Διακοσμητικά παντελόνια

Όπως ήταν αναμενόμενο η νέα κυβέρνηση και η νέα Υπουργός Παιδείας ακύρωσαν την άδεια λειτουργίας σε 33 κολέγια που χορήγησε με πολύ αδιαφανή και ύποπτο τρόπο ο προκά-τοχος της, Άρης Σπηλιωτό-πουλος, 3 ημέρες μόλις από τις εκλογές. Η απόφαση αυτή επιβαλλόταν όχι μόνο από τις μη πληρούσες νομικές προϋποθέσεις των αιτήσεων αδειοδότησης (που για κάποιο περίεργο λόγο ο πρώην Υπουργός Παιδείας αποφάσισε έστω κι έτσι να τις εγκρίνει) αλλά και από πλευράς ηθικής καθώς η κοινωνική νομιμοποίηση αργεί ακόμη (αν ποτέ έρθει)...

Αυτό που ήταν πασίγνωστο όμως, επισημοποιήθηκε και από την Ολομέλεια του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους: η ΟΜΟΦΩΝΗ απόφαση του σχετικά με τη νομιμότητα ή μη της διαδικασίας ελέγχου που οδήγησε στη χορήγηση των αδειών των κολεγίων ήταν αρνητική. Επομένως η απόφαση ήταν παράνομη. Το Υπουργείο Παιδείας, ακολουθώντα την απόφαση ανάκλησης της κυρίας Διαμαντοπούλου εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία μεταξύ άλλων ανέφερε πως "...η υπουργός προχωρεί σε ανάκληση όλων των αδειών που έχουν εκδοθεί και θα προχωρήσει στην επανεξέταση του συνόλου των φακέλων, οι οποίοι στην πραγματικότητα ουδέποτε εξετάστηκαν από τον προηγούμενο υπουργό Αρη Σπηλιωτόπουλο, παρά τα προβλεπόμενα από τον νόμο 3696/2008 που είχε ψηφιστεί από τον προκάτοχό του". Δηλαδή ακόμη και ο νόμος που έθετε τα νομικά όρια είχε ψηφιστεί επί Νέας Δημοκρατίας μόλις λίγους μήνες προτού αναλάβει ο Άρης Σπηλιωτόπουλος. Και συνεχίζει στην ανακοίνωση του πως "η κυβέρνηση της Ν.Δ. προκάλεσε και κληροδότησε ένα πρωτοφανές χάος με άδειες που δόθηκαν με παράνομες υπουργικές αποφάσεις, βασιζόμενες σ' έναν νόμο που κηρύσσεται ασύμβατος προς το ευρωπαϊκό δίκαιο". Δυστυχώς, βέβαια, το θέμα παίρνει ήδη και άλλες προεκτάσεις. Οι ιδιοκτήτες των κολεγίων, όπως δήλωσαν οι ίδιοι, προετοιμάζουν αγωγές εκατομμυρίων ευρώ, διεκδικώντας ηθική και οικονομική αποζημίωση. Και φυσικά έχουν αρκετές πιθανότητες να κερδίσουν κάποια σοβαρά ποσά (αν όχι όλα όσα αξιώνουν) μιας και επικαλούνται ότι στο μεσοδιάστημα από την αναγνώριση μέχρι την ανάκληση δημιουργήθηκαν έννομα συμφέροντα που πλέον θίγονται. Και όπως πάντα, τις (οποίες) αποζημιώσεις θα τις πληρώσει φυσικά ο ελληνικός λαός.

Μέχρι πότε σε αυτή τη χώρα θα μένουν ατιμώρητοι οι υπαίτιοι; Γιατί τα ΜΜΕ ασχολήθηκαν από ελάχιστα έως καθόλου με αυτό το ζήτημα; Τι άλλο πρέπει να συμβεί για να βρεθεί ενώπιον δικαιοσύνης κάποιος βουλεύτής ή υπουργός που καταλήστεψε το δημόσιο πλούτο ή παρανόμησε (με επίσημη απόφαση του κράτους); Ο Aris δε λογοδότησε πουθενά όταν αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο με τα 40.000 ευρώ που φέσωσε τον ΕΟΤ για ένα τριήμερο (με συντροφιά πάντα..) στην υπερπολυτελή θαλαμηγό "Αμφιτρίτη" όταν ήταν Υπουργός Τουρισμού. Δε λογοδότησε επίσης πουθενά (ούτε δήλωσε κάτι) όταν αποκαλύφθηκε η σύμπραξή του ως Υπουργός Παιδείας σε φωτογραφικό διορισμό συνεργάτη του Αλογοσκούφη ως λέκτορα στο Πανεπιστήμιο Πειραιά με βάση το ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ του. Και πάλι δε λογοδότησε σε καμία αρχή και, φυσικά, ούτε στον ελληνικό λαό όταν αποκαλύφθηκε πως είχε χρέωσει στο ελληνικό δημόσιο μέσω του Υπουργείου Παιδείας 50 αριθμούς κινητών τηλεφώνων τους οποίους είχθε μοιράσει συγγενείς και φίλους και αθροίζαν ένα σύνολο αρκετών χιλιάδων ευρώ το μήνα. Πάλι δεν αντιμετώπισε κυρώσεις ούτε προέβη σε οποιοδήποτε σχόλιο (τα ΜΜΕ και πάλι σιώπησαν..) όταν αποκαλύφθηκε προ 2 εβδομάδων στην Αγγλία -και μια μόλις μέρα πριν την έναρξη της παγκόσμιας έκθεσης τουρισμού- πως ο κατασκευαστής του περιπτέρου που χρησιμοποίησε το υπουργείο Tουριστικής Ανάπτυξης στην ίδια έκθεση πέρυσι περίμενε μαζί με δικαστικούς κλητήρες και με εντάλματα κατάσχεσης κάθε κινητού και ακίνητου περιουσιακού στοιχείου του ΕΟΤ, αφού δεν είχε πληρωθεί ούτε ένα ευρώ για τις εργασίες του εδώ και έναν χρόνο (ήταν η περίοδος που ο Aris με πολυμελή συνοδεία, τα έξοδα της οποίας χρεώθηκε ο Έλληνας φορολογούμενος, έκανε τουρ σε όλο τον κόσμο για να εγκαινιάζει εκθέσεις του ΕΟΤ κάνοντας promotion, την κατεξοχή αρμοδιότητα ενός Υπουργού Τουρισμού). Ο κατάλογος δεν τελειώνει εδώ όμως μιας και η εφημερίδα "Κεφάλαιο" το περασμένο Σάββατο έδωσε στη δημοσιότητα τιμολόγιο αξίας 70.000 ευρώ από τον Σπηλιωτόπουλο χρεωμένο στο Υπουργείο Τουρισμού για αγορά... γραβατών! Πράγματα ασύλληπτα δηλαδή που καταδεικνύουν πολιτική εξαπάτηση και λεηλασία του πλούτου του ελληνικού λαού...

Εκτιμώ όμως ότι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι είναι η απόφαση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους για τον ΠΑΡΑΝΟΜΟ χαρακτήρα της αδειοδότησης των κολεγίων από τον Άρη Σπηλιωτόπουλο. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι ο πρώην Υπουργός Παιδείας χρηματίστηκε κάτω από το τραπέζι για να προβεί στην άναδρη και άτιμη κίνηση της αναγνώρισης των κολεγίων 3 μέρες πριν αλλάξει η κυβέρνηση αλλά δεν έχουμε αποδείξεις (τουλάχιστον όχι ακόμη..). Έρχεται όμως το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους και επίσημα και ομόφωνα δηλώνει ότι ήταν παράνομη η απόφαση. Εγώ ξέρω ότι οι νόμοι του Κράτους αυτού επιβάλλουν όταν αναγνωρίζεται από δικαστήριο παρανομία να τιμωρείται με κάποια ποινή ο θύτης. Πότε έλαβε χώρα δικαστήριο σε αυτή τη χώρα που -με απόφαση- ανακύρηξε παράνομη την πράξη Έλληνα πολίτη αλλά δεν τιμώρησε τον αυτουργό της πράξης; Ο Σπηλιωτόπουλος λοιπόν γιατί δεν πρέπει να τιμωρηθεί για την παρανομία του αυτή και να διερευνηθούν οι σκοπιμότητες που τον οδήγησαν σε αυτή την απόφαση; Γιατί ο Έλληνας πολίτης θα πρέπει να πληρώνει από τον ιδρώτα του τυχόν αποζημιώσεις εκατομμυρίων ευρώ που θα επιδικαστούν στους ιδιοκτήτες κολεγίων για μια υπογραφή του Άρη Σπηλιωτόπουλου ενώ αυτός θα σφυρίζει αδιάφορα κυνηγώντας μεγαλύτερα αξιώματα στην αυριανή Νέα Δημοκρατία; Ακόμη και η ασυλία (την οποία ουδέποτε θα άρουν, είμαι βέβαιος) των βουλευτών έχει τα όρια της. Οφείλει ο ελληνικός λαός να πάρει την κατάσταση στα χέρια του γιατί η αυτή η ασυλία αδιαφάνειας, παρανομίας και εξαπάτησης των Ελλήνων βουλευτών θα συνεχιστεί ες αεί. Και όχι μόνο αυτό, αλλά αυτή η ασπίδα προστάσιας έχει μετατρέψει τα αρπακτικά-βουλευτές σε αυθάδεις φιγούρες. Παραδείγματος χάριν, ο Aris όχι μόνο αμύνθηκε της νομιμότητας της απόφασης του να χορηγήσει άδειες λειτουργίας όταν ρωτήθηκε σχετικά αλλά και επέπληξε την κυρία Διαμαντοπούλου για τις επικείμενες συνέπειες με τις αγωγές των ιδιοκτητών κολεγίων για την καθυστέρηση... ανάκλησης τους!! Λίγη αξιοπρέπεια δε βλάπτει. Τα παντελόνια δεν τα φοράμε για να μην κρυώνουμε Ari...

Παραμύθι δίχως τέλος..

Καθημερινά βομβαρδιζόμαστε από δυσοίωνες προβλέψεις, από ειδήσεις καταστροφής και από απαισιόδοξα σενάρια για το μέλλον αυτής της χώρας. Φαίνεται ότι βαδί-ζουμε με μαθηματική ακρίβεια προς την καταστροφή και το, χειρότερο, πως οι όποιες λιγοστές πιθανότητες σωτη-ρίας δεν εξαρτώνται πλέον από εμάς τους ίδιους αλλά από τις βλέψεις και τις επιθυμίες των κέντρων αποφάσεων του εξωτερικού. θα αναρωτιέται κανείς, ίσως, πως καταλήξαμε σε αυτό το σημείο... Πόσα χρόνια έχουν περάσει αλήθεια από την -υποτιθέμενη- ισχυρή ευρωπαϊκή Ελλάδα του Σημίτη; Μέχρι χθες δεν μας περηφανευόταν η κυβέρνηση της ΝΔ για θωρακισμένη οικονομία που η κρίση δεν αγγίζει και μας μιλούσαν για 'πράσινα παπαγαλάκια' όσον αφορά τις κριτικές και τους προβληματισμούς για την Εθνική Οικονομία; Λίγο πριν τις εκλογές, εξάλλου, δε μας έλεγε ο Γιώργος Παπανδρέου και οι συνεργάτες του ότι έχουν λύσεις για όλα τα προβλήματα γνωρίζοντας ότι βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού (δε μπορώ να πιστέψω ότι το ΠΑΣΟΚ δεν γνώριζε εκ των προτέρων την τραγική κατάσταση της οικονομίας αλλά του αναγνωρίζω το ελαφρυντικό ότι οι επιφανειακές υποσχέσεις για την Οικονομία πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο του ιερού εθνικού σκοπού να φύγει η προηγούμενη ισοπεδοτική κυβέρνηση);

Τα όσα ζούμε σήμερα πιθανότατα να είναι απλά κάποια πρωτοβρόχια... Η καταιγίδα βρίσκεται μπροστά μας και, κατά τα φαινόμενα, θα είναι ισοπεδωτική. Μου δίνεται η εντύπωση ότι η Ελλάδα έχει χρεωκοπήσει και απλά διστάζουν να μας το πουν. Τα χρέη πνίγουν τη χώρα, η οποία δεν έχει να επιδείξει τίποτε άλλο (από πλευράς εσόδων) παρά πολιτισμό και τουρισμό. Ακόμη και αυτές οι 'βαριές βιομηχανίες' όμως είναι παρατημένες στην τύχη τους, αναξιοποίητες και απαξιωμένες από την ίδια την πολιτεία αρχικά, η οποία τις διαχειρίζεται με ξεκάθαρο ευκαιριακό προσανατολισμό, και τη κοινωνία σε δεύτερο βαθμό. Φορολογούμε ως κράτος τους ιδιώτικούς υπάλληλους και επιχειρηματίες (όσους απ' αυτούς τουλάχιστον δεν έχουν την πανουργία ή, εναλλακτικά, τις γνωριμίες για να εξασφαλίσουν φοροδιαφυγή) για να συντηρούμε έναν στρατό, ένα μικρό (πληθυσμιακά) κράτος στο μέγεθος της Κύπρου, από δημόσιους υπαλλήλους και άλλους τόσους συνταξιούχους, οι μισοί των οποίων πέρνουν μικρότερη σύνταξη απ' όση θα δικαιούνταν με βάση την εργασιακή τους προσφορά και οι άλλοι μισοί δε θα έπρεπε να παίρνουν ούτε τα μισά απ' όσα λαμβάνουν. Επειδή όμως τα έσοδα του Ελληνικού Κράτους δεν επαρκούν για να αποπληρώσει τους λίγους άξιους και του χιλιάδες αργόμισθους που με την ανοχή όλων μας φορτώθηκαν στο δημόσιο, η Ελλάδα δανείζεται χωρίς δεύτερη σκέψη χρήματα σκεπτόμενη καθαρά βραχυπρόσθεσμα. Είμαι πεπεισμένος ότι τις φράσεις 'ας κάνουμε αυτό τώρα να ξεμπερδεύουμε και βλέπουμε μετά', 'σιγά μην κάτσω να βγάλω εγώ το φίδι από την τρύπα' και 'μέχρι να φτάσει η κατάσταση στο απροχώρητο εγώ θα έχω φύγει' τις έχουν πει δεκάδες βουλευτές και υπουργοί από τη μεταπολίτευση και μετά. Εδώ (ειδικά την τελευταία) τις είπε εμμέσως αλλά πολύ σαφώς ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός, ο Κώστας Καραμανλής. Να, λοιπόν, που έφτασε η κατάσταση στο απροχώρητο κύριοι και μπορεί όλοι εσείς να έχετε φύγει και να απολαμβάνετε τους χλιδάτους καρπούς του ανελέητου βιασμού της χώρας και της εκμετάλλευσης του ιδρώτα του Έλληνα πολίτη, ανέγγιχτοι από οικονομικά ή άλλης φύσεως προβλήματα για πολλές γενιές, αλλά όλοι εμείς είμαστε εδώ και, αναλογιζόμενος ο καθένας την προσωπική του ευθύνη, παρατηρούμε ανήμποροι πλέον να αντιδράσουμε ή να επηρεάσουμε τις εξελίξεις το λαμπερό εξωτερικά οικοδόμημα να κατεδαφίζεται. Μόλις διαλυθεί εντελώς θα δούμε ξεκάθαρα ότι μπορεί εξωτερικά να έδειχνε λαμπερό και συμπαγές για λόγους εντυπωσιασμού αλλά εσωτερικά είναι σαθρό, σάπιο και βρώμικο.

Ο ελληνικός λαός μοιάζει εδώ και 35 χρόνια να ζει εκτός πραγματικότητας. Υπνωτισμένος από τα πολιτικά συμφέροντα του δικομματισμού για κατακερματισμό των συμφερόντων και της συνοχής της κοινωνίας ώστε να δημιουργήσει ένα (ευκολότερα ελεγχόμενο) απρόσωπο σύνολο πολιτών που λανθασμένα αποζητούν κοινωνική ευημερία μέσω της -με κάθε μέσο-προσωπικής ευημερίας, ο ελληνικός λαός πίστευε χρόνια τώρα ότι ζούσε ένα παραμύθι δίχως τέλος. Πίστεψε, και ανέθρεψε μια ολόκληρη γενιά με αυτόν τον τρόπο, ότι δε χρειάζεται κάποιος να είναι ικανός για να αποδώσει και να πετύχει, ούτε να εργαστεί για να ανταμειφθεί. Αρκεί να γίνει πιόνι και πιστός ακόλουθος του πολιτικού συστήματος και θα ανταμειφθεί άκοπα. Θα του δοθεί μονιμότητα στο Δημόσιο (ή έστω μια θέση με προοπτική μονιμότητας) ή εναλλακτικά θέση στον ιδιωτικό τομέα σε επιχειρήσεις των οποίων τα συμφέροντα συμπίπτουν σε ολοκληρωτικό βαθμό με κυβερνητικά ή κομματικά. Αλλά έστω κι έτσι, η ίδια η Μητέρα Φύση αποδεικνύει ότι μια μειοψηφική 'παραφωνία' εντάσσεται στον τρόπο λειτουργίας του συστήματος και απορροφάται από τη δράση του συνόλου. Όταν όμως η 'παραφωνία' γίνεται πλειοψηφία, τότε και το σύστημα καταρρέει. Και δυστυχώς ο ελληνικός λαός σε πλειοψηφία πλέον ζει με τα χαρακτηριστικά του παρασιτισμού. Ένας λαός που έμαθε να βλέπει μονάχα το δέντρο και όχι το δάσος, την ύπαρξη του οποίου αγνοεί. Που σκέπτεται καθαρά εγωκεντρικά και έμαθε να ζει με δανεικά σε βάρος των παιδιών του και των εγγονών του. Που έδωσε μάχες και αίμα ανά τους αιώνες για να αποκτήσει την ελευθερία του και μετά την ξεπούλησε για πρόσκαιρη ευημερία με το τίμημα ενός κομματιού ψωμιού. Επιζητώ τη συμπάθεια και ζητώ προκαταβολικά συγνώμη από όσους ταλαιπωρήθηκαν, εκδιώχθηκαν, βασανίστηκαν ή χτυπήθηκαν επί της απαράδεκτης και κατακριτέας δικτατορίας, αλλά ίσως δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα ο αστεϊσμός πως το χειρότερο έγκλημα της επταετίας ήταν η μεταπολίτευση...

Το τυράκι φάνηκε, ακολουθεί (;) η φάκα..

Αυτόν το πρώτο μήνα της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ομολογουμένως, παρατη-ρείται μια 'επιθετική' εξωστρέφεια της χώρας σε συνδυασμό με έντονη κινητικότητα σε καίρια θέματα της εξωτερικής πολιτικής όπως η ονομασία του κρατιδίου των Σκοπίων και η επανένωση της Κύπρου. Η κινητικότητα και η άρση της αυτοθελούς διπλωματικής απομόνωσης της χώρας από μόνες τους φυσικά είναι θετικές αλλά η ουσία έγκειται στο αποτέλεσμα.

Ειδικότερα στο θέμα της Κύπρου η κινητικότητα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής συνοδεύεται από διακριτική σύμπραξη (πιθανόν και πίεση) των Ευρωπαίων και της Αμερικής και από απρόσμενα 'φιλικά' (κατ' ευφημισμό τουλάχιστον) ανοίγματα της Τουρκίας. Ξαφνικά προέκυψε μια διάχυτη αισιοδοξία σε κύκλους του εσωτερικού και του εξωτερικού ότι είναι δυαντή η λύση του Κυπριακού μέχρι το 2012. Τώρα από που προκύπτει αυτή η αισιοδοξία είναι δύσκολο να το καταλάβει κάποιος που δε συμμετέχει στα κέντρα αποφάσεων. De facto οδηγεί σε αναγνώριση εξουσιών σε ένα κράτος που δεν αναγνωρίζουμε.
Και στο θέμα της ονομασίας των Σκοπίων πάντως ο Παπανδρέου έχει αφενός εκδηλώσει πρόθεση να το επιλύσει σχετικά άμεσα και αφετέρου έχει επανεκκινήσει προσέγγιση με την κυβέρνηση του κρατιδίου. Σαφώς και κάποια στιγμή πρέπει να επιλυθεί αλλά προσωπικά (και παρά την εμπειρία του στα θέματα εξωτερικής πολιτικής) δε θεωρώ τον Γιώργο Παπανδρέου ιδιαίτερα μαχητικό σε εθνικά θέματα. Περισσότερο προς μετριοπαθή-διαλλακτικό (ακόμη και για αυτονόητα) τον κατατάσσω. Σαφώς και δεν είναι της συνομοταξίας των προδοτών αλά Μπακογιάννη που ξεπουλάει τα πάντα προς ιδίον πολιτικόν όφελος αλλά και πάλι δε νομίζω ότι μπορεί να επιδείξει την απαιτούμενη πυγμή σε τέτοια κρίσιμα ζητήματα. Πολύ λιγότερο ο αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών -που μοιραία θα γίνει σύντομα σκέτο Υπουργός Εξωτερικών-, Δημήτρης Δρούτσας.
Η Τουρκία από την άλλη, συνεχίζοντας την προκλητική συμπεριφορά αμφισβήτησης ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, προσπαθεί εσχάτως να αναλάβει πρωταγωντιστικό ρόλο στην περιοχή και ειδικά στα Βαλκάνια, με απώτερο φυσικά στόχο-πόθο την συνεκμετάλλευση του Αιγαίου και τα πετρέλαια που φημολογείται ότι περιέχει. Ελπίζω πως δε θα τεθούν τέτοια ζητήματα στο τραπέζι των συνομιλιών με την κυβέρνηση όταν πραγματοποιηθεί (πιθανότατα μέσα στο 2010) συνάντηση Ερντογάν-Παπανδρέου.
Εν αναμονή λοιπόν των εξελίξεων στα πρώτα βήματα της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, μένει με ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε την πορεία του Παπανδρέου στα εθνικά θέματα. Η ιστορία πάντως έχει δείξει πως όταν επιλύονται σοβαρά εθνικά ζητήματα (και ειδικά όταν πρόκειται για συμβιβασμούς σε θέματα εθνικού συμφέροντος και κυριαρχίας), στο εσωτερικό της χώρα δημιουργείται μείζον αντιπερισπασμός που αφορά την οικονομία και τα εργασιακά δικαιώματα. Έτσι ώστε -κακώς- να τοποθετούνται στην πυραμίδα των προτεραιτήτων του λαού σε δεύτερη ή τρίτη θέση τα εθνικά θέματα. Ας ελπίσουμε το βραχυπρόθεσμο μέλλον να διαψεύσει τις ανησυχίες μας.

Όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες..

Παρακολουθήσαμε προ-εκλογικά το ΠΑΣΟΚ, σε μια προσπάθεια να διευρύνει όσο το δυνατόν περισσότερο την ήδη θετική ποσοστιαία διαφορά από τη ΝΔ, να υπόσχεται ριζικές αλλαγές στον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας και μια τουλάχιστον σοβαρή και ειλικρινής (αν όχι απόλυτα επιτυχής) προσπάθεια απεγκλωβισμού της χώρας από την πελατειοκρατεία και τους ρουσφετολογικούς διορισμούς στο πολύπαθο Δημόσιο. Προς το παρόν αυτές οι προσπάθειες έχουν θετικό πρόσημο αν και επί της ουσίας επιβάλλεται να διανυθεί ενα σεβαστό χρονικό διάστημα για να διαπιστωθεί τυχόν συνέπεια έργων και λόγων ή όχι. Στο πλαίσιο αποκύρηξης κάθε νεοδημοκρατικής αντίληψης διακυβέρνησης και, προφανώς, κάθε υπαινιγμό πολιτικής συσχέτισης ή συνέχειας με την πρώην κυβέρνηση της ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ έθεσε και επί τάπητος -προεκλογικά πάντα- και θέματα όπως η απόσυρση και τα πράσινα τέλη, το ζήτημα της διαχείρισης του ΟΤΕ από την Deutsche Telekom (άλλη πονεμένη ιστορία...) και, φυσικά, το θέμα της ιδιωτικοποίησης μέρος του λιμανιού του Πειραιά.

Για το θέμα του λιμανιού ειδικότερα, εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ (μεταξύ άλλων θυμάμαι σχεδόν καθημερινά τον κ. Καρύδη, πρώην γραμματέα του τομέα Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής του ΠΑΣΟΚ και νυν βουλευτή Α' Πειραιώς) τέθηκαν προεκλογικά ξεκάθαρα κατά της σύμβασης του ΟΛΠ με την κινεζική Cosco ως αντίθετης με τη φιλοσοφία του κόμματος. Οι εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ (ακόμη και ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου) τόνιζαν διαρκώς την πεποίθηση τους πως οι στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις, όπως λιμάνια, υποδομές, δίκτυα κλπ., οφείλουν να βρίσκονται υπό τον έλεγχο του Δημοσίου και, δηλώνοντας κατηγορηματικά πως η σύμβαση είναι βλαπτική για τα συμφέροντα του δημοσίου, δεσμεύονταν πως στις άμεσες προτεραιότητες του ως νέα κυβέρνηση θα είναι η εξάντληση όλων των δυνατοτήτων (λέγοντας ξεκάθαρα πως υπάρχουν πολλές) για ριζική επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας σε νομικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Μάλιστα επικαλούνταν και τον νόμο 2688/1999 με τον οποίο ο ΟΛΠ είχε μετατραπεί σε δημόσια επιχείρηση με πλειοψηφία του Δημοσίο στο μετοχικό κεφάλαιο.

Αφού, λοιπόν, πέρασαν οι πρώτες μέρες μετά την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ στις 4 Οκτώβρη και οι λιμενεργάτες δεν είδαν διάθεση από την κυβέρνηση να φανεί συνεπής στη συγκεκριμένη υπόσχεσή της, αποφάσισαν να (απο)κλείσουν το λιμάνι και να πραγματοποίησουν απεργία αορίστου χρονικής διάρκειας δημιουργώντας έντονες πιέσεις στην αγορά, τις επιχειρήσεις και κατ' επέκταση στην ίδια την κυβέρνηση, πλήτωντας ταυτόχρονα σε υπερθετικό βαθμό το κύρος και την αξιοπιστία του εμπορικού λιμανιού του Πειραιά. Μετά από ατελέσφορες συναντήσεις με τους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους των εργαζομένων στο λιμάνι του Πειραιά και βλέποντας, παράλληλα, το αδιέξοδο η Υπουργός Οικονομίας επιδόθηκε σε ένα αγώνα δρόμου συνενετεύξεων και αναλύσεων στα εγχώρια ΜΜΕ προκειμένοιυ να εξηγήσει τους λόγους που ΔΕΝ επιτρέπουν την επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας με τους Κινέζους. Αναλυτικότερα και συγκεκριμένα, η κ. Κατσέλη δήλωσε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 8/11/09 ότι "η συνεργασία με την Κίνα είναι στρατηγικής σημασίας για την Ελλάδα" και πως "η κατάργηση της συμφωνίας δεν μπορεί να γίνει νομικά και, επιπλέον, θα έδινε ένα κακό σήμα στις διεθνείς αγορές για την αξιοπιστία της ελληνικής κυβέρνησης και τη συνέχεια του ελληνικού κράτους". Αυτά τα δεδομένα κ. Κατσέλη δε τα γνωρίζατε ούτε εσείς ούτε κανείς άλλος στο ΠΑΣΟΚ νωρίτερα, όταν παρουσιάζατε εαυτούς ως επαναστάτες με αιτία και μοιράζατε υποσχέσεις (εκ του μη όντος)στο θέμα του λιμανιού; Διότι αν δεν τα γνωρίζαν στο ΠΑΣΟΚ, τίθεται ζήτημα πολιτικού ρεαλισμού και υπευθυνότητας στελεχών της κυβέρνησης όχι απλά επειδή κατέθέταν απόψεις για ένα μείζον θέμα χωρίς πρότερα να λάβουν επαρκή γνώση, αλλά επειδή διεκδικήσαν την ψήφο του ελληνικού λαού χωρίς να προηγηθεί προετοιμασία ή πολιτική επαφή και διερεύνηση εσωτερικών υποθέσεων. Αν, από την άλλη, (που είναι και το πιο πιθανό) γνωρίζαν στο ΠΑΣΟΚ πως δεν γίνεται να προσβληθεί νομικά (ή πολιτικά) το καθεστώς της σύμβασης και την διακοσμήσαν με αβάσιμες αμφιβολίες εγκυρότητας και υπονοούμενα αξιοπιστίας, τότε πρόκειται για μια ξεκάθαρη περίπτωση πολιτικής ανεντιμότητας και ανειλικρίνειας η οποία (μεταξύ άλλων) αμαυρώνει και τη θετική αύρα που έχουν οι πρώτες αποφάσεις της νέα κυβέρνησης. Το όλο μπάχαλο και την αμηχανία της κυβέρνησης, που είδε να διογκώνεται υπέρ το δέον το θέμα που αυτή έθεσε επί τάπητος, φανερώνει και ο -ουσιαστικά- παραγκωνισμός της κ. Κατσέλη από τις διαπραγματεύσεις με τους εκπροσώπους των εργαζομένων στον ΟΛΠ και η ανάθεση των καθηκόντων στον κ. Ανωμερίτη ως Διευθύνοντα Συμβούλου του Οργανισμού, η οποία είχε ως πρώτο αποτέλεσμα (άγνωστο με τις όρους ακόμη) την προσωρινή επαναλειτουργία του λιμανιού.

Όσον αφορά το πλέον ουσιώδες κομμάτι αυτής της υπόθεσης, δηλαδή το αν και κατά πόσον είναι συμφέρουσα για το Δημόσιο η σύμβαση, ουσιαστικά το τοπίο είναι θολό. Εκτιμώ ότι η ΝΔ προέβη σε αυτή τη σύμβαση θέλοντας να καλύψει κάποια κενά στον κρατικό προϋπολογισμό που δημιούργησε η άνευ προηγουμένου κακοδιαχείρηση των οικονομικών της απελθούσας κυβέρνησης, η κατασπατάληση του δημοσίου πλούτου και οι αθρόες προσλήψεις μη αναγκαίου προσωπικού σε όλο το ευρύτερο φάσμα του Δημοσίου. Παρ'όλα αυτά, αν είναι όντως στο σύνολο της και υπό κάθε πρίσμα (πολιτικό, οικονομικό. κοινωνικό) επικερδής για τα συμφέροντα του ελληνικού Δημοσίου, απλά ας τροποποιηθεί μερικώς σε συνεργασία με τους εργαζόμενους και αυστηρά μονάχα στα σημεία που πιθανόν να πάσχει. Αν είναι επιζήμια, να δοθεί κάθε μάχη για την κατάργηση της ώστε να σταματήσει άλλη μια αιμοραγγούσα πληγή του Ελληνικού Κράτους. Η διπροσωπία πάντως που επιδεικνύει το ΠΑΣΟΚ, υιοθετώντας πλέον τα επιχειρήματα της ΝΔ υπέρ της σύμβασης, δε βοηθάει καθόλου ούτε για την επίλυση του προβλήματος ούτε για την εικόνα της κυβέρνησης στα μάτια των πολιτών.

Αφελής ελικρίνεια ή ειλικρινής αφέλεια;

Ενώ συνεχίζονται οι εσωκομματικές δια-μάχες και αντιδικίες στη Νέα Δημοκρατία με φόντο την εκλογή προέδρου σε λίγο περισσότερο από 2 εβδομάδες, οι δημόσιες τοποθετήσεις υποστη-ρικτών και των τριών υποψηφίων διαδέχονται η μια την άλλη. Κάποιες εξ αυτών είναι ηπίων τόνων, άλλες σαφώς πιο αιχμηρές και κάποιες (σχετικά μικρό ποσοστό αλλά με απρόσμενα αυξητικές τάσεις) χαρακτηρίζονται ως "εμπρηστικές". Προσωπικά μου τράβηξε την προσοχή μια δήλωση του βουλευτού Ηλείας Γιώργου Κοντογιάννη.

Ο κ. Κοντογιάννης, λοιπόν, δήλωσε την κυριακή (στο πλαίσιο του συνεδρίου της αξιωματικής αντιπολίτευσης) μεταξύ άλλων πως "δε μας ενδιαφέρει ένα ιδεολογικά καθαρό αλλά μικρό, της τάξεως του 25%, κόμμα". Βιώνοντας την σταδιακή ολκλήρωση της παγκοσμιοποίησης και την πργμάτωση της αποσύνδεσης της ιδεολογίας από τις πολιτική πρακτική (ίσως και από την εθνική ή κοινωνική συνείδηση), αντιλαμβανόμενοι την ουσία της συμμετοχής στο (αδιαμόρφωτο ακόμη) κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικό περιβάλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συνυπολογίζοντας τις επιπτώσεις (ειδικά σε πολιτικό επίπεδο) της κάκιστης δημοσιονομικής πορείας και κατάστασης της χώρας, η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών αντιλαμβάνεται πιστεύω πως σημαντικές αποφάσεις εσωτερικού ή εξωτερικού περιεχομένου (αυτή τη στιγμή τουλάχιστον) δανείζονται τις κατευθυντήριες γραμμές από ισχυρά κέντρα αποφάσεων του εξωτερικού. Αντιλαμβάνεται επίσης όμως πως η ιδεολογική προσέγγιση ενός θέματος και η -επί των ιδεολογικών βάσεων- προσπάθεια επίλυσης του μπορεί, αν όχι να διαφοροποιήσει επί της ουσίας έστω και εν μέρει μια απόφαση, τουλάχιστον να ακολουθήσει διαφορετικό 'δρομολόγιο': π.χ. αν από το σημείο 'Α' επιθυμούμε να φτάσουμε στο σημείο 'Β' ο στόχος είναι ένας, οι πιθανοί τρόποι επίτευξης του στόχου αρκετοί.

Βεβαίως δεν είναι μυστικό ότι η πολιτική ιδεολογία στην Ελλάδα ακολουθεί μια καθαρά φθίνουσα πορεία από τη μεταπολίτευση και μετά. Ποντάροντας στις δημοκρατικές -ελέω ιστορικών γεγονότων- ανησυχίες του ελληνικού λαού, τα κόμματα εξουσίας επιτυχώς αντικατέστησαν (και συνεχίζουν να το κάνουν) την πολιτική ιδεολογία με τη συμφεροντολογική ιδεολογία και την προσωποκεντρική πολιτική. Παρ'όλα αυτά η -σε χειμερία νάρκη- ιδεολογία των κομμάτων εξουσίας συνεχίζει ως ένα βαθμό να επηρεάζει την προσέγγιση κάποιων θεμάτων.

Αυτός είναι και ο λόγος που με έκπληξη άκουσα τον κ. Κοντογιάννη να κάνει την παραπάνω δήλωση. Όχι βέβαια πως δεν είναι κοινό μυστικό ότι τα ελληνικά κόμματα και οι Έλληνες βουλευτές θυσιάζουν 'εν ριπή οφθαλμού' ιδεολογίες μπροστά στην προοπτική εξουσίας αλλά, απ' όσο θυμάμαι, είναι η πρώτη φορά που βουλευτής το ομολογεί τόσο ωμά. Άθελα του ίσως, ο κ. Κοντογιάννης εν ολίγοις ομολόγησε ότι απλά πάσχει (και αυτός) από εξουσιολαγνεία και προκειμένου να την ικανοποιήσει δεν έχει ή δεν τον ενδιαφέρει καμία ιδεολογία! Κοινώς, συμπεριφορά κόμματος εξουσίας με λογική ραδιοφωνικής εκπομπής: να 'παίξουμε' ό,τι θέλει να ακούσει ο κόσμος! Όταν όμως στο μέλλον θα καλείστε να καταθέσετε συγκεκριμένες προτάσεις για λύσεις σε διάφορα ζητήματα, σε ποιό ιδεολογικό υπόβαθρο θα πατήσετε κ. Κοντογιάννη αν το έχετε αποτάξει κυνηγώντας αριθμούς; Η' απλώς θα αρκεστείτε στην -ομολογουμέως επιτυχημένη- πρακτική της γενικολογίας και αοριστολογίας πλαισιωμένη από τα γνωστά 'θα'; Χωρίς ιδεολογία, δεν έχετε ταυτότητα και ακόμη και το ποσοστό που ζητάτε, αν επιτευχθεί θα είναι καθαρά ευκαιριακό ή συγκυριακό. Η ουσία είναι να πείσετε το λαό πως το προσωπικό (αλλά το συλλογικό) ιδεολογικό υπόβαθρο σε συνδυασμό με την πολιτική αποφασιστικότητα και βούληση είναι σε θέση να δώσει λύσεις, οι οποίες μάλιστα θα ακολουθούν σαφής και συγκεκριμένες γραμμές. Πάντως, επειδή οι δηλώσεις του κ. Κοντογιάννη έλαβαν χώρα στο πλαίσιο στήριξης της υποψηφιότητα της κ. Μπακογιάννη και ως απάντηση στους έτερους υποψηφίους, το θέμα που προκύπτει είναι αν η κ. Μπακογιάννη εκφράζεται απόλυτα από τις θέσεις αυτές ή ο βουλευτής Ηλείας άθελα του ζημίωσε και τη δική του εικόνα αλλά και την υποψήφιας προέδρου της Ν.Δ και, δη, σε μια πολύ κρίσιμη καμπή του εσωκομματικού θέματος της ανάδειξης νέας ηγεσίας της Ν.Δ.