Το πιο ταιριαστό φινάλε..

Καθότι η φύση (αλλά και το περιβάλλον) του ανθρώπου είναι ανταγωνι-στικά, η κοινωνική συνύπαρξη είναι ένας συνεχής αγώνας. Και σε κάθε αγώνα υπάρχει νικητής και ηττημένος. Και αν, φυσικά, ο στόχος είναι πάντα η 'νίκη', η αξία του ανθρώπου φαίνεται δίχως άλλο στη διαχείριση της ήττας: εκεί δείχνει τα πιο σαφή σημάδια χαρακτήρα αξιοπρέπειας ή αναξιο-πρέπειας, εντιμότητας ή ανεντιμότητας, αυτοκρι-τικής ή ευθυνοφοβίας.

Η απελθούσα κυβέρνηση δεν κρίθηκε ως ανίκανη και ανέντιμη λίγους μήνες πριν τελειώσει η θητεία της. Είχε δείξει δείγματα γραφής από την αρχή αλλά λίγο το βεβαρημένο παρελθόν του ΠΑΣΟΚ, λίγο η ευπιστία και η υπομονή των Ελλήνων έδωσε στην προηγούμενη κυβέρνηση και χρόνο και χώρο να καλύψει ακόμη και δικές της τραγικές παραλείψεις, δικά της λάθη, δικές της ανομίες. Κάποια στιγμή, όμως, σταγόνα σταγόνα η αγανάκτηση σχημάτισε χείμαρρο, έσπασε το φράγμα της ανοχής και ο ελληνικός λαός απαίτησε (σιωπηρά) την απομάκρυνση της Νέας Δημοκρατίας από την εξουσία.Ο George Schultz, πρώην αμερικανός υπουργός, είχε πει πως 'τη στιγμή που θα συζητάς τι θα κάνεις αν χάσεις, έχεις ήδη χάσει'. Και στη Νέα Δημοκρατία αυτή η συζήτηση μονοπωλούσε, ως φαίνεται, κάθε σκέψη των κυβερνητικών στελεχών, κάθε συζήτηση του υπουργικού συμβουλίου. Ένας άνθρωπος με αίσθημα ευθύνης και διάθεση προσφοράς, ερχόμενος προ των πυλών μιας ήττας θα αναζητούσε τρόπους είτε για να την αποφύγει είτε για βγει όσο το δυνατόν λιγότερο λαβωμένος από τη μάχη. Στη Νέα Δημοκρατία, όμως, αποφασίσανε πως δε χρειάζεται να αναλώνονται για μια μάχη που φαινόταν χαμένη. Τους τελευταίους μήνες ο πρώην πρωθυπουργός χρησιμοποίησε τον αυτόματο πιλότο διακυβέρνησης της χώρας, αυτόν για τον οποίο έκανε τον αντιπολιτευτικό πόλεμο στην τότε κυβέρνηση Σημίτη. Τα στελέχη της κυβέρνησης από την άλλη, με βάση την επερχόμενη ήττα, διασκέπτονταν και συσκέπτονταν αναζητώντας το κύκνειο τους κυβερνητικό άσμα. Το οποίο, όπως ήταν φυσικό, δεν παρέκκλινε καθόλου από τα ήθη και τα έθιμα των τελευταίων ετών: πλιάτσικο στα υπουργεία, ρουσφέτια της τελευταίας στιγμής (είτε προς άγραν φήφων είτε ως έσχατη εξυπηρέτηση σε 'γαλάζια' παιδιά) και προεδρικά διατάγματα της τελευταίας στιγμής που μυρίζουν από πάνω ως κάτω διαφθορά.

Από τη μία λοιπόν γίναμε θεατές σε μια κακόγουστη παράσταση που θύμισε ημέρες Ολυμπιακών Αγώνων (ή μάλλον τις ημέρες μετά το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων). Οι απερχόμενοι υπουργοί επιδόθηκαν σε ένα άνευ προηγουμένου πλιάτσικο των υπουργείων, λεηλατώντας οτιδήποτε κινητό αντικείμενο έπεφτε στο οπτικό τους πέδίο, εντός και εκτός των γραφείων τους. Αφού είναι -εκ των πραγμάτων- υποχρεωμένοι να παραδίδουν με καμουφλαρισμένη άνεση, υποκριτικό χαμόγελο και επιφανειακές ευχές καλής τύχης τα υπουργεία στους νέους διαχειριστές τους, τουλάχιστον πήραν την εκδίκηση τους πίσω από τις κάμερες..

Από την άλλη, η διαφαινόμενη ήττα άνοιξε δύο μονοπάτια ρουσφετιών στο πολύπαθο δημόσιο. Το ένα αφορούσε 'γαλάζια' παιδιά που έπρεπε να βολευτούν έστω και την έσχατη στιγμή γιατί μετά δε θα υπήρχε η δυνατότητα ελέγχου των πραγμάτων ως αντιπολίτευση. Κάποια από αυτά μαθεύτηκαν, κάποια θα γίνουν γνωστά στο προσεχές διάστημα και άλλα δε θα μαθευτούν ποτέ. Το άλλο μονοπάτι ρουσφετιών αφορούσε τους προσληφθέντες 18μηνης σύμβασης μέσω των ψεύτικων stage προγραμμάτων. Αυτά ήταν προφάνως τα αρκετά -όχι πολύ όπως τα πρώτα- 'γαλάζια' παιδιά ή μετακινούμενοι άνεργοι ψηφοφοροί που θα μπορούσαν κάπως να κλείσουν την ψαλίδα με το ΠΑΣΟΚ. Ο αριθμός τους προκαλεί δέος: 12.000 προσλήψεις από την προκύρηξη των εκλογών και μετά και μάλιστα σε τμήματα δημοσίων υπηρεσίων με ήδη πολυπληθές προσωπικό. Τις έκανε το ίδιο κόμμα που διαφήμιζε τον εαυτό του ως υπερασπιστή της αλήθειας και της ειλικρίνειας όταν έλεγε ότι οι Έλληνες έχουμε μπροστά μας δύο δύσκολα χρόνια εξαιτίας της κακής δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας και του ελλείματος...

Η χαριστική βολή όμως στον ελληνικό λαό δεν ήταν τίποτα από αυτά τα παραπάνω δύο... Ο 'έντιμος' κατά τ'άλλα Σουφλίας -με απόφαση λίγων ημερών πριν τις εκλογές- υποχρέωσε τους Έλληνες πολίτες που ψηφίζουν εκτός Αθηνών να πληρώσουν αυξημένο αντίτιμο στα διόδια της Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας. Ότι είναι τεράστιο επικοινωνιακό σφάλμα και χωρίς καμία λογική (ειδικά τη στιγμή που στη νέα Δημοκρατία προσπαθούσαν να προσελκύσουν ψηφοφόρους) είναι πασιφανές και το γνωρίζει και ο ίδιος. Ότι θα επανέφερε τα διόδια στην προ αυξήσεως τιμή το ΠΑΣΟΚ όταν θα ανέβαινε στην εξουσία, επίσης ήταν κάτι που το ήξερε και ο ίδιος. Επομένως, τι είδους και ποιού συμφέροντα εξυπηρέτησε την τελευταία στιγμή; Ο ίδιος τι κέρδος να είχε άραγε;

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, αντίστοιχα, με προεδρικό διάταγμα δύο (!) μόλις ημέρες πριν τις εκλογές αποφάσισε ότι πλέον θα πρέπει να επιτρέπεται η χορήγηση άδεια ιδρύσεως διαγνωστικών κέντρων και σε επιχειρηματίες, χωρίς να χρειάζεται -πλεόν- να ανήκει η πλειοψηφία σε ιατρούς. Το πόσο σύμφωνο ή αντίθετο μπορεί να βρίσκει κάποιον το σκεπτικό της απόφασης (προσωπικά με βρίσκει αντίθετο) μπορεί να το κρίνει ο καθένας προσωπικά και η κοινωνία συλλογικά. Το ζητούμενο είναι ότι και μόνο η προσπάθεια μεταβολής του πεδίου της ιδρύσεως των διαγνωστικών κέντρων 2 ημέρες πριν τις εκλογές και ενώ είναι βέβαιο ότι θα αλλάξει κυβέρνηση, είναι το λιγότερο ύποπτο. Ο κύριος Αβραμόπουλος είχε να κερδίσει κάτι μήπως; Η' απλά του ήρθε μια λαμπρή ρηξικέλευθη ιδέα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας και είπε να βάλει ένα ακόμη λιθαράκι στον πύργο των εμπνευσμένων μεταρρυθμίσεων του στο υπουργείο Υγείας;

Στο πολύπαθο Υπουργείο Παιδείας, εξάλλου, ο -πρώην υφυπουργός- κ. Λυκουρέντζος φεύγοντας είπε να αναβαθμίσει την πανεπιστημιακή παιδεία. Όχι συλλογικά βεβαίως, φρόντισε μόνο για το τμήμα Διδακτικής Τεχνολογίας που φοιτά η κόρη του αναβαθμίζοντας το -με φωτογραφικό διάταγμα- σε καθηγητική σχολή που σημαίνει αυτομάτως προτεραιότητα διορισμού στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ. Ο δε Aris Σπηλιωτόπουλος, υπουργός γαρ, θα σκέφτηκε ότι έπρεπε να τον ξεπεράσει οπότε τέσσερις μόλις ημέρες πριν τις εκλογές με προεδρικό διάταγμα αποφάσισε να χορηγήσει άδεια λειτουργίας σε 40 ιδιωτικά κολέγια, κάποια εκ των οποίων δεν είχαν καν καταθέσει την εγγυητική επιστολή που ορίζει ο νόμος. Ο χρόνος και ο τρόπος που ψηφίστηκε κάθε άλλο παρά εντιμότητα φωνάζουν... Εξάλλου τα ιδιωτικά κολέγια δεν έχουν νομιμοποιηθεί (και εξισωθεί φυσικά με τα δημόσια πανεπιστημία) από την κοινωνία, από την οποία ο ίδιος ο Σπηλιωτόπουλος -υποκριτικά- είχε ζητήσει τη συνδρομή της σε δημόσιο διάλογο για την παιδεία... Ο Aris υποτιμώντας περαιτέρω τη νοημοσύνη μας δήλωσε -εκ των υστέρων- πως όλα ήταν νομότυπα (τυπική δήλωση) και πως... την απόφαση μπορεί να την ακυρώσει η νέα υπουργός (όπως και έγινε) άρα μικρό το κακό! Και γιατί κύριε Σπηλιωτόπουλε δεν την αφήνατε λοιπόν τη νεά υπουργό να ασχοληθεί η ίδια με το θέμα της ιδιωτικοποίησης των ιδιωτικών κολεγίων (αν υπήρχε δηλαδή) και τη φέρατε προ τετελεσμένων γεγονότων; Άραγε αν αργούσε λίγο η γραφειοκρατεία ή το θέμα έπαιρνε το δρόμο της δημοσιότητας λίγες εβδομάδες πιό μετά, αυτό δε θα σήμαινε περισσότερους εγγεγραμμένους φοιτητές στα ιδιωτικά κολέγια (και άρα περισσότερα έσοδα γι'αυτά) οι οποίοι -δικαίως- μετά θα διαμαρτύρονταν για την απόφαση ανάκλησης και θ'απαιτούσαν αναγνώριση των πτυχίων; Εν τέλει, εσείς τι είχατε να κερδίσετε δημιουργώντας ανοικτές πληγές και, μάλιστα, κατά την ώρα της υποχώρησης από το υπουργείο; Λογικά κάποια θεία έμπνευση ανάλογη με του κ.Αβραμόπουλου θα ήταν... Η' μήπως απλή εργασιομανία που ωθεί στο να κάνετε μεταρρυθμιστικό έργο στην παιδεία ακόμη στην πόρτα εξόδου του υπουργείου;

'Μπορεί οι άνθρωποι να μη θυμούνται μετά από λίγο καιρό τι έκανες ή τι είπες αλλά πάντοτε θα θυμούνται πως τους έκανες να αισθανθούν' είχα διαβάσει κάπου. Περα από πολιτικές σκοπιμότητες, πέρα από πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, αν μη τι άλλο η τελευταία γεύση που αφήνει η απελθούσα κυβέρνηση στη συνείδηση του λαού είναι αυτή της παντελούς έλλειψης προσωπικής αξιοπρέπειας και εντιμότητας και της πολιτικής εξαπάτησης. Και όσο εύκολα έχει αποδείξει ο ελληνικός λαός ότι ξεχνάει τα οικονομικά σκάνδαλα, τόσο δύσκολα συγχωρεί την αναξιοπρέπεια και τον εμπαιγμό. Η πολιτίκή καριέρα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη από το 1993 και μετά το επιβεβαιώνει ξεκάθαρα.