Αφελής ελικρίνεια ή ειλικρινής αφέλεια;

Ενώ συνεχίζονται οι εσωκομματικές δια-μάχες και αντιδικίες στη Νέα Δημοκρατία με φόντο την εκλογή προέδρου σε λίγο περισσότερο από 2 εβδομάδες, οι δημόσιες τοποθετήσεις υποστη-ρικτών και των τριών υποψηφίων διαδέχονται η μια την άλλη. Κάποιες εξ αυτών είναι ηπίων τόνων, άλλες σαφώς πιο αιχμηρές και κάποιες (σχετικά μικρό ποσοστό αλλά με απρόσμενα αυξητικές τάσεις) χαρακτηρίζονται ως "εμπρηστικές". Προσωπικά μου τράβηξε την προσοχή μια δήλωση του βουλευτού Ηλείας Γιώργου Κοντογιάννη.

Ο κ. Κοντογιάννης, λοιπόν, δήλωσε την κυριακή (στο πλαίσιο του συνεδρίου της αξιωματικής αντιπολίτευσης) μεταξύ άλλων πως "δε μας ενδιαφέρει ένα ιδεολογικά καθαρό αλλά μικρό, της τάξεως του 25%, κόμμα". Βιώνοντας την σταδιακή ολκλήρωση της παγκοσμιοποίησης και την πργμάτωση της αποσύνδεσης της ιδεολογίας από τις πολιτική πρακτική (ίσως και από την εθνική ή κοινωνική συνείδηση), αντιλαμβανόμενοι την ουσία της συμμετοχής στο (αδιαμόρφωτο ακόμη) κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικό περιβάλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και συνυπολογίζοντας τις επιπτώσεις (ειδικά σε πολιτικό επίπεδο) της κάκιστης δημοσιονομικής πορείας και κατάστασης της χώρας, η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών αντιλαμβάνεται πιστεύω πως σημαντικές αποφάσεις εσωτερικού ή εξωτερικού περιεχομένου (αυτή τη στιγμή τουλάχιστον) δανείζονται τις κατευθυντήριες γραμμές από ισχυρά κέντρα αποφάσεων του εξωτερικού. Αντιλαμβάνεται επίσης όμως πως η ιδεολογική προσέγγιση ενός θέματος και η -επί των ιδεολογικών βάσεων- προσπάθεια επίλυσης του μπορεί, αν όχι να διαφοροποιήσει επί της ουσίας έστω και εν μέρει μια απόφαση, τουλάχιστον να ακολουθήσει διαφορετικό 'δρομολόγιο': π.χ. αν από το σημείο 'Α' επιθυμούμε να φτάσουμε στο σημείο 'Β' ο στόχος είναι ένας, οι πιθανοί τρόποι επίτευξης του στόχου αρκετοί.

Βεβαίως δεν είναι μυστικό ότι η πολιτική ιδεολογία στην Ελλάδα ακολουθεί μια καθαρά φθίνουσα πορεία από τη μεταπολίτευση και μετά. Ποντάροντας στις δημοκρατικές -ελέω ιστορικών γεγονότων- ανησυχίες του ελληνικού λαού, τα κόμματα εξουσίας επιτυχώς αντικατέστησαν (και συνεχίζουν να το κάνουν) την πολιτική ιδεολογία με τη συμφεροντολογική ιδεολογία και την προσωποκεντρική πολιτική. Παρ'όλα αυτά η -σε χειμερία νάρκη- ιδεολογία των κομμάτων εξουσίας συνεχίζει ως ένα βαθμό να επηρεάζει την προσέγγιση κάποιων θεμάτων.

Αυτός είναι και ο λόγος που με έκπληξη άκουσα τον κ. Κοντογιάννη να κάνει την παραπάνω δήλωση. Όχι βέβαια πως δεν είναι κοινό μυστικό ότι τα ελληνικά κόμματα και οι Έλληνες βουλευτές θυσιάζουν 'εν ριπή οφθαλμού' ιδεολογίες μπροστά στην προοπτική εξουσίας αλλά, απ' όσο θυμάμαι, είναι η πρώτη φορά που βουλευτής το ομολογεί τόσο ωμά. Άθελα του ίσως, ο κ. Κοντογιάννης εν ολίγοις ομολόγησε ότι απλά πάσχει (και αυτός) από εξουσιολαγνεία και προκειμένου να την ικανοποιήσει δεν έχει ή δεν τον ενδιαφέρει καμία ιδεολογία! Κοινώς, συμπεριφορά κόμματος εξουσίας με λογική ραδιοφωνικής εκπομπής: να 'παίξουμε' ό,τι θέλει να ακούσει ο κόσμος! Όταν όμως στο μέλλον θα καλείστε να καταθέσετε συγκεκριμένες προτάσεις για λύσεις σε διάφορα ζητήματα, σε ποιό ιδεολογικό υπόβαθρο θα πατήσετε κ. Κοντογιάννη αν το έχετε αποτάξει κυνηγώντας αριθμούς; Η' απλώς θα αρκεστείτε στην -ομολογουμέως επιτυχημένη- πρακτική της γενικολογίας και αοριστολογίας πλαισιωμένη από τα γνωστά 'θα'; Χωρίς ιδεολογία, δεν έχετε ταυτότητα και ακόμη και το ποσοστό που ζητάτε, αν επιτευχθεί θα είναι καθαρά ευκαιριακό ή συγκυριακό. Η ουσία είναι να πείσετε το λαό πως το προσωπικό (αλλά το συλλογικό) ιδεολογικό υπόβαθρο σε συνδυασμό με την πολιτική αποφασιστικότητα και βούληση είναι σε θέση να δώσει λύσεις, οι οποίες μάλιστα θα ακολουθούν σαφής και συγκεκριμένες γραμμές. Πάντως, επειδή οι δηλώσεις του κ. Κοντογιάννη έλαβαν χώρα στο πλαίσιο στήριξης της υποψηφιότητα της κ. Μπακογιάννη και ως απάντηση στους έτερους υποψηφίους, το θέμα που προκύπτει είναι αν η κ. Μπακογιάννη εκφράζεται απόλυτα από τις θέσεις αυτές ή ο βουλευτής Ηλείας άθελα του ζημίωσε και τη δική του εικόνα αλλά και την υποψήφιας προέδρου της Ν.Δ και, δη, σε μια πολύ κρίσιμη καμπή του εσωκομματικού θέματος της ανάδειξης νέας ηγεσίας της Ν.Δ.