολιτισμό και τουρισμό. Ακόμη και αυτές οι 'βαριές βιομηχανίες' όμως είναι παρατημένες στην τύχη τους, αναξιοποίητες και απαξιωμένες από την ίδια την πολιτεία αρχικά, η οποία τις διαχειρίζεται με ξεκάθαρο ευκαιριακό προσανατολισμό, και τη κοινωνία σε δεύτερο βαθμό. Φορολογούμε ως κράτος τους ιδιώτικούς υπάλληλους και επιχειρηματίες (όσους απ' αυτούς τουλάχιστον δεν έχουν την πανουργία ή, εναλλακτικά, τις γνωριμίες για να εξασφαλίσουν φοροδιαφυγή) για να συντηρούμε έναν στρατό, ένα μικρό (πληθυσμιακά) κράτος στο μέγεθος της Κύπρου, από δημόσιους υπαλλήλους και άλλους τόσους συνταξιούχους, οι μισοί των οποίων πέρνουν μικρότερη σύνταξη απ' όση θα δικαιούνταν με βάση την εργασιακή τους προσφορά και οι άλλοι μισοί δε θα έπρεπε να παίρνουν ούτε τα μισά απ' όσα λαμβάνουν. Επειδή όμως τα έσοδα του Ελληνικού Κράτους δεν επαρκούν για να αποπληρώσει τους λίγους άξιους και του χιλιάδες αργόμισθους που με την ανοχή όλων μας φορτώθηκαν στο δημόσιο, η Ελλάδα δανείζεται χωρίς δεύτερη σκέψη χρήματα σκεπτόμενη καθαρά βραχυπρόσθεσμα. Είμαι πεπεισμένος ότι τις φράσεις 'ας κάνουμε αυτό τώρα να ξεμπερδεύουμε και βλέπουμε μετά', 'σιγά μην κάτσω να βγάλω εγώ το φίδι από την τρύπα' και 'μέχρι να φτάσει η κατάσταση στο απροχώρητο εγώ θα έχω φύγει' τις έχουν πει δεκάδες βουλευτές και υπουργοί από τη μεταπολίτευση και μετά. Εδώ (ειδικά την τελευταία) τις είπε εμμέσως αλλά πολύ σαφώς ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός, ο Κώστας Καραμανλής. Να, λοιπόν, που έφτασε η κατάσταση στο απροχώρητο κύριοι και μπορεί όλοι εσείς να έχετε φύγει και να απολαμβάνετε τους χλιδάτους καρπούς του ανελέητου βιασμού της χώρας και της εκμετάλλευσης του ιδρώτα του Έλληνα πολίτη, ανέγγιχτοι από οικονομικά ή άλλης φύσεως προβλήματα για πολλές γενιές, αλλά όλοι εμείς είμαστε εδώ και, αναλογιζόμενος ο καθένας την προσωπική του ευθύνη, παρατηρούμε ανήμποροι πλέον να αντιδράσουμε ή να επηρεάσουμε τις εξελίξεις το λαμπερό εξωτερικά οικοδόμημα να κατεδαφίζεται. Μόλις διαλυθεί εντελώς θα δούμε ξεκάθαρα ότι μπορεί εξωτερικά να έδειχνε λαμπερό και συμπαγές για λόγους εντυπωσιασμού αλλά εσωτερικά είναι σαθρό, σάπιο και βρώμικο.

Ο ελληνικός λαός μοιάζει εδώ και 35 χρόνια να ζει εκτός πραγματικότητας. Υπνωτισμένος από τα πολιτικά συμφέροντα του δικομματισμού για κατακερματισμό των συμφερόντων και της συνοχής της κοινωνίας ώστε να δημιουργήσει ένα (ευκολότερα ελεγχόμενο) απρόσωπο σύνολο πολιτών που λανθασμένα αποζητούν κοινωνική ευημερία μέσω της -με κάθε μέσο-προσωπικής ευημερίας, ο ελληνικός λαός πίστευε χρόνια τώρα ότι ζούσε ένα παραμύθι δίχως τέλος. Πίστεψε, και ανέθρεψε μια ολόκληρη γενιά με αυτόν τον τρόπο, ότι δε χρειάζεται κάποιος να είναι ικανός για να αποδώσει και να πετύχει, ούτε να εργαστεί για να ανταμειφθεί. Αρκεί να γίνει πιόνι και πιστός ακόλουθος του πολιτικού συστήματος και θα ανταμειφθεί άκοπα. Θα του δοθεί μονιμότητα στο Δημόσιο (ή έστω μια θέση με προοπτική μονιμότητας) ή εναλλακτικά θέση στον ιδιωτικό τομέα σε επιχειρήσεις των οποίων τα συμφέροντα συμπίπτουν σε ολοκληρωτικό βαθμό με κυβερνητικά ή κομματικά. Αλλά έστω κι έτσι, η ίδια η Μητέρα Φύση αποδεικνύει ότι μια μειοψηφική 'παραφωνία' εντάσσεται στον τρόπο λειτουργίας του συστήματος και απορροφάται από τη δράση του συνόλου. Όταν όμως η 'παραφωνία' γίνεται πλειοψηφία, τότε και το σύστημα καταρρέει. Και δυστυχώς ο ελληνικός λαός σε πλειοψηφία πλέον ζει με τα χαρακτηριστικά του παρασιτισμού. Ένας λαός που έμαθε να βλέπει μονάχα το δέντρο και όχι το δάσος, την ύπαρξη του οποίου αγνοεί. Που σκέπτεται καθαρά εγωκεντρικά και έμαθε να ζει με δανεικά σε βάρος των παιδιών του και των εγγονών του. Που έδωσε μάχες και αίμα ανά τους αιώνες για να αποκτήσει την ελευθερία του και μετά την ξεπούλησε για πρόσκαιρη ευημερία με το τίμημα ενός κομματιού ψωμιού. Επιζητώ τη συμπάθεια και ζητώ προκαταβολικά συγνώμη από όσους ταλαιπωρήθηκαν, εκδιώχθηκαν, βασανίστηκαν ή χτυπήθηκαν επί της απαράδεκτης και κατακριτέας δικτατορίας, αλλά ίσως δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα ο αστεϊσμός πως το χειρότερο έγκλημα της επταετίας ήταν η μεταπολίτευση...

Το τυράκι φάνηκε, ακολουθεί (;) η φάκα..

Αυτόν το πρώτο μήνα της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ομολογουμένως, παρατη-ρείται μια 'επιθετική' εξωστρέφεια της χώρας σε συνδυασμό με έντονη κινητικότητα σε καίρια θέματα της εξωτερικής πολιτικής όπως η ονομασία του κρατιδίου των Σκοπίων και η επανένωση της Κύπρου. Η κινητικότητα και η άρση της αυτοθελούς διπλωματικής απομόνωσης της χώρας από μόνες τους φυσικά είναι θετικές αλλά η ουσία έγκειται στο αποτέλεσμα.

Ειδικότερα στο θέμα της Κύπρου η κινητικότητα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής συνοδεύεται από διακριτική σύμπραξη (πιθανόν και πίεση) των Ευρωπαίων και της Αμερικής και από απρόσμενα 'φιλικά' (κατ' ευφημισμό τουλάχιστον) ανοίγματα της Τουρκίας. Ξαφνικά προέκυψε μια διάχυτη αισιοδοξία σε κύκλους του εσωτερικού και του εξωτερικού ότι είναι δυαντή η λύση του Κυπριακού μέχρι το 2012. Τώρα από που προκύπτει αυτή η αισιοδοξία είναι δύσκολο να το καταλάβει κάποιος που δε συμμετέχει στα κέντρα αποφάσεων. De facto οδηγεί σε αναγνώριση εξουσιών σε ένα κράτος που δεν αναγνωρίζουμε.
Και στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων πάντως ο Παπανδρέου έχει αφενός εκδηλώσει πρόθεση να το επιλύσει σχετικά άμεσα και αφετέρου έχει επανεκκινήσει προσέγγιση με την κυβέρνηση του κρατιδίου. Σαφώς και κάποια στιγμή πρέπει να επιλυθεί αλλά προσωπικά (και παρά την εμπειρία του στα θέματα εξωτερικής πολιτικής) δε θεωρώ τον Γιώργο Παπανδρέου ιδιαίτερα μαχητικό σε εθνικά θέματα. Περισσότερο προς μετριοπαθή-διαλλακτικό (ακόμη και για αυτονόητα) τον κατατάσσω. Σαφώς και δεν είναι της συνομοταξίας των προδοτών αλά Μπακογιάννη που ξεπουλάει τα πάντα προς ιδίον πολιτικόν όφελος αλλά και πάλι δε νομίζω ότι μπορεί να επιδείξει την απαιτούμενη πυγμή σε τέτοια κρίσιμα ζητήματα. Πολύ λιγότερο ο αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών -που μοιραία θα γίνει σύντομα σκέτο Υπουργός Εξωτερικών-, Δημήτρης Δρούτσας.
Η Τουρκία από την άλλη, συνεχίζοντας την προκλητική συμπεριφορά αμφισβήτησης ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, προσπαθεί εσχάτως να αναλάβει πρωταγωντιστικό ρόλο στην περιοχή και ειδικά στα Βαλκάνια, με απώτερο φυσικά στόχο-πόθο την συνεκμετάλλευση του Αιγαίου και τα πετρέλαια που φημολογείται ότι περιέχει. Ελπίζω πως δε θα τεθούν τέτοια ζητήματα στο τραπέζι των συνομιλιών με την κυβέρνηση όταν πραγματοποιηθεί (πιθανότατα μέσα στο 2010) συνάντηση Ερντογάν-Παπανδρέου.
Εν αναμονή λοιπόν των εξελίξεων στα πρώτα βήματα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, μένει με ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε την πορεία του Παπανδρέου στα εθνικά θέματα. Η ιστορία πάντως έχει δείξει πως όταν επιλύονται σοβαρά εθνικά ζητήματα (και ειδικά όταν πρόκειται για συμβιβασμούς σε θέματα εθνικού συμφέροντος και κυριαρχίας), στο εσωτερικό της χώρα δημιουργείται μείζον αντιπερισπασμός που αφορά την οικονομία και τα εργασιακά δικαιώματα. Έτσι ώστε -κακώς- να τοποθετούνται στην πυραμίδα των προτεραιτήτων του λαού σε δεύτερη ή τρίτη θέση τα εθνικά θέματα. Ας ελπίσουμε το βραχυπρόθεσμο μέλλον να διαψεύσει τις ανησυχίες μας.

Όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες..

Παρακολουθήσαμε προ-εκλογικά το ΠΑΣΟΚ, σε μια προσπάθεια να διευρύνει όσο το δυνατόν περισσότερο την ήδη θετική ποσοστιαία διαφορά από τη ΝΔ, να υπόσχεται ριζικές αλλαγές στον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας και μια τουλάχιστον σοβαρή και ειλικρινής (αν όχι απόλυτα επιτυχής) προσπάθεια απεγκλωβισμού της χώρας από την πελατειοκρατεία και τους ρουσφετολογικούς διορισμούς στο πολύπαθο Δημόσιο. Προς το παρόν αυτές οι προσπάθειες έχουν θετικό πρόσημο αν και επί της ουσίας επιβάλλεται να διανυθεί ενα σεβαστό χρονικό διάστημα για να διαπιστωθεί τυχόν συνέπεια έργων και λόγων ή όχι. Στο πλαίσιο αποκύρηξης κάθε νεοδημοκρατικής αντίληψης διακυβέρνησης και, προφανώς, κάθε υπαινιγμό πολιτικής συσχέτισης ή συνέχειας με την πρώην κυβέρνηση της ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ έθεσε και επί τάπητος -προεκλογικά πάντα- και θέματα όπως η απόσυρση και τα πράσινα τέλη, το ζήτημα της διαχείρισης του ΟΤΕ από την Deutsche Telekom (άλλη πονεμένη ιστορία...) και, φυσικά, το θέμα της ιδιωτικοποίησης μέρος του λιμανιού του Πειραιά.

Για το θέμα του λιμανιού ειδικότερα, εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ (μεταξύ άλλων θυμάμαι σχεδόν καθημερινά τον κ. Καρύδη, πρώην γραμματέα του τομέα Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής του ΠΑΣΟΚ και νυν βουλευτή Α' Πειραιώς) τέθηκαν προεκλογικά ξεκάθαρα κατά της σύμβασης του ΟΛΠ με την κινεζική Cosco ως αντίθετης με τη φιλοσοφία του κόμματος. Οι εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ (ακόμη και ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου) τόνιζαν διαρκώς την πεποίθηση τους πως οι στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις, όπως λιμάνια, υποδομές, δίκτυα κλπ., οφείλουν να βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Δημοσίου και, δηλώνοντας κατηγορηματικά πως η σύμβαση είναι βλαπτική για τα συμφέροντα του δημοσίου, δεσμεύονταν πως στις άμεσες προτεραιότητες του ως νέα κυβέρνηση θα είναι η εξάντληση όλων των δυνατοτήτων (λέγοντας ξεκάθαρα πως υπάρχουν πολλές) για ριζική επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας σε νομικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Μάλιστα επικαλούνταν και τον νόμο 2688/1999 με τον οποίο ο ΟΛΠ είχε μετατραπεί σε δημόσια επιχείρηση με πλειοψηφία του Δημοσίο στο μετοχικό κεφάλαιο.

Αφού, λοιπόν, πέρασαν οι πρώτες μέρες μετά την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ στις 4 Οκτώβρη και οι λιμενεργάτες δεν είδαν διάθεση από την κυβέρνηση να φανεί συνεπής στη συγκεκριμένη υπόσχεσή της, αποφάσισαν να (απο)κλείσουν το λιμάνι και να πραγματοποίησουν απεργία αορίστου χρονικής διάρκειας δημιουργώντας έντονες πιέσεις στην αγορά, τις επιχειρήσεις και κατ' επέκταση στην ίδια την κυβέρνηση, πλήτωντας ταυτόχρονα σε υπερθετικό βαθμό το κύρος και την αξιοπιστία του εμπορικού λιμανιού του Πειραιά. Μετά από ατελέσφορες συναντήσεις με τους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους των εργαζομένων στο λιμάνι του Πειραιά και βλέποντας, παράλληλα, το αδιέξοδο η Υπουργός Οικονομίας επιδόθηκε σε ένα αγώνα δρόμου συνενετεύξεων και αναλύσεων στα εγχώρια ΜΜΕ προκειμένοιυ να εξηγήσει τους λόγους που ΔΕΝ επιτρέπουν την επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας με τους Κινέζους. Αναλυτικότερα και συγκεκριμένα, η κ. Κατσέλη δήλωσε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 8/11/09 ότι "η συνεργασία με την Κίνα είναι στρατηγικής σημασίας για την Ελλάδα" και πως "η κατάργηση της συμφωνίας δεν μπορεί να γίνει νομικά και, επιπλέον, θα έδινε ένα κακό σήμα στις διεθνείς αγορές για την αξιοπιστία της ελληνικής κυβέρνησης και τη συνέχεια του ελληνικού κράτους". Αυτά τα δεδομένα κ. Κατσέλη δε τα γνωρίζατε ούτε εσείς ούτε κανείς άλλος στο ΠΑΣΟΚ νωρίτερα, όταν παρουσιάζατε εαυτούς ως επαναστάτες με αιτία και μοιράζατε υποσχέσεις (εκ του μη όντος)στο θέμα του λιμανιού; Διότι αν δεν τα γνωρίζαν στο ΠΑΣΟΚ, τίθεται ζήτημα πολιτικού ρεαλισμού και υπευθυνότητας στελεχών της κυβέρνησης όχι απλά επειδή κατέθέταν απόψεις για ένα μείζον θέμα χωρίς πρότερα να λάβουν επαρκή γνώση, αλλά επειδή διεκδικήσαν την ψήφο του ελληνικού λαού χωρίς να προηγηθεί προετοιμασία ή πολιτική επαφή και διερεύνηση εσωτερικών υποθέσεων. Αν, από την άλλη, (που είναι και το πιο πιθανό) γνωρίζαν στο ΠΑΣΟΚ πως δεν γίνεται να προσβληθεί νομικά (ή πολιτικά) το καθεστώς της σύμβασης και την διακοσμήσαν με αβάσιμες αμφιβολίες εγκυρότητας και υπονοούμενα αξιοπιστίας, τότε πρόκειται για μια ξεκάθαρη περίπτωση πολιτικής ανεντιμότητας και ανειλικρίνειας η οποία (μεταξύ άλλων) αμαυρώνει και τη θετική αύρα που έχουν οι πρώτες αποφάσεις της νέα κυβέρνησης. Το όλο μπάχαλο και την αμηχανία της κυβέρνησης, που είδε να διογκώνεται υπέρ το δέον το θέμα που αυτή έθεσε επί τάπητος, φανερώνει και ο -ουσιαστικά- παραγκωνισμός της κ. Κατσέλη από τις διαπραγματεύσεις με τους εκπροσώπους των εργαζομένων στον ΟΛΠ και η ανάθεση των καθηκόντων στον κ. Ανωμερίτη ως Διευθύνοντα Συμβούλου του Οργανισμού, η οποία είχε ως πρώτο αποτέλεσμα (άγνωστο με τις όρους ακόμη) την προσωρινή επαναλειτουργία του λιμανιού.

Όσον αφορά το πλέον ουσιώδες κομμάτι αυτής της υπόθεσης, δηλαδή το αν και κατά πόσον είναι συμφέρουσα για το Δημόσιο η σύμβαση, ουσιαστικά το τοπίο είναι θολό. Εκτιμώ ότι η ΝΔ προέβη σε αυτή τη σύμβαση θέλοντας να καλύψει κάποια κενά στον κρατικό προϋπολογισμό που δημιούργησε η άνευ προηγουμένου κακοδιαχείρηση των οικονομικών της απελθούσας κυβέρνησης, η κατασπατάληση του δημοσίου πλούτου και οι αθρόες προσλήψεις μη αναγκαίου προσωπικού σε όλο το ευρύτερο φάσμα του Δημοσίου. Παρ'όλα αυτά, αν είναι όντως στο σύνολο της και υπό κάθε πρίσμα (πολιτικό, οικονομικό. κοινωνικό) επικερδής για τα συμφέροντα του ελληνικού Δημοσίου, απλά ας τροποποιηθεί μερικώς σε συνεργασία με τους εργαζόμενους και αυστηρά μονάχα στα σημεία που πιθανόν να πάσχει. Αν είναι επιζήμια, να δοθεί κάθε μάχη για την κατάργηση της ώστε να σταματήσει άλλη μια αιμοραγγούσα πληγή του Ελληνικού Κράτους. Η διπροσωπία πάντως που επιδεικνύει το ΠΑΣΟΚ, υιοθετώντας πλέον τα επιχειρήματα της ΝΔ υπέρ της σύμβασης, δε βοηθάει καθόλου ούτε για την επίλυση του προβλήματος ούτε για την εικόνα της κυβέρνησης στα μάτια των πολιτών.

Αφελής ελικρίνεια ή ειλικρινής αφέλεια;

Ενώ συνεχίζονται οι εσωκομματικές δια-μάχες και αντιδικίες στη Νέα Δημοκρατία με φόντο την εκλογή προέδρου σε λίγο περισσότερο από 2 εβδομάδες, οι δημόσιες τοποθετήσεις υποστη-ρικτών και των τριών υποψηφίων διαδέχονται η μια την άλλη. Κάποιες εξ αυτών είναι ηπίων τόνων, άλλες σαφώς πιο αιχμηρές και κάποιες (σχετικά μικρό ποσοστό αλλά με απρόσμενα αυξητικές τάσεις) χαρακτηρίζονται ως "εμπρηστικές". Προσωπικά μου τράβηξε την προσοχή μια δήλωση του βουλευτού Ηλείας Γιώργου Κοντογιάννη.

Ο κ. Κοντογιάννης, λοιπόν, δήλωσε την κυριακή (στο πλαίσιο του συνεδρίου της αξιωματικής αντιπολίτευσης) μεταξύ άλλων πως "δε μας ενδιαφέρει ένα ιδεολογικά καθαρό αλλά μικρό, της τάξεως του 25%, κόμμα". Βιώνοντας την σταδιακή ολκλήρωση της παγκοσμιοποίησης και την πργμάτωση της αποσύνδεσης της ιδεολογίας από τις πολιτική πρακτική (ίσως και από την εθνική ή κοινωνική συνείδηση), αντιλαμβανόμενοι την ουσία της συμμετοχής στο (αδιαμόρφωτο ακόμη) κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικό περιβάλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συνυπολογίζοντας τις επιπτώσεις (ειδικά σε πολιτικό επίπεδο) της κάκιστης δημοσιονομικής πορείας και κατάστασης της χώρας, η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών αντιλαμβάνεται πιστεύω πως σημαντικές αποφάσεις εσωτερικού ή εξωτερικού περιεχομένου (αυτή τη στιγμή τουλάχιστον) δανείζονται τις κατευθυντήριες γραμμές από ισχυρά κέντρα αποφάσεων του εξωτερικού. Αντιλαμβάνεται επίσης όμως πως η ιδεολογική προσέγγιση ενός θέματος και η -επί των ιδεολογικών βάσεων- προσπάθεια επίλυσης του μπορεί, αν όχι να διαφοροποιήσει επί της ουσίας έστω και εν μέρει μια απόφαση, τουλάχιστον να ακολουθήσει διαφορετικό 'δρομολόγιο': π.χ. αν από το σημείο 'Α' επιθυμούμε να φτάσουμε στο σημείο 'Β' ο στόχος είναι ένας, οι πιθανοί τρόποι επίτευξης του στόχου αρκετοί.

Βεβαίως δεν είναι μυστικό ότι η πολιτική ιδεολογία στην Ελλάδα ακολουθεί μια καθαρά φθίνουσα πορεία από τη μεταπολίτευση και μετά. Ποντάροντας στις δημοκρατικές -ελέω ιστορικών γεγονότων- ανησυχίες του ελληνικού λαού, τα κόμματα εξουσίας επιτυχώς αντικατέστησαν (και συνεχίζουν να το κάνουν) την πολιτική ιδεολογία με τη συμφεροντολογική ιδεολογία και την προσωποκεντρική πολιτική. Παρ'όλα αυτά η -σε χειμερία νάρκη- ιδεολογία των κομμάτων εξουσίας συνεχίζει ως ένα βαθμό να επηρεάζει την προσέγγιση κάποιων θεμάτων.

Αυτός είναι και ο λόγος που με έκπληξη άκουσα τον κ. Κοντογιάννη να κάνει την παραπάνω δήλωση. Όχι βέβαια πως δεν είναι κοινό μυστικό ότι τα ελληνικά κόμματα και οι Έλληνες βουλευτές θυσιάζουν 'εν ριπή οφθαλμού' ιδεολογίες μπροστά στην προοπτική εξουσίας αλλά, απ' όσο θυμάμαι, είναι η πρώτη φορά που βουλευτής το ομολογεί τόσο ωμά. Άθελα του ίσως, ο κ. Κοντογιάννης εν ολίγοις ομολόγησε ότι απλά πάσχει (και αυτός) από εξουσιολαγνεία και προκειμένου να την ικανοποιήσει δεν έχει ή δεν τον ενδιαφέρει καμία ιδεολογία! Κοινώς, συμπεριφορά κόμματος εξουσίας με λογική ραδιοφωνικής εκπομπής: να 'παίξουμε' ό,τι θέλει να ακούσει ο κόσμος! Όταν όμως στο μέλλον θα καλείστε να καταθέσετε συγκεκριμένες προτάσεις για λύσεις σε διάφορα ζητήματα, σε ποιό ιδεολογικό υπόβαθρο θα πατήσετε κ. Κοντογιάννη αν το έχετε αποτάξει κυνηγώντας αριθμούς; Η' απλώς θα αρκεστείτε στην -ομολογουμέως επιτυχημένη- πρακτική της γενικολογίας και αοριστολογίας πλαισιωμένη από τα γνωστά 'θα'; Χωρίς ιδεολογία, δεν έχετε ταυτότητα και ακόμη και το ποσοστό που ζητάτε, αν επιτευχθεί θα είναι καθαρά ευκαιριακό ή συγκυριακό. Η ουσία είναι να πείσετε το λαό πως το προσωπικό (αλλά το συλλογικό) ιδεολογικό υπόβαθρο σε συνδυασμό με την πολιτική αποφασιστικότητα και βούληση είναι σε θέση να δώσει λύσεις, οι οποίες μάλιστα θα ακολουθούν σαφής και συγκεκριμένες γραμμές. Πάντως, επειδή οι δηλώσεις του κ. Κοντογιάννη έλαβαν χώρα στο πλαίσιο στήριξης της υποψηφιότητα της κ. Μπακογιάννη και ως απάντηση στους έτερους υποψηφίους, το θέμα που προκύπτει είναι αν η κ. Μπακογιάννη εκφράζεται απόλυτα από τις θέσεις αυτές ή ο βουλευτής Ηλείας άθελα του ζημίωσε και τη δική του εικόνα αλλά και την υποψήφιας προέδρου της Ν.Δ και, δη, σε μια πολύ κρίσιμη καμπή του εσωκομματικού θέματος της ανάδειξης νέας ηγεσίας της Ν.Δ.

Η Πηνελόπη και οι μνηστήρες...

Ηφαίστειο έτοι-μο να εκραγεί μοιάζει η Νέα Δημοκρατία αυ-τές τις μέρες. Η αντιπαράθεση των υποψηφίων με υπονοούμενα και έμμεσες κα-τηγορίες στην οποία είμαστε θεατές μέχρι σήμερα, τείνει να λάβει αναξέλεγκτες διαστάσεις καθώς ενεργό ρόλο στην αντιπαράθεση επιλέγουν να λάβουν όλο και περισσότεροι βουλευτές και στελέχη του κόμματος και, δη, δημοσίως. Και όλα αυτά όταν η πρώτη αντίδραση όλων των στελεχών μετά την ανακοίνωση παραίτησης του Καραμανλή ήταν να δηλώσουν ενότητα και ομοψυχία. Η εικόνα που βγαίνει προς τα έξω πάντως είναι ότι άπαντες αδιαφορούν για την επόμενη μέρα της παράταξης και πως η μόνη έννοια των στελεχών της Ν.Δ. είναι ο σχηματισμός εποφελών συμμαχιών και η 'σωστή' επιλογή υποψηφίου ώστε να δρέψουν καρπούς στην παρουσία του ως αρχηγός του κόμματος. Οι εσωκομματικοί μηχανισμοί, από τη μία, δείχνουν να γέρνουν κάπως περισσότερο προς τη μεριά της Ντόρας Μπακογιάννη. Η βάση του κόμματος από την άλλη δείχνει να αμφιταλαντεύεται μεταξύ Σαμαρά και Μπακογιάννη (με ελαφρά υπεροχή του πρώτου), με τον Αβραμόπουλο να ακολουθεί με σχετικά μικρή διαφορά και τον Ψωμιάδη να κινείται στα επίπεδα που επιιθυμούσε εξαρχής: ένα ποσοστό που θα τον φέρει στο δεύτερο γύρο εκλογής πρόεδρου της Ν.Δ. σε θέση ισχύος στη διαπραγμάτευση του αναβαθμισμένου ρόλου του στο κόμμα.

Νομίζω πως είναι κοινή παραδοχή πως η Νέα Δημοκρατία θα αναρριχηθεί στην εξουσία και πάλι πιο γρήγορα και αναίμακτα με τη Μπακογιάννη απ' ότι με τους υπόλοιπους δυο ουσιαστικούς διεκδικητές. Αυτό όμως δεν έχει δεν κάνει με τις πολιτικές ικανότητες και χαρίσματα της πρώην υπουργού Εξωτερικών ως πολιτικού παρά με τους μηχανισμούς ελέγχου που διατηρεί η οικογένεια Μητσοτάκη σε κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Η Μπακογιάννη θέλοντας να παρουσιάσει ένα προφίλ αυτοδημιούργητης και ρηξικέλευθων ιδεών πολιτικού, παρουσιάζει εαυτόν ως δρόμο διαφυγής του πολιτικού αδιεξόδου των αποτυχημένων κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης και αναφέρεται συχνά στην επανίδρυση του κόμματος (αυτό σημαίνει ανάληψη των καίριων θέσεων αποκλειστικά από 'μητσοτακικούς' και πάλι άραγε;) και επαναδιαπραγμάτευση της σχέσεως πολιτών-πολιτικών, κοινωνίας-κυβέρνησης. Από τη μία δηλώνει συνεχιστής του σημαντικού έργου(;) του Καραμανλή, από την άλλη διαφημίζει την αφοσίωση της στο κόμμα λέγοντας πως παρά τις προσωπικές διαφωνίες και αντιρρήσεις με πληθώρα επιλογών και αποφάσεων δεν απέκλινε ποτέ από την πρωθυπουργική γραμμή. Τελικά όμως τι πρεσβεύει η κυρία Μπακογιάννη; Πως είναι δυνατόν και να υπερηφανεύεται, μεν, πως δεν ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων του δόγματος 'δρυός πεσούσης...' αφήνοντας αιχμές για τη πρωθυπουργική θητεία του Κώστα Καραμανλή (που όμως δεν τις κοινοποιεί) και να τονίζει, δε, ότι θα συνεχίσει από εκεί που άφησε τη Νέα Δημοκρατία ο πρώην πρωθυπουργός; H αλήθεια είναι ότι η Μπακογιάννη ιδεολογικά δεν έχει να προσφέρει κάτι διαφορετικό στη Νέα Δημοκρατία και, πολύ περισσότερο, στον τόπο. Αφενός, οι πολιτικές απόψεις της κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος με τον Καραμανλή και, αφετέρου, η πολιτική της δύναμη έγκειται αποκλειστικά στη διαχρονική πρακτική των ρουσφετιών, της αδιαφάνειας, της αναξιοκρατείας και της λεηλασίας του δημοσίου πλούτου όπως η οικογένεια Μητσοτάκη έχει περήφανα εδραιώσει σε όλους τους τομείς της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής αυτής της χώρας. Εγκυκλοπαίδεια μπορεί να γράψει κανείς αναφερομένος στις παρανομίες, στα ρουσφέτια και τις υπόγειες συμφωνίες του πατέρας της, της ίδιας και του αδερφού της. Η εκλογή της ως αρχηγού θα εγκλωβίσει για μια ακόμη φορά τη Νέα Δημοκρατία σε παλαιοκομματικές λογικές και θα ακυρώσει τον εκσυγχρονισμό και τη ρήξη με το παρελθόν που χρειάζεται το κόμμα, προσφέρουν οι συγκυρίες και απαιτεί η κοινωνία.

Ο Αβραμόπουλος από την άλλη, αν και (υπο)στηρίχθηκε από την οικογένεια Μητσοτάκη στην πολιτική του καριέρα, εδώ και χρόνια δείχνει ότι αυτονομήθηκε αρκετά ώστε να δύναται πλεόν να διαφοροποιείται από τη πολιτική γραμμή της οικογένειας. Αυτό έδειξε άλλωστε και η επιλογή του να ηγηθεί της δημιουργίας νέου κόμματος, του ΚΕΠ, το 2001. Εσωκομματικά, ο Αβραμόπουλος αντιμετωπίζεται ως καιροσκόπος παρά ως μαχητής του κόμματος και η πλειοψηφία των στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν επιθυμεί να αναλάβει τα ηνία της παράταξης. Οι πολίτες, όμως, σε ένα σεβαστό ποσοστό δείχνουν πως θα τον εμπιστευόντουσαν στην αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας. Εξάλλου, οι πολιτικές του απόψεις είναι γνωστό πως είναι φιλελεύθερες και κινούνται στον ολοένα διογκούμενο κεντρώο χώρο. Ο πρώην δήμαρχος Αθηνών (αυτό είναι το πολιτικό του στίγμα, καλώς ή κακώς με αυτή την ιδιότητα έχει καθιερωθεί στη συνείδηση των πολιτών) σίγουρα δε διαθέτει τους κομματικούς μηχανισμούς της Μπακογιάννη, ούτε διακατέχεται από την αδίστακτη εξουσιολαγνεία της. Η διαφοροποίηση της μελλοντικής Νέας Δημοκρατίας από τη σημερινή είναι ένας από τους στόχους του, τόσο σε επίπεδο ιδεολογίας όσο και πρακτικών. Όμως μπροστά του έχει ένα, ίσως, ανυπέρβλητο εμπόδιο. Ο τρόπος άσκησης εξουσίας και τα αξιώματα που έχει καταλάβει μέχρι σήμερα έχουν πείσει περισσότερο για τα επικοινωνιακά του χαρίσματα παρά για τις ηγετικές του ικανότητες και την όποια αποφασιστικότητα που θα μπορούσε να εμπνεύσει αλλαγές στα κακώς κείμενα. Τόσο ο δήμος Αθηναίων όσο και τα Υπουργεία Τουρισμού και Υγείας απαιτούν περισσότερο τεχνοκρατική διαχείριση παρά ηγετική φυσιογνωμία και καθοδήγηση, ενώ ή ίδρυση και (η αμέση) διάλυση του ΚΕΠ έδωσε την εντύπωση ότι ήταν καρπός αυταρέσκειας και εκμετάλλευσης πολιτικής συγκυριας παρά πολιτικής ιδεολογίας.

Ο Αντώνης Σαμαράς, από την άλλη, έχει να επιδείξει πολύπλευρη και πολυτάραχη πολιτική καριέρα. Ως φέρελπις (και νεότατος πολιτικός) θεωρήθηκε μεγάλο κεφάλαιο για την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η διαφωνία που επήλθε τότε με τον τότε πρωθυπουργό και νυν επίτιμο πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας για το Μακεδονικό στοίχισε στο κόμμα την εξουσία και στον Σαμαρά τη ρήξη με τους οπαδούς τους κόμματος, η οποία εντάθηκε με τη δημιουργία δικού του κόμματος, της Πολιτικής Άνοιξης, η οποία μάλιστα έλαβε μέρος και στις εκλογές του 1993. Ο σκληροπυρηνικός πυρήνας της Νέας Δημοκρατίας ακόμη και σήμερα δεν αποδέχεται τον Σαμαρά και τον χαρακτηρίζει ως 'προδότη' και 'αποστάτη'. Βέβαια, αυτή είναι μια μικρή μερίδα των οπαδών της Νέας Δημοκρατίας που εκφράζει απόλυτα τις πολιτικές πρακτικές της μεταπολίτευσης που θέλουν την εξουσία ελεγχόμενη με κάθε κόστος και πάση θυσία: συναισθηματισμοί, ηθική και εθνικό συμφέρον δε χωράνε στο ίδιο τσουβάλι με το κομματικό συμφέρον. Η πλειοψηφία των οπαδών της Νέας Δημοκρατίας έχει δώσει 'συγχωροχάρτι' στον πρώην υπουργό Πολιτισμού καθότι η ρήξη με τον Μητσοτάκη αποδείχθηκε από την ιστορία ότι είχε βάση στον πολιτικό εμπαιγμό του ιδίου και του λαού από τον επίτιμο πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας στο Μακεδονικό ζήτημα. Ο Αντώνης Σαμαράς ιδεολογικά είναι σαφώς πολύ κοντά στις εξ' ορισμού θέσεις και τον πολιτικό χώρο που εκφράζει η Νέα Δημοκρατία αλλά μοιάζει να φοβάται να υπερασπιστεί τα τελευταία χρόνια: κεντροδεξιός κοινωνικός φιλελευθερισμός και ήπιος πατριωτισμός. Ο Μεσσήνιος πολιτικός έχει επιδείξει μέγιστη συνέπεια στις ιδεολογικές του πεποιθήσεις και τοποθετήσεις σε όλο το φάσμα της πολιτικής του καρίερας τόσο επί Ν.Δ. του Μητσοτάκη και, κατόπιν, επί Πολ.Αν. όσο και επί Ν.Δ. του Καραμανλή. Οι ηγετικές ικανότητες που φανέρωσε διαχειριζόμενος την αρχηγία της Πολ.Αν. εντείνονται ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι δεν εγκατέλειψε το κόμμα του ούτε όταν άρχισε η πτωτική του πορεία. Αντιθέτως στήριξε τον Καραμανλή στις εκλογές του 2000 και αποφάσισε την (επαν)ενσωμάτωση του στο κόμμα όταν διαπίστωσε κοινούς πολιτικούς ορίζοντες με τον Καραμανλή και επιβεβαίωσε την απόσταση του πρώην πρωθυπουργού από την άμεση σφαίρα επιρροής του Μητσοτάκη. Είναι, ίσως, ο μόνος από τους τρεις υποψηφίους που συμμετείχαν στην απελθούσα κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα της φθοράς και μπορεί, βάσει και του πολιτικού του ιστορικού, να επικαλείται ανανέωση και αναγέννηση.

Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης, τέλος, είναι σαφές (από τα λεγόμενα του ιδίου και επ'ουδενί από τα ποσοστά που ενδεικνύουν μειωμένη συγκριτικά αποδοχή) ότι θέλησε να θέσει υποψηφιότητα στη διαδικασία εκλογής νέου προέδρου της Ν.Δ. με σκοπό την ενίσχυση του εσωκομματικού ρόλου στο αύριο της παράταξης. Πιθανόν να στοχεύει σε μελλοντική κυβερνητική θέση την οποία, προφανώς, θα διαπραγματευτεί στο δεύτερο γύρο εκλογής (που όπως φαίνεται θα υπάρξει) στηρίζοντας κάποιον εκ των υπολοίπων τριών υποψηφίων.

Αποδόθηκε δικαιοσύνη...

Εμμένωντας στις προεκλογικές τις δεσμεύσεις, η νέα κυβέρνηση κατήρ-γησε τελικά το θεσμό των stage στο δημόσιο τομέα. Οι οριστικές της αποφάσεις χαρα-κτηρίστηκαν σκλη-ρές από μερίδα της κοινωνίας και των ΜΜΕ καθώς προβλέπουν την αποδέσμευση άνευ πληρωμής ή αποζημίωσης όσων προσλήφθησαν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, την μη ανανέωση όσων συμβάσεων stage λήγουν από δω και στο εξής και, φυσικά, μη μοριοδότηση όσων έχουν δουλέψει ή δουλεύουν ακόμη σε αυτά τα προγράμματα στο δημόσιο. Οι αντιδράσεις ήταν άμεσες, τόσο από την απελθούσα κυβέρνηση όσο και από εκπροσώπους των εργαζομένων σε αυτά τα προγράμματα λέγοντας πως είναι παράνομη η απόφαση της κυβέρνησης και ουσιαστικά δημιουργεί ένα νέο μεγάλο κύμα ανέργων. Μα αν δεν απατώμαι, παράνομη είναι η πρόσληψη αυτών των ατόμων στο δημόσιο. Αλήθεια ποιό κριτήριο έχει θεσπιστεί για την πρόσληψη σε αυτά τα προγράμματα, πού ανακοινώνεται και τι προσόντα ζητούνται; Σε ποιά πολιτισμένη και δημοκρατική χώρα λάμβάνουν χώρα προσλήψεις στο δημόσιο τομέα χωρίς διαγωνισμό;

Υπολογίστηκε, κατά προσέγγιση, ότι οι εν ενεργεία εργαζόμενοι σε stage του δημοσίου τομέα ανέρχονται συνολικά σε 25.000. Υπολογίζοντας την αμοιβή τους επί 500 ευρώ το μήνα μας ισούται με 12.500.00 ευρώ το μήνα. Όλοι γνωρίζουμε, εξάλλου, ότι η υποτιθέμενη μέγιστη χρονική διάρκεια των 6 μηνών στα stage δεν ισχύει, ας μην στρουθοκαμηλίζουμε. Τόσοι συμπολίτες μας έχουν βγει στην τηλεόραση να 'καταγγείλουν' ότι τους έχουν χρόνια ολόκληρα στα stage χωρίς να τους μονιμοποιούν(!) ενώ και από προσωπική εμπειρία συνδέομαι φιλικά με ανθρώπους που έχουν σε ισχύ συμβάσεις 18μηνης διάρκειας στα stage. Υπολογίζοντας, έστω, την μη ρεαλιστική διάρκεια των 6 μηνών η αμοιβή των 'μαθητευομένων' στα stage ανέρχεται σε 75.000.000 ευρώ συνολικά, ποσό που σίγουρα είναι πολύ μεγαλύτερο συνυπολογίζοντας τον αριθμό όσων έχουν ήδη πραγματοποίησει τη 'μαθητεία' τους στα stage και δεν εργάζονται εκεί πλέον ή συνυπολογίζοντας απλά και μόνο τον μεγάλο αριθμό των εν ενεργεία εργαζομένων που θα ξεπεράσει το 6μηνο. Η αποζημίωση του κράτους ξεπερνά κατά πολύ τα 100.000.00 ευρώ! Και ρωτώ, λοιπόν, ο αφελής: γιατί ο απλός Έλληνας να πληρώνει με φόρους τα βολέματα και τις δοσοληψίες κάποιων συμπολιτών μας με τους φορείς εξουσίας; Γιατί να υπάρχουν ικανότατα παιδιά που εργάζονται όλη μέρα και νύχτα για 700 ευρώ και να φορολείται ο κόπος τους για να πληρώνονται με 500 ευρώ όσοι πηγαίνουν ρουσφετολογικά και αναξιοκρατικά στο δημόσιο για ένα 7ωρο χωρίς προσόντα και χωρίς να προσφέρουν (στη συντριπτική τους πλειοψηφία) το οτιδήποτε, έχοντας μάλιστα και αξιώσεις μονιμοποίησης; Αυτή είναι η ισονομία και η ισοπολιτεία αυτής της χώρας;

Επειδή οι αόριστες γενικολογίες από την άλλη είναι επικίνδυνες, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πόσοι εκ των 25.000 εργαζομένων στα stage καλύπτουν όπως λέγεται 'πάγιες και διαρκείς ανάγκες' του δημοσίου. Εξ εμπειρίας, πιστεύω ότι το ποσοστό είναι κάτω του 10%. Η ουσία είναι, πάντως, πως αφού εξετασθούν μεμονωμένα σε κάθε δημόσιο τομέα και οργανισμό και συνολικά σταθμιστούν οι ανάγκες της εύρυθμης κρατικής λειτουργίας σε προσωπικό, η κυβέρνηση θα προκυρήξει δημόσια τις θέσεις με διαγωνισμό μέσω ΑΣΕΠ. Ελπίζοντας ότι θα λειτουργήσει αξιοκρατικά το ΑΣΕΠ, θα μπορέσει όποιος ενδιαφερόμενος και πληρών τα απαραίτητα κριτήρια να δώσει εξετάσεις και -σε περίπτωση επιτυχίας- να διοριστεί νομότυπα στο δημόσιο και σε θέση που θα μπορεί να προσφέρει. Αν τυχόν αποδειχθεί ότι οι ικανότεροι είναι όσοι ήδη εργάζονται στα stage, κανείς δε θα έχει να προσάψει κάτι το μεμπτό στη διαδικασία και φυσικά θα πάψει και αυτή η πολιτκή ομηρεία και η εργασιακή αβεβαιότητα των ανθρώπων αυτών. Γιατί όμως πρέπει (και το απαιτούν και οι ίδιοι) να έχουν -παράνομο και ανήθικο- προβάδισμα στους διαγωνισμούς από ένα παιδί πχ. της επαρχίας με πατέρα γεωργό ή κτηνοτρόφο που δεν είναι κομματικοποιημένος ή από ένα παιδί που, αντί να τριγυρνάει από πολιτικό σε πολιτικό γραφείο αναζητώντας 'εξυπηρέτηση', σπούδαζε μεταπτυχιακό, διδακτορικό ή δεύτερο πτυχίο μέχρι τα 28-30 του και πλέον θέλει να δρέψει τους καρπούς των γνώσεων του; Ίσα-ίσα που, κατά την προσωπική μου άποψη, αντί ν'απαιτούν θα έπρεπε να αισθάνονται ένοχοι απέναντι στην κοινωνία διότι όχι μόνο συμβάλλουν στην αέναη συντήρηση της πελατειοκρατείας του πολιτικού συστήματος, όχι μόνο συντηρούν το ρουσφετολογικό χαρακτήρα της δημοκρατίας μας, όχι μόνο επιτείνουν τον εργασιακό εξευτελισμό της νέας γενιάς δεχόμενοι να πληρώνονται για κάτι που δεν κάνουν αλλά καταργούν και την έννοια της αξιοκρατείας στην κοινωνία.

Οι κοινωνικές κραυγές για πολιτική ανανέωση και επαναπροσδιορισμό των ηθικών αξιών ακούγονταν καιρό τώρα αλλά αντιμετωπίζονταν σα 'φωνή βοώντος εν τη ερήμω'. Όλοι μοιάζαμε να έχουμε την εντύπωση ότι, σε μια χώρα που η παραγωγική της αξία είναι μηδαμινή, που τα δημόσια ταμεία και ο δημόσιος πλούτος δέχονται ληστρικές επιθέσεις εδώ και 35 χρόνια από τις κυβερνήσεις, που μεγαλώνει γενιές χωρίς όραμα και με αντικίνητρα παραγωγικότητας έχοντας ως δόγμα την κατάληψη θέσης στο δημόσιο με αυτοσκοπό τον δια βίου εφησυχασμό, η κότα με τα χρυσά αυγά θα συνεχίσει εσαεί να παράγει. Ειδικά, όμως, μετά τη οικονομική κρίση και τη ληστρική επιδρομή της Νέας Δημορατίας από τα δημοσιονομικά της χώρας, αποκαλύφθηκε ότι 'ο βασιλιάς είναι γυμνός'. Η χώρα έχει φαληρίσει και βρίσκεται ένα μόλις βήμα από το γκρεμό. Έχει απολέσει προ πολλού την πολιτική της ανεξαρτησία και όντας εξαρτημένη λόγω των χρεών υποκύπτει σε υποδείξεις και εντολές πολιτικών κέντρων αποφάσεων του εξωτερικού. Αμφισβητείται, μέσα σ'όλα, η ίδια η ύπαρξη της σε λίγες δεκάδες χρόνια αν δε ληφθούν δραστικά μέτρα! Οφείλουμε τώρα λοιπόν που ο κόμπος έφτασε στο χτένι να επαναξιολογήσουμε τις προτεραιότητες μας ως κοινωνία και ο καθένας μας να δει πέρα από το προσωπικό του οπτικό πεδίο, να καταλάβει ότι η προσωπική ευημερία επιτυγχάνεται πιο εύκολα και πιο ουσιαστικά μέσω της συλλογικής ευημερίας. Η χώρα δεν αντέχει άλλη εκμετάλλευση και άλλο καιροσκοπισμό. Αποφάσεις σαν αυτή του ΠΑΣΟΚ κινούνται στη σωστή κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης, της κοινωνίας των ίσων ευκαιριών, δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Αρκεί βέβαια αυτή η 'επίθεση' κατά των stage να ήταν προϊόν ορθολογικής σκέψης και ειλικρινούς πολιτικής απόφασης και όχι προσπάθεια απαγκίστρωσης του δημοσίου τομέα από τα 'γαλάζια' παιδιά της προηγούμενης κυβέρνησης ώστε ν'ανοίξει ο δρόμος για τα 'πράσινα' παιδιά...

Οι απόκριες πέθαναν, ζήτω το Halloween!!

Ως λαός είμαστε από υπέρ το δέον έως ψυχωτικά ξενομανείς και ξενολάτρεις. Ειδικά δε στα αστικά κέντρα, αγγίζοντας μερικές φορές και τα όρια του ανθελληνικού μοντερνισμού, καλλιεργούμε ασυνείδητα επιδημία μιμητισμού και δημιουργούμε -ατομικά ο καθένας και συλλογικά όλοι μαζί- ιδιαίτερα ευνοϊκές συνθήκες υποδοχής και αποδοχής ξενόφερτων ηθών, συνηθειών, προϊόντων και τρόπων ζωής, ειδικά δε στα αστικά κέντρα.

Από ανάλογη ξενολα-τρεία φαίνεται πως 'πάσχει' εσχάτως και ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης, ο οποίος μάλλον ζήλεψε την δόξα των αγ-γλοσαξωνικών αποκριών (του λεγόμενου Hallo-ween) και θέλησε να τις εισάγει και στην Ελλάδα αποφασίζοντας να με-ταμφιεστεί καλός σαμαρείτης και Αριστείδης ο δίκαιος (ομολογουμένως πετυχημένη συνδυαστική επιλογή) στα μέσα του Οκτώβρη. Διαφορετικά δεν εξηγείται το γεγονός ότι ξαφνικά ένα πρωινό διακύρηξε εαυτόν συνδετικό κρίκο μεταξύ των τριών (μη πιστεύοντας ίσως στην ουσία της υποψηφιότητας του Ψωμιάδη) υποψηφίων αρχηγών της Ν.Δ. και εγγυητή της ομοψυχίας, της ενότητας, της αλληλεγγύης και όλων των υπολοίπων τετριμμένων εκφράσεων που ακούγονται. Και όλα αυτά, φυσικά, όντας πάνω από πρόσωπα, αξιώματα και κατάταξης στην κομματική ιεραρχία. Δε νομίζω να υπήρξε κανείς που παρακολουθεί (έστω ίσως και από κάποιας αποστάσεως) τα πολιτικά δρώμενα της χώρας ή της παράταξης της Ν.Δ. και να πείστηκε ότι η εκκόλαυση προθυμίας και καλής θέλησης του πρώην υπουργού Εθ. Άμυνας ήταν ειλικρινής. Είναι γνωστό πως στην πολιτική καριέρα του Μεϊμαράκη έχει συμπαρασταθεί ιδιαιτέρως η οικογένεια Μητσοτάκη, πως ο ίδιος αποτέλεσε εσωκομματική ή δημόσια φωνή (υπο)στήριξης της Ντόρας Μπακογιάννη όποτε χρειάστηκε και πως η αφοσίωση του στην σφαίρα επιρροής της οικογένειας αυτής του έδωσε και το παρατσούκλι 'Ντοράκι'. Δικαιολογημένη, λοιπόν, ήταν κάθε δυσπιστία προς το πρόσωπο του και τον -υποτιθέμενο- αμερόληπτο ρόλο του στην διαδικασία της διαδοχής ηγεσίας της Ν.Δ. Δυσπιστία την οποία, εμμέσως πλην σαφώς και με κομψό τρόπο, εξέφρασε ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος αρνούμενος να συναντηθεί μαζί του επέλεξε να μην επικυρώσει τον άτυπο ρόλο που αυτόκλειτα έδωσε ο Μεϊμαράκης στον εαυτό του.

Ο ίδιος ο Μεϊμαράκης θέλοντας να προτάξει τα αγνά 'νεοδημοκρατικά' του αισθήματα και να αποτινάξει κάθε κατηγορία ή υπόνοια ότι υποκρύπτει πολιτικές σκοπιμότητες η κίνηση του, προέβη σε δηλώσεις περί 'ματώματος φανέλας' και 'αδιαφορίας για τα αξιώματα' ενώ δεν παρέλειψε να εκφράσει μέσω των ΜΜΕ τη δυσφορία του για την απόρριψη του αιτήματος συνάντησης του με τον Σαμαρά και της μη αποδοχής του ρόλου του ως εγγυητή της ενότητας του κόμματος, λέγοντας πως 'δε θα γίνω εγώ καρτούν'. Την ίδια εκείνη στιγμή, φαίνεται πως τελείωσαν και οι απόκριες για τον Μεϊμαράκη και έπεσαν οι μάσκες. Ο μέχρι χθες, λοιπόν, αυτοαποκαλούμενος αμερόληπτος εγγυητής της ενότητας στην διαδικασία ανάδειξης νέου αρχηγού της Ν.Δ., ο φύλακας Κέρβερος των αξιών του κόμματος, του κατευνασμού των παθών των υποψηφίων και της διαφύλαξης της -εσωκομματικά-ομαλής μετάβασης της αρχηγίας, υποστήριξε ανοικτά και με προκλητική φυσικότητα την Ντόρα Μπακογιάννη.

Ακόμη κι έτσι όμως, η ουσία του πράγματος παραμένει αμετάβλητη. Ο Μεϊμαράκης επιθυμεί την Μπακογιάννη στην αρχηγία του κόμματος, όπως την επιθυμούσε και όταν προσποιόταν τον αμερόληπτο σύνδεσμο των υποψηφίων αρχηγών. Όπως επίσης και η ουσία των στόχων του παραμένει ίδια: επιθυμούσε να ισχυροποιηθεί εντός κόμματος και να διασφαλίσει τη θέση του ανεπίσημου 'αντιπροέδρου' του κόμματος (ανεξαρτήτος υποψηφίου αλλά με σαφή προτίμηση στην Μπακογιάννη), τώρα επιχειρεί να το κάνει με μάχη από το στρατόπεδο της πρώην υπουργού Εξωτερικών. Η έκβαση της 'μάχης των υποψηφίων αρχηγών' (όπως είθισται να λέγεται) είναι νωρίς για να εκτιμηθεί. Εξάλλου, είναι πολύ πρώιμη και παρακινδυνευμένη είναι και η οποιαδήποτε πρόβλεψη για τα 'ανταλλάγματα' που δυνητικά θα μπορούσε να προσφέρει η Μπακογιάννη στον Μεϊμαράκη για την υποστήριξη του ή για την εσωκομματική απάντηση που θα δώσουν σε περίπτωση δικής τους επικράτησης ο Αβραμόπουλος ή ο Σαμαράς αντίστοιχα. Αυτό που σίγουρα κανείς τους δε μπορεί να του δώσει πίσω είναι η πληγωμένη αξιοπιστία του ως πολιτικό πρόσωπο και η δολοφονηθείσα αξιοπρέπεια του ως άνθρωπος. Διότι ακόμη και όταν το είχε ο κόσμος τούμπανο και αυτός κρυφό καμάρι ότι πρόσκειται στο 'στρατόπεδο' της Μπακογιάννη, ο ίδιος διακύρησσε αμεροληψία και κομματική διαπροσωπική αφοσίωση. Τώρα λοιπόν που η προοπτική του σχεδίου ναυάγησε, όφειλε να συνεχίσει αυτό που θα έκανε ούτως ή άλλως: τη σιωπηρή προώθηση και ενίσχυση της υποψηφιότητας της Μπακογιάννη. Αντ' αυτού όμως ο Μεϊμαράκης επέλεξε να (απο)δείξει ότι η εξουσιολαγνεία δεν καταλαβαίνει από αυτοσεβασμό και από ήθος, πως τα πάντα μπορούν (και πρέπει!) να θυσιαστούν στο βωμό του ιδίου πολιτικού οφέλους, ακόμη και αυτή η ίδια η στοιχειώδης αξιοπρέπεια. Αυτή την αξιοπρέπεια την οποία αφού δίχως τύψεις δολοφόνησε, επέλεξε να την κηδέψει στην πρώτη συνεδρίαση της νέας Βουλής την Τετάρτη 14 Οκτωβρίου, όταν -λόγω της διαφωνίας του Καραμανλή να του αποδόσει τον ενισχυμένο ρόλο που ζητούσε ο άλλοτε γραμματέας της Ν.Δ. στις διαδικασίες διαδοχής αρχηγού- προσπέρασε χωρίς καν να κοιτάξει ή πολύ περισσότερο να χαιρετήσει τον πρώην πρωθυπουργό και αρχηγό της Ν.Δ. που ο ίδιος εκθείαζε τα τελευταία 12 χρόνια σε κάθε ευκαιρία...

Όχι άλλο κάρβουνο..!

Προσωπικά στέκομαι πολύ διστακτικά απέναντι στη νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Όχι μόνο επειδή το κόμμα αυτό καθ'εαυτώ οφείλεται -με την κακή διακυβέρνηση- για πολλά από τα προβλήματα που ταλαιπωρούν (και θα τα-λαιπωρούν για πολύ) ακόμη τη χώρα αλλά και επειδή ο δικομματισμός και η πελατειοκρατία πάνω στην οποία έθεσε τις βάσεις του το παρόν πολιτικό σύστημα της χώρας με έκανε δύσπιστο απέναντι στις υποσχέσεις και στα μεγάλα λόγια. Δύσπιστος όμως δε σημαίνει αντιδραστικός από πεποίηθηση, σημαίνει επιφυλακτικός, σκεπτικός και σκεπτόμενος, κριτικός. Οφείλω λοιπόν να παραδεχτώ πως τις πρώτες του εξετάσεις το ΠΑΣΟΚ τις πέρασε με πολύ υψηλό βαθμό.

Δε γνωρίζω ακόμη αν είναι επικοινωνιακά κόλπα ή θα μετουσιωθούν σε πράξεις αλλά είδα μια διάθεση μετωπικής σύγκρουσης με πολλά κακώς κείμενα. Είδα τον Παπανδρέου να επισκέπτεται τις πληγείσες περιοχές της Ηλείας, να ενδιαφέρεται για την τύχη των ολυμπιακών εγκαταστάσεων, να καταργεί αμφιλεγόμενα προεδρικά διατάγματα ή αποφάσεις της τελευταίας στιγμής από υπουργούς της Νέας Δημοκρατίας, να προκηρύσσει ανοικτά τις θέσεις των γενικών γραμματέων των υπουργείων (και να ανακοινώνει ανάλογες μελλοντικές προκηρύξεις για δημόσια αξιώματα) και επιτέλους να δημιουργεί υπουργείο Περιβάλλοντος. Εσχάτως, ανακοινώθηκε η προσπάθεια μείωσης του στόλου των κρατικών αυτοκίνητων, αντικατάστασης μερικών εξ'αυτών με υβριδικά και χρήση της χρονομίσθωσης αντί της αγοράς που φυσικά συνθέτουν ένα μια πολύ πιο συμφέρουσα κατάσταση για το ελληνικό κράτος από την τωρινή και περιορίζουν δραστικά κάποια έξοδα. Όλα αυτά δείχνουν αν μη τι άλλο, πολιτική και πολιτισμική ανανέωση ιδεών και συμπεριφοράς.

"Ψηφίστε εκείνον που υπόσχεται τα λιγότερα, θα σας απογοητεύσει λιγότερο" έχει πει ο Μπέρναρντ Μπαρούχ, αμερικάνος επιχειρηματίας, τονίζοντας κάτι που ειδικά σε μας στους Έλληνες είναι ιδιαίτερα οικείο: τα λόγια απέχουν πολύ από την πράξη και ειδικά όταν πρόκειται για πολιτικές υποσχέσεις. Παρ' όλα αυτά, ως ενδείξεις (και μόνο ως ενδείξεις) οι πρώτες προσπάθειες του Παπανδρέου στην εξουσία κινούνται σε πολύ θετική βάση. Φυσικά και έχει να κριθεί σε πολύ δύσκολα θέματα όπως η εξωτερική πολιτική, η οικονομία, η διαφάνεια και η πράσινη ανάπτυξη της χώρας αλλά, αυτές οι πρώτες ενδείξεις μαζί με το γεγονός της περιθωριοποίησης στελεχών-εκφραστών του παλαιού διεφθαρμένου ΠΑΣΟΚ, αφήνουν ένα παράθυρο ελπίδας για τη συνέχεια που είτε κάποιος είναι φίλος του κόμματος είτε πολιτικός αντίπαλος είτε ουδέτερος θα πρέπει να πάσχει από στρουθοκαμηλισμό για να μην το παραδεχτεί.

Αυτό που έχει μεγάλο ενδιαφέρον πάντως είναι η αντιπολιτευτική στάση των λοιπών κομμάτων του Κοινοβουλίου. Η Νέα Δημοκρατία, εγκλωβισμένη στις εσωκομματικές διαμάχες και φουρτούνες, προς το παρόν δε δίνει σημεία πολιτικής ύπαρξης και δίνει το στίγμα της κατά διαστήματα από μεμονωμένους εκπροσώπους της. Το ΛΑ.Ο.Σ. επικροτεί τονίζοντας ότι υιοθετούνται δικές του θέσεις και διατηρεί στάση αναμονής με αρνητικές βέβαια τάσεις που μοιάζουν έτοιμες να εκκολαπτούν στο πρώτο στραβοπάτημα. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. από την άλλη επικροτεί τα σχέδια που ανακοινώθηκαν και γενικότερα κάθε προσπάθεια περιορισμού των κρατικών δαπανών ή (διαφανούς) αξιοποίησης των κρατικών περιουσιακών στοιχείων εκφράζοντας επίσης επιφυλάξεις για την εφαρμογή και την αποτελεσματικότητα των εξαγγελιών. Το Κ.Κ.Ε. , από την άλλη, επιδεικνύοντας για ακόμη μια φορά την πολιτική απομόνωση που έχει ακολουθήσει εδώ και χρόνια, επέλεξε τη γνωστή τακτική: απορρίπτει και κατακρίνει κάθε κίνηση ή προσπάθεια της οποιασδήποτε κυβέρνησης αρνούμενο να πετάξει τον μανδύα του αντιρρησία συνείδησης που του απαγορεύει να βλέπει καθαρά και να κρίνει με σωστές βάσεις. Επιλέγει, δυστυχώς, να συνεχίζει τον ξύλινο και αναχρονιστικό του λόγο και την λαϊκίστικη πολιτική μηδενισμού. Μιλώντας για κόλπα και αμφίβολης αξίας εξαγγελίες, το Κ.Κ.Ε. δήλωσε χαρακτηριστικά για το τελευταίο μέτρο της μείωσης του στόλου των κρατικών αυτοκινήτων πως "επιχειρεί να στρέψει την προσοχή του λαού στη διαχείριση των 'ψιλών' του ταμείου, κι όχι στη μεγάλη ληστεία των εργαζομένων από όλα τα τμήματα της πλουτοκρατίας". Ένα κόμμα που 'μάχεται για τα δικαιώματα των κατωτέρων κοινωνικών και οικονομικών στρωμάτων' (όπως αυτούσια δηλώνει το Κ.Κ.Ε.) είναι απόλυτα απαιραίτητο στο ελληνικό κοινουβούλιο. Χρειάζεται όμως, όπως και τα υπόλοιπα κόμματα, να ασκεί ορθολογική αντιπολίτευση. Αντιπολίτευση δε σημαίνει φοράμε παρωπίδες και αξιολογούμε αρνητικά οτιδήποτε δεν έχει γίνει από πρωτοβουλία ή πρόταση δική μας. Επιβάλλεται επιτέλους οι πολιτικές πρακτικές των ελληνικών κομμάτων να αποκτήσουν μια λογική συνέχεια και να επιτευχθεί διακομματική συναίνεση ανεξαρτήτος κυβέρνησης, τουλάχιστον για τομές και αποφάσεις που κατά κοινή ομολογία είναι κοινωνικά ή οικονομικά ωφέλιμες. Οι πολίτες πλέον έχουν κουραστεί να ακούν κούφια λόγια, να βλέπουν να ασκείται η πολιτική μπροστά στις κάμερες. Όχι άλλο κάρβουνο..!

Το πιο ταιριαστό φινάλε..

Καθότι η φύση (αλλά και το περιβάλλον) του ανθρώπου είναι ανταγωνι-στικά, η κοινωνική συνύπαρξη είναι ένας συνεχής αγώνας. Και σε κάθε αγώνα υπάρχει νικητής και ηττημένος. Και αν, φυσικά, ο στόχος είναι πάντα η 'νίκη', η αξία του ανθρώπου φαίνεται δίχως άλλο στη διαχείριση της ήττας: εκεί δείχνει τα πιο σαφή σημάδια χαρακτήρα αξιοπρέπειας ή αναξιο-πρέπειας, εντιμότητας ή ανεντιμότητας, αυτοκρι-τικής ή ευθυνοφοβίας.

Η απελθούσα κυβέρνηση δεν κρίθηκε ως ανίκανη και ανέντιμη λίγους μήνες πριν τελειώσει η θητεία της. Είχε δείξει δείγματα γραφής από την αρχή αλλά λίγο το βεβαρημένο παρελθόν του ΠΑΣΟΚ, λίγο η ευπιστία και η υπομονή των Ελλήνων έδωσε στην προηγούμενη κυβέρνηση και χρόνο και χώρο να καλύψει ακόμη και δικές της τραγικές παραλείψεις, δικά της λάθη, δικές της ανομίες. Κάποια στιγμή, όμως, σταγόνα σταγόνα η αγανάκτηση σχημάτισε χείμαρρο, έσπασε το φράγμα της ανοχής και ο ελληνικός λαός απαίτησε (σιωπηρά) την απομάκρυνση της Νέας Δημοκρατίας από την εξουσία.Ο George Schultz, πρώην αμερικανός υπουργός, είχε πει πως 'τη στιγμή που θα συζητάς τι θα κάνεις αν χάσεις, έχεις ήδη χάσει'. Και στη Νέα Δημοκρατία αυτή η συζήτηση μονοπωλούσε, ως φαίνεται, κάθε σκέψη των κυβερνητικών στελεχών, κάθε συζήτηση του υπουργικού συμβουλίου. Ένας άνθρωπος με αίσθημα ευθύνης και διάθεση προσφοράς, ερχόμενος προ των πυλών μιας ήττας θα αναζητούσε τρόπους είτε για να την αποφύγει είτε για βγει όσο το δυνατόν λιγότερο λαβωμένος από τη μάχη. Στη Νέα Δημοκρατία, όμως, αποφασίσανε πως δε χρειάζεται να αναλώνονται για μια μάχη που φαινόταν χαμένη. Τους τελευταίους μήνες ο πρώην πρωθυπουργός χρησιμοποίησε τον αυτόματο πιλότο διακυβέρνησης της χώρας, αυτόν για τον οποίο έκανε τον αντιπολιτευτικό πόλεμο στην τότε κυβέρνηση Σημίτη. Τα στελέχη της κυβέρνησης από την άλλη, με βάση την επερχόμενη ήττα, διασκέπτονταν και συσκέπτονταν αναζητώντας το κύκνειο τους κυβερνητικό άσμα. Το οποίο, όπως ήταν φυσικό, δεν παρέκκλινε καθόλου από τα ήθη και τα έθιμα των τελευταίων ετών: πλιάτσικο στα υπουργεία, ρουσφέτια της τελευταίας στιγμής (είτε προς άγραν φήφων είτε ως έσχατη εξυπηρέτηση σε 'γαλάζια' παιδιά) και προεδρικά διατάγματα της τελευταίας στιγμής που μυρίζουν από πάνω ως κάτω διαφθορά.

Από τη μία λοιπόν γίναμε θεατές σε μια κακόγουστη παράσταση που θύμισε ημέρες Ολυμπιακών Αγώνων (ή μάλλον τις ημέρες μετά το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων). Οι απερχόμενοι υπουργοί επιδόθηκαν σε ένα άνευ προηγουμένου πλιάτσικο των υπουργείων, λεηλατώντας οτιδήποτε κινητό αντικείμενο έπεφτε στο οπτικό τους πέδίο, εντός και εκτός των γραφείων τους. Αφού είναι -εκ των πραγμάτων- υποχρεωμένοι να παραδίδουν με καμουφλαρισμένη άνεση, υποκριτικό χαμόγελο και επιφανειακές ευχές καλής τύχης τα υπουργεία στους νέους διαχειριστές τους, τουλάχιστον πήραν την εκδίκηση τους πίσω από τις κάμερες..

Από την άλλη, η διαφαινόμενη ήττα άνοιξε δύο μονοπάτια ρουσφετιών στο πολύπαθο δημόσιο. Το ένα αφορούσε 'γαλάζια' παιδιά που έπρεπε να βολευτούν έστω και την έσχατη στιγμή γιατί μετά δε θα υπήρχε η δυνατότητα ελέγχου των πραγμάτων ως αντιπολίτευση. Κάποια από αυτά μαθεύτηκαν, κάποια θα γίνουν γνωστά στο προσεχές διάστημα και άλλα δε θα μαθευτούν ποτέ. Το άλλο μονοπάτι ρουσφετιών αφορούσε τους προσληφθέντες 18μηνης σύμβασης μέσω των ψεύτικων stage προγραμμάτων. Αυτά ήταν προφάνως τα αρκετά -όχι πολύ όπως τα πρώτα- 'γαλάζια' παιδιά ή μετακινούμενοι άνεργοι ψηφοφοροί που θα μπορούσαν κάπως να κλείσουν την ψαλίδα με το ΠΑΣΟΚ. Ο αριθμός τους προκαλεί δέος: 12.000 προσλήψεις από την προκύρηξη των εκλογών και μετά και μάλιστα σε τμήματα δημοσίων υπηρεσίων με ήδη πολυπληθές προσωπικό. Τις έκανε το ίδιο κόμμα που διαφήμιζε τον εαυτό του ως υπερασπιστή της αλήθειας και της ειλικρίνειας όταν έλεγε ότι οι Έλληνες έχουμε μπροστά μας δύο δύσκολα χρόνια εξαιτίας της κακής δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας και του ελλείματος...

Η χαριστική βολή όμως στον ελληνικό λαό δεν ήταν τίποτα από αυτά τα παραπάνω δύο... Ο 'έντιμος' κατά τ'άλλα Σουφλίας -με απόφαση λίγων ημερών πριν τις εκλογές- υποχρέωσε τους Έλληνες πολίτες που ψηφίζουν εκτός Αθηνών να πληρώσουν αυξημένο αντίτιμο στα διόδια της Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας. Ότι είναι τεράστιο επικοινωνιακό σφάλμα και χωρίς καμία λογική (ειδικά τη στιγμή που στη νέα Δημοκρατία προσπαθούσαν να προσελκύσουν ψηφοφόρους) είναι πασιφανές και το γνωρίζει και ο ίδιος. Ότι θα επανέφερε τα διόδια στην προ αυξήσεως τιμή το ΠΑΣΟΚ όταν θα ανέβαινε στην εξουσία, επίσης ήταν κάτι που το ήξερε και ο ίδιος. Επομένως, τι είδους και ποιού συμφέροντα εξυπηρέτησε την τελευταία στιγμή; Ο ίδιος τι κέρδος να είχε άραγε;

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, αντίστοιχα, με προεδρικό διάταγμα δύο (!) μόλις ημέρες πριν τις εκλογές αποφάσισε ότι πλέον θα πρέπει να επιτρέπεται η χορήγηση άδεια ιδρύσεως διαγνωστικών κέντρων και σε επιχειρηματίες, χωρίς να χρειάζεται -πλεόν- να ανήκει η πλειοψηφία σε ιατρούς. Το πόσο σύμφωνο ή αντίθετο μπορεί να βρίσκει κάποιον το σκεπτικό της απόφασης (προσωπικά με βρίσκει αντίθετο) μπορεί να το κρίνει ο καθένας προσωπικά και η κοινωνία συλλογικά. Το ζητούμενο είναι ότι και μόνο η προσπάθεια μεταβολής του πεδίου της ιδρύσεως των διαγνωστικών κέντρων 2 ημέρες πριν τις εκλογές και ενώ είναι βέβαιο ότι θα αλλάξει κυβέρνηση, είναι το λιγότερο ύποπτο. Ο κύριος Αβραμόπουλος είχε να κερδίσει κάτι μήπως; Η' απλά του ήρθε μια λαμπρή ρηξικέλευθη ιδέα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας και είπε να βάλει ένα ακόμη λιθαράκι στον πύργο των εμπνευσμένων μεταρρυθμίσεων του στο υπουργείο Υγείας;

Στο πολύπαθο Υπουργείο Παιδείας, εξάλλου, ο -πρώην υφυπουργός- κ. Λυκουρέντζος φεύγοντας είπε να αναβαθμίσει την πανεπιστημιακή παιδεία. Όχι συλλογικά βεβαίως, φρόντισε μόνο για το τμήμα Διδακτικής Τεχνολογίας που φοιτά η κόρη του αναβαθμίζοντας το -με φωτογραφικό διάταγμα- σε καθηγητική σχολή που σημαίνει αυτομάτως προτεραιότητα διορισμού στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ. Ο δε Aris Σπηλιωτόπουλος, υπουργός γαρ, θα σκέφτηκε ότι έπρεπε να τον ξεπεράσει οπότε τέσσερις μόλις ημέρες πριν τις εκλογές με προεδρικό διάταγμα αποφάσισε να χορηγήσει άδεια λειτουργίας σε 40 ιδιωτικά κολέγια, κάποια εκ των οποίων δεν είχαν καν καταθέσει την εγγυητική επιστολή που ορίζει ο νόμος. Ο χρόνος και ο τρόπος που ψηφίστηκε κάθε άλλο παρά εντιμότητα φωνάζουν... Εξάλλου τα ιδιωτικά κολέγια δεν έχουν νομιμοποιηθεί (και εξισωθεί φυσικά με τα δημόσια πανεπιστημία) από την κοινωνία, από την οποία ο ίδιος ο Σπηλιωτόπουλος -υποκριτικά- είχε ζητήσει τη συνδρομή της σε δημόσιο διάλογο για την παιδεία... Ο Aris υποτιμώντας περαιτέρω τη νοημοσύνη μας δήλωσε -εκ των υστέρων- πως όλα ήταν νομότυπα (τυπική δήλωση) και πως... την απόφαση μπορεί να την ακυρώσει η νέα υπουργός (όπως και έγινε) άρα μικρό το κακό! Και γιατί κύριε Σπηλιωτόπουλε δεν την αφήνατε λοιπόν τη νεά υπουργό να ασχοληθεί η ίδια με το θέμα της ιδιωτικοποίησης των ιδιωτικών κολεγίων (αν υπήρχε δηλαδή) και τη φέρατε προ τετελεσμένων γεγονότων; Άραγε αν αργούσε λίγο η γραφειοκρατεία ή το θέμα έπαιρνε το δρόμο της δημοσιότητας λίγες εβδομάδες πιό μετά, αυτό δε θα σήμαινε περισσότερους εγγεγραμμένους φοιτητές στα ιδιωτικά κολέγια (και άρα περισσότερα έσοδα γι'αυτά) οι οποίοι -δικαίως- μετά θα διαμαρτύρονταν για την απόφαση ανάκλησης και θ'απαιτούσαν αναγνώριση των πτυχίων; Εν τέλει, εσείς τι είχατε να κερδίσετε δημιουργώντας ανοικτές πληγές και, μάλιστα, κατά την ώρα της υποχώρησης από το υπουργείο; Λογικά κάποια θεία έμπνευση ανάλογη με του κ.Αβραμόπουλου θα ήταν... Η' μήπως απλή εργασιομανία που ωθεί στο να κάνετε μεταρρυθμιστικό έργο στην παιδεία ακόμη στην πόρτα εξόδου του υπουργείου;

'Μπορεί οι άνθρωποι να μη θυμούνται μετά από λίγο καιρό τι έκανες ή τι είπες αλλά πάντοτε θα θυμούνται πως τους έκανες να αισθανθούν' είχα διαβάσει κάπου. Περα από πολιτικές σκοπιμότητες, πέρα από πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, αν μη τι άλλο η τελευταία γεύση που αφήνει η απελθούσα κυβέρνηση στη συνείδηση του λαού είναι αυτή της παντελούς έλλειψης προσωπικής αξιοπρέπειας και εντιμότητας και της πολιτικής εξαπάτησης. Και όσο εύκολα έχει αποδείξει ο ελληνικός λαός ότι ξεχνάει τα οικονομικά σκάνδαλα, τόσο δύσκολα συγχωρεί την αναξιοπρέπεια και τον εμπαιγμό. Η πολιτίκή καριέρα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη από το 1993 και μετά το επιβεβαιώνει ξεκάθαρα.

93 και... σήμερα

Με προσμονή εν ενεργεία στρατευ-μένου που μετράει μέρες για την από-λυση του, μετράει και ο ελληνικός λαός αντίστροφα τις πρώτες 100 μέρες της διακυ-βέρνησης του νέου πρωθυπουργού της Ελλάδας, όχι φυσικά επειδή υπάρχει έστω η μηδαμινή πιθανότητα άμεσης βελτιώσεως της κατάστασης (και δη σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα) αλλά για να πάρει μια πρώτη γεύση από τις όποιες αλλαγές προσδοκά πως θα επιφέρει μελλοντικά ο Γιώργος Παπανδρέου, σύμφωνα με τις προεκλογικές δεσμεύσεις του πάντα. Το ένστικτο, βέβαια, λέει πως μετά την αμαχητί παράδοση της εξουσίας από την αμφιλεγόμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και την εσωκομματική φουρτούνα που τώρα ξεκινάει, οι 100 μέρες χάριτος θα γίνουν με σιωπηρή ανοχή 200, ίσως και παραπάνω... Η αποτυχία της απελθούσας κυβέρνησης εδραιώθηκε για τα καλά στη συνείδηση των πολιτών και όπως φάνηκε και από το αποτέλεσμα των εκλογών η κοινωνία ζητούσε απεγνωσμένα την απομάκρυνση της Νέας Δημοκρατίας από την εξουσία. Οπότε, εκ των πραγμάτων, η ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνησης δημιουργεί σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ένα αίσθημα (πολιτικής) ικανοποίησης και ευφορίας και χορηγεί επομένως αυτόματα μια δεδομένη περίοδο χάριτος ανάλογη (αν όχι μεγαλύτερη) με αυτή της Νέας Δημοκρατίας το 2004, παρόλη την πίεση της τραγικής οικονομικής κατάστασης της χώρας. Πως όμως άλλαξαν τόσο γρήγορα και τόσο έντονα τα δεδομένα όταν πριν από μόλις δύο χρόνια ο Παπανδρέου έπιανε limit down και επιχειρήθηκε η απομάκρυνση του απο πλειάδα στελεχών εντός του κόμματος του;

Η άνοδος του Παπανδρέου στην εξουσία είναι ένα στοίχημα που κερδήθηκε για τον ίδιο και αυτό οφείλει να αναγνωριστεί απ' όλους. Ξεκίνησε (ως υποψήφιος πρωθυπουργός) λίγο κάτω από τη μέση, έπιασε πάτο και ανέβηκε στην κορυφή. Φυσικά και σε όλη αυτή τη διαδρομή απαραίτητο στήριγμα του αποτέλεσε το ιστορικό του επώνυμο, χωρίς αυτό θα είχε χάσει πολύ νωρίτερα κουράγιο, υπομονή, λαϊκή υποστήριξη και πιθανότατα και τη μάχη της προεδρίας του κόμματος του. Τη μεγαλύτερη βοήθεια όμως του την έδωσε ο ίδιος ο πολιτικός του αντίπαλος: η Νέα Δημοκρατία. Αιτία της παρακμής της σαφώς είναι και τα όσα σκάνδαλα είδαν το φως της δημοσιότητας, σαφώς είναι και η απόμακρη αντιλαϊκή εικόνα που ακολούθησε ο Καραμανλής κατ' επιταγήν των σοφών(;) συμβούλων του, σταδιακά μετά τις εκλογές του 2007. Είναι όμως και το πως πολλά στελέχη της λειτούργησαν πολύ υπεροπτικά απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, απέκλεισαν την οποιαδήποτε πιθανότητα απειλής για την εξουσία και συχνά προέβησαν και σε υποτιμητικά σχόλια κατά του Παπανδρέου. Ανεπίσημα από χείλη κυβερνητικών κυκλοφορούσαν μετά τη νίκη του 2007 εκφράσεις του τύπου "αφού νικήσαμε και τώρα, δε πρόκειται να δει ποτέ το ΠΑΣΟΚ εξουσία", "ο Γιωργάκης δεν κάνει για πρωθυπουργός το παιδί, δεν έχει τον απαιτούμενο χαρακτήρα" κλπ. Η αλαζονεία άρχισε από ένα σημείο και μετά να γίνεται έκδηλη και εκτός των υπουργικών γραφειών, να καθρεπτίζεται και στα μάτια της κοινωνίας. Όσο περισσότερο ένιωθαν στη Νέα Δημοκρατία πως δεν απειλούνται από την αντιπολίτευση τόσο πιο απόμακροι (από πολιτικής απόψεως) γίνονταν, τόσο λιγότερο ένιωθαν ότι ήταν δοσίλογοι απέναντι στον ελληνικό λαό.

Επιπλέον, ο παντοδύναμος μέχρι το 2008 Καραμανλής αρχίζει από εκείνο το σημείο να δείχνει τραγική έλλειψη αντανακλαστικών, μοιάζει να έχει χαθεί σε λαβύρινθο που όχι μόνο, προφανώς, δε ξέρει που είναι η έξοδος αλλά, κυρίως, δε γνωρίζει ποιόν να εμπιστευτεί για να την ανακαλύψει. Και σιγά σιγά αποδομεί και το τελευταίο (και βασικότερο) χαρτί που τον κρατούσε στην εξουσία: τη σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες, όπως ο ίδιος ανέφερε στην παραίτηση του. Οι τελευταίοι μήνες ήταν γι' αυτόν ήταν περισσότερο βάσανο παρά προσπάθεια, αγγαρεία παρά μάχη. Φάνηκε πως απλά αποζητά διέξοδο μέσω της αξιοπρεπούς πολιτικής ήττας, που φυσικά κάθε άλλο παρά αξιοπρεπής ήταν. Βέβαια πολλά σενάρια ακούστηκαν για να δικαιολογήσουν αυτήν την (ομολογουμένως) παράλογη και δειλή παράδοση της εξουσίας από τον Καραμανλή, που κυρίως εμπλέκουν εσωκομματικούς αντιπάλους. Η αλήθεια ελπίζουμε πως θα λάμψει με τον καιρό για να μάθουν και οι Έλληνες αν και τι είδους ανέντιμα πολιτικά παιχνίδια παίζονται στις πλάτες τους.

Υπό αυτές τις συνθήκες λοιπόν, ήταν κάτι περισσότερο από φυσιολογική και αναμενόμενη η άνοδος του Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Ακόμη και οι κανόνες ευγενείας επιβάλλουν να μην λες 'όχι' σε ένα δώρο, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για θέματα εξουσίας και διακυβέρνησης. Είναι όμως φυσιολογική η αντανακλαστική ανάδειξη του Παπανδρέου μετά τη νίκη του ως Μεσσία, ως εσχάτης ελπίδος της Ελλάδας και ως χαρισματικού ηγέτη που θα φέρει επιτέλους τη χώρα στον ίσιο δρόμο; Δεν είναι ο ίδιος Παπανδρέου με αυτόν που πολεμούσαν μέχρι πρόσφατα μέσα στο ΠΑΣΟΚ επειδή τον θεωρούσαν 'λίγο' για να κάνει αντιπολίτευση (πόσο μάλλον για να τεθεί επικεφαλής μιας κυβέρνησης); Δεν είναι ο ίδιος Παπανδρέου με αυτόν που αντιπολιτεύονταν τα φίλα προσκείμενα στο ΠΑΣΟΚ μέσα ως μη ικανό ηγέτη; Δεν είναι ο ίδιος Παπανδρέου με αυτόν που οι Έλληνες πολίτες μέχρι πρόσφατα πολλάκις τον κατέτασαν στην ίδια μοίρα με τον 'Κανένα' στην δημοσκόπηση για τον καταλληλότερο πρωθυπουργό; Πως να ερμηνευτεί με βάση τη λογική ότι ο ίδιος άνθρωπος που δεν τον εμπιστευόταν καν ένα μεγάλο μέρος του κόμματος του εξελίχθηκε πλέον σε ηγέτη στον οποίο εναποθέτει η κοινωνία τις τελευταίες ελπίδες της για καλύτερες μέρες; Η απάντηση είναι, μάλλον, ότι υπήρξε τόσο έντονη η απογοήτευση από την προηγούμενη κυβέρνηση και οι προσδοκίες διαψεύστηκαν τόσο οικτρά που η κοινωνία έδειξε αντανακλαστικά πνιγμένου που πιάνεται από τα μαλλιά. 'Όσοι υποφέρουν δεν έχουν άλλη παρηγοριά από την ελπίδα' σύμφωνα με τον Σαίξπηρ. Αυτό ακριβώς (απ)έδειξε και ο ελληνικός λαός. Και η μόνη 'ελπίδα' άκουγε στο όνομα του Παπανδρέου αφού η Νέα Δημοκρατία αποφάσισε να γίνει ιδανικός αυτόχειρ. Μια λύση ανάγκης, μια ψήφος αδιεξόδου. Η οποία σίγουρα θα έχει το χρόνο της για να κριθεί αλλά η ιστορία μέχρι τώρα έχει αποδείξει πως οι λύσεις ανάγκης δεν αποδεικνύονται πετυχημένες για τον λόγο ακριβώς της ύπαρξης τους: την ανάγκη. Όταν πάψει αυτή, παύει και η ύπαρξη τους.

Μηδέν εις το πηλίκιον..!

Σε λίγες μέρες από σήμερα η χώρα θα έχει νέα κυβέρνηση και, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, θα είναι το ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου. Όσο και να εθελοτυφλούν (με υστεροβουλία φυσικά, σκεπτόμενοι τα ιδία οφέλη από την παραμονή του κόμματος τους στην εξουσία) οι οπαδοί της Νέας Δημοκρατίας, όσο και να ελπίζουν οι -λίγοι άραγε;- αληθινά συνετοί και πολιτικά έντιμοι Έλληνες πολίτες πως θα αποφύγουμε την αναρρίχηση ενός ακόμη ανίκανου, άτολμου και ανιστόρητου πολιτικού στην εξουσία, το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο τρίτος της οικογενειας Παπανδρέου κατά σειρά, θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Οι παράλογες εμμονές και ανοχές του ελληνικού λαού με την -κληρονομικώ δικαίω- αναρρίχηση απογόνων από τα γνωστά 'τζάκια' στην εξουσία (αλλά και σε καίριες υψηλόμισθες θέσεις του δημοσίου τομέα) και η αστείρευτη επιμονή του να (υπο)στηρίζει χρεωκοπημένες πολιτικές και πολιτικούς με λογικές πελατειοκρατείας δεν είναι δυνατό να ερμηνευθούν με αφετηρία τη λογική. Οι Έλληνες πολίτες υποδεικνύουν αξιοθαύμαστη επιμονή και αντοχή στην καταλήστευση του δημοσίου πλούτου και την αποσάρθρωση των δομών του ελληνικού κράτους και της ελληνικής κοινωνίας από τον καιρό της μεταπολίτευσης και μετά, είτε συνειδήτα υποστηρίζοντας (και υπηρετώντας) την οικονομική, πολιτική και κοινωνική αυτοκαταστροφή αυτής της χώρας, είτε επιδεικνύοντας μια σιωπηρή (συν)ενοχή. Η πολιτική συνείδηση του νεοΈλληνα περιστρέφεται γύρω από δύο άξονες: του εγωκεντρισμού και του 'ωχαδερφισμού'. Προφανώς και οι δύο αυτές μορφές κοινωνικής και πολιτικής απαξίωσης του ατόμου εξυπηρετούν και, πιθανότατα, γεννήθηκαν από την ανάγκη επιβίωσης του σάπιου συστήματος πελατειοκρατικής διακυβέρνησης. Όσο πιό απαθείς γίνονται οι πολίτες, τόσο πιο εύκολη και αποτελεσματική θα είναι η μαζική πολιτική ύπνωση τους. Όσο πιό εγωκεντρικά σκέφτονται, αποκόπτωντας την έννοια και την πρόοδο του ατόμου μέσα από την πρόοδο του συνόλου, τόσο απλούστερη η εξατομικευμένη πολιτική εξαπάτηση και η υποτιθέμενη 'ταύτιση συμφερόντων' πολιτών και πολιτικών διαμέσου του (κομματικού) διαχωρισμού της κοινωνίας. Με αυτόν τον τρόπο, η εσωτερική οργάνωση και λειτουργία του Ελληνικού κράτους (δεκαετίες τώρα) έχει μετατραπεί σε ένα ρολόι με μόνιμα χαλασμένα γρανάζια και ακριβά ανταλλακτικά που φυσικά ποτέ δε δείχνει τη σωστή ώρα.

Οι ίδεες κυβερνήσεις και τα ίδια -χωρίς όραμα- πρόσωπα έρχονται και παρέρχονται πάνω από 30 χρόνια τώρα. Επί της ουσίας όμως τι αλλάζει; Η διαφθορά έχει βάλει γερά τις βάσεις της στην ελληνική κοινωνία, η οποία απέκτησε ανοσία στην πολιτική ανομία. Η αξιοκρατία σε οτιδήποτε σχετικό με το δημόσιο τομέα έχει δώσει τη θέση της σε ένος είδους 'κομματόμετρο': αυτό μονάχα μπορεί να υποδείξει ποιός είναι ικανός και για που κρίνοντας φυσικά από το βαθμό αφοσίωσης στο κόμμα. Η νεολαία -το μέλλον της Ελλάδος- σε ένα μεγάλο ποσοστό γυρνά την πλάτη της στην πολιτική και στο χρεωκοπημένο πολιτικό σύστημα που της παραδίδει η προηγούμενη γενιά. Ελπιδοφόρο κατά μερικούς. Πιθανόν και να αληθεύει διότι η συρρίκνωση του 'πελατολογίου' των κομμάτων θα ταράξει τις κομματικές δομές και θα οδηγήσει -παθητικά- βεβαιώς σε ορισμένες κοινωνικές και πολιτικές τομές προκειμένου να υπάρξει ένας συμβιβασμός κοινωνίας-κομμάτων σε μια νέα, εντιμότερη βάση. Ακόμη κι έτσι όμως, στην πιό ευνοϊκή εξέλιξη των πραγμάτων η ΄πολιτική κάθαρση' θα χρειστεί να περιμένει πολλές δεκαετίες ακόμη. Και η χώρα δεν έχει τέτοια πολυτέλεια, μοιάζει με ασθενή στην εντατική και χρειάζέται επείγοντως διέξοδο από το τέλμα που την οδήγησαν οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις.

Κάτι τέτοιο, όμως, σημαίνει αποκοπή των πολιτών από το ομφάλιο λώρο (ή δεσμά, αναλόγως της οπτικής γωνίας) των κομμάτων και προϋποθέτει την βαθμιαία αναζήτηση του εγώ μέσα από το εμείς και όχι το αντίθετο όπως συμβαίνει σήμερα. Σημαίνει προσωπικό μόχθο με ορίζοντα το συλλογικό όφελος και όχι το αντίθετο όπως συμβαίνει σήμερα. Σημαίνει γκρέμισμα (του πολιτικού σκηνικού) και κτίσιμο από την αρχή. Σημαίνει, τέλος, πολιτική παιδεία και δημοκρατική συνείδηση σαν αυτή που δίδαξαν οι αρχαίοι πρόγονοι μας και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης σε όλη την υφήλιο. Ουτοπία; Ίσως και όχι. Σίγουρα όμως μακρινό όνειρο. Και ο δρόμος για εκεί δύσβατος.

Προς το παρόν η ελληνική κοινωνία ας αναλωθεί για ακόμη μια φορά στην επιλογή 'ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ', ποιός είναι (αν)ικανότερος για πρωθυπουργός και ποιός από τους δύο θα νοικοκυρέψει τα δημόσια οικονομικά που οι ίδιοι κατέστρεψαν. Ούτως ή άλλως, σύμφωνα και με τη γνωστή ρήση, 'κάθε λαός έχει τον ηγέτη που του αξίζει'. Η' με άλλα λόγια, για να χρησιμοποιήσω την έκφραση του ανελλήνιστου και αμερικανοθρεμμένου Παπανδρέου στην ομιλία του στην Κοζάνη: "Μηδέν εις το πηλίκιον!".

Καραμανλής ή χάος...(;)

Πέρασαν 5μιση χρόνια από το 2004 που η Νέα Δημοκρατία ανέλαβε, μετά από 11 χρόνια έντονων εσωκομματι-κών αντιπαραθέσεων, εσωστρέφειας και αναζήτησης ταυτότη-τας, και πάλι τα ηνία αυτού του τόπου. Ο Καραμανλής (θεωρούμε-νος πάντοτε ως το δυνατό χαρτί της Ρηγίλλης) μετά απο 7 χρόνια ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολί-τευσης και μετά την οριακή ήττα του 2000 (που εν τέλει θεωρή-θηκε όχι και τόσο καταστρεπτικό αποτέ-λεσμα για τη Ν.Δ. μιας και στα χρόνια που ακολούθησαν ο Καραμανλής ωρίμασε πολιτικά) κλήθηκε το 2004 να κυβερνήσει τη χώρα. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ μετά απο 20 χρόνια διακυβέρνησης είχαν να επιδείξουν ένα πολύ αξιόλογο έργο διαλύσεως της χώρας: σκάνδαλα επί σκανδάλων, χρηματισμοί και δωροδοκίες, de facto νομιμοποίηση της ανομίας σε πολλές συναλλαγές πολιτών με δημόσιους φορείς, υπόγειοι διαγωνισμοί, διορισμοί στο δημόσιο χιλιάδων μη αναγκαίων ή μη ικανών προσώπων, κατασπατάληση εθνικού κεφαλαίου και υποχωρητικότητα (μαζί με προχειρότητα) στην εξωτερική πολιτική. Η Νέα Δημοκρατία υποσχέθηκε διαφανή διακυβέρνηση διαλαλώντας το περίφημο 'σεμνά και ταπεινά'.

Όπως κάθε καινούργια κυβέρνηση, η Νέα Δημοκρατία είχε την γνωστή και μη εξαιρετέα περίοδο 'προσαρμογής'. Ούτως ή άλλως εκείνη την εποχή η υποτονική καρδιά της Ελλάδας χτυπούσε σε ρυθμούς ζωηρούς ελέω Ολυμπιακών Αγώνων και η στραμένη προσοχή της υφηλίου σ' αυτήν τη μικρή αλλά τόσο μεγάλη χώρα, συσπείρωνε και έδινε στους Έλληνες έναν αέρα περηφάνιας που παρέπεμπε σε περασμένες -και δυστυχώς ξεχασμένες- εποχές και τους αποσπούσε την προσοχή από κάθε μικρό ή μεγάλο πρόβλημα της καθημερινότητας. Εξάλλου τα 20 χρόνια παραμονής του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία έδιναν ένα αρκετά ισχυρό άλλοθι για να καλυφθούν οι όποιες πρώτες κυβερνητικές αστοχίες, αδυναμίες και λάθος χειρισμοί. Ως ένα βαθμό θεωρήθηκε αποδεκτό, η μακροχρόνια παραμονή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία της -εθισμένης στην πελατοκρατεία και διεφθαρμένης πολιτικά- Ελλάδας είναι λογικό να έχει απλώσει βαθιά τις ρίζες σε όλους τους τομείς, ιδιαίτερα δε στον ασύλληπτα και αναίτια διογκωμένο δημόσιο τομέα. Στην πορεία άρχισε να αναδεικνύεται το μεγαλειώδες έργο και της Νέας Δημοκρατίας: υποκλοπές, εξαγορές, ομόλογα, παράνομοι διορισμοί -έστω και σε μικρότερη κλίμακα από το ΠΑΣΟΚ-, ανομίες που έμοιαζαν να γίνονται με λύσσα προσμονής ετών και, φυσικά, οι ανυπολόγιστες φυσικές καταστροφές που προήλθαν όχι από τις πυρκαγιές αλλά από τον λήθαργο και τα ανύπαρκτα αντανακλαστικά του κρατικού μηχανισμού.

Το 2007 ο λαός εμπιστεύτηκε και πάλι τη Νέα Δημοκρατία αλλά αυτό μάλλον οφείλεται στην καταγεγραμμένη ιστορικά τάση των λαών να περιβάλλουν με εμπιστοσύνη την εκάστοτε ηγεσία τους σε στιγμές εθνικών δοκιμασιών και κρίσεων (θα προσμέτρησε και το τριχίλιαρο βεβαίως βεβαίως...). Η συνέχεια όμως δεν ήταν καθόλου διαφορετική. Την επικαιρότητα μονοπώλησαν δύο τεραστίας σημασίας σκάνδαλα, τα οποία όπως φάνηκε είχαν τις ρίζες τους στις ένδοξες ημέρες διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και άνθησαν ακόμη περισσότερο επί Νεας Δημοκρατίας: το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου και το σκάνδαλο της Siemens,τα οποία σε συνδυασμό εμπλέκουν τουλάχιστον τα 2/3 της βουλής των Ελλήνων, των εκπροσώπων δηλαδή που εμπιστεύτηκε ο ελληνικός λαός για να διαχειριστούν το μέλλον της χώρας. Στις πρόσφατες Ευρωεκλογές, ενα μεγάλο ποσοστό του λαού (απ)έδειξε για ακόμη μια φορά την αυξανόμενη αποστροφή και απέχθεια του για την απαξίωση του πολιτικού συστήματος και τη διαφθορά των πολιτικών προσώπων, τιμωρώντας τη Νέα Δημοκρατία για την πολιτική της. Η φράση-κλισέ εκείνων των ημερών ήταν 'το μήνυμα ελήφθη'. Αλλά όπως φαίνεται το μήνυμα όχι μόνο δεν ελήφθη αλλά δεν επιχειρήθηκε να αποκωδικοποιηθεί καν.

Και φτάσαμε λοιπόν στις αρχές Σεπτεμβρίου με τον Καραμανλή να επιζητά (μετά τη διάλυση της χώρας) και διάλυση της Βουλής για να προκυρηχθούν εθνικές εκλογές. Το μότο του πλέον έχει αλλάξει. Ούτε 'σεμνά και ταπεινά', ούτε 'κυβέρνηση όλων των Ελλήνων'. Το επιτελείο του Καραμανλή του υπαγόρευσε την ανακοίνωση μελλοντικών σκληρών και πολιτικά αντιλαϊκών μέτρων για την επομένη 2ετία με αντάλλαγμα την ειλικρίνεια προς τον ελληνικό λαό. Εμφανίζοντας πότε τη συγκεκριμένη εκλογική αναμέτρηση ως πιθανό κύκνειο άσμα του Καραμανλή σε περίπτωση ήττας και πότε διαφημίζοντας το ατσαλάκωτο προφίλ του πρωθυπουργού, το επιτελείο του Καραμανλή ελπίζει (ή εκβιάζει) σε συσπείρωση της τελευταίας στιγμής στη Νέα Δημοκρατία.

Αλλά μάλλον το τραίνο έχει ήδη χαθεί. Το επικοινωνιακό επιτελείο του Καραμανλή (με πρωτεργάτη τον κ. Λούλη) λανθασμένα τον συμβούλευε να διατηρεί μια απόσταση από το καθημερινό πολιτικό σύστημα και έναν μινιμαλισμό δημόσιας παρουσίας που άγγιξε τα όρια της ανυπαρξίας. Θεώρησαν έτσι ότι ο Καραμανλής θα διεκδικούσε κάτι από τη γοητεία και το μυστήριο του απόμακρου ηγέτη περασμένων δεκαετιών ή διαφορετικών κοινωνιών. Αυτές οι επικοινωνιακές πολιτικές, όμως, στην εποχή της πληροφορίας και των ΜΜΕ, σε ένα πολιτικό σύστημα καθαρά πρωθυπουργικοκεντρικό και απέναντι σ'εναν λαό που από τη μεταπολίτευση και μετά αποκτά παράλογο συναισθηματικό δέσιμο με τους ηγέτες του, δεν έχουν -μακροχρόνια- καμία τύχη. Ακολουθώντας αυτήν την πρακτική, ο Καραμανλής σιγά-σιγά καθιερώθηκε στα μάτια της κοινής γνώμης ως ένας άτολμος και φυγόπονος πολιτικός, αδύναμος να πάρει καθοριστικές αποφάσεις, απών από κάθε σημαντική αρνητική ή θετική εξέλιξη και είτε ανήμπορος είτε αδιάφορος να διαχειριστεί την εξουσία. Ατσαλάκωτος σίγουρα από τη μία, αλλά και ανίκανος μαζί από την άλλη. Αυτές είναι οι βασικές αιτίες της πτώσης του και όχι τόσο τα λογής σκάνδαλα που είδαν το φως της δημοσιότητας. Εξάλλου, σ'αυτόν τον τομέα κρατάει ακόμη τα σκήπτρα το ΠΑΣΟΚ.

Το τελευταίο χαρτί που παίζει ο Καραμανλής για να κερδίσει και πάλι τις εκλογές είναι η 'διαφήμιση' της ανεπάρκειας του Παπανδρέου, του κάπως συγκεγχυμένου προγράμματος διακυβέρνησης του και η 'απειλή' να αναλάβει το εξουσιολάγνο ΠΑΣΟΚ και πάλι την εξουσία. Κάτι παρόμοιο μάλλον με το αλησμόνητο 'Καραμανλής ή χαός' για τον θείο του. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτά τα δυό συνυπάρχουν εδώ και 5μιση χρόνια, τί έχει να φοβηθεί ο ελληνικός λαός από την ύπαρξη του δευτέρου χωρίς το πρώτο; Την απειλή καλύτερων ημερών; Και όσο για τις φήμες περί διαδοχής και παραίτησης του Καραμανλή από την πολιτική, μένει να δούμε στην πράξη αν θα φανεί πιστός ακόλουθος της τάσης των Καραμανλήδων να "αυτοεξορίζονται" στα δύσκολα..