Μηδέν εις το πηλίκιον..!

Σε λίγες μέρες από σήμερα η χώρα θα έχει νέα κυβέρνηση και, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, θα είναι το ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου. Όσο και να εθελοτυφλούν (με υστεροβουλία φυσικά, σκεπτόμενοι τα ιδία οφέλη από την παραμονή του κόμματος τους στην εξουσία) οι οπαδοί της Νέας Δημοκρατίας, όσο και να ελπίζουν οι -λίγοι άραγε;- αληθινά συνετοί και πολιτικά έντιμοι Έλληνες πολίτες πως θα αποφύγουμε την αναρρίχηση ενός ακόμη ανίκανου, άτολμου και ανιστόρητου πολιτικού στην εξουσία, το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο τρίτος της οικογενειας Παπανδρέου κατά σειρά, θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Οι παράλογες εμμονές και ανοχές του ελληνικού λαού με την -κληρονομικώ δικαίω- αναρρίχηση απογόνων από τα γνωστά 'τζάκια' στην εξουσία (αλλά και σε καίριες υψηλόμισθες θέσεις του δημοσίου τομέα) και η αστείρευτη επιμονή του να (υπο)στηρίζει χρεωκοπημένες πολιτικές και πολιτικούς με λογικές πελατειοκρατείας δεν είναι δυνατό να ερμηνευθούν με αφετηρία τη λογική. Οι Έλληνες πολίτες υποδεικνύουν αξιοθαύμαστη επιμονή και αντοχή στην καταλήστευση του δημοσίου πλούτου και την αποσάρθρωση των δομών του ελληνικού κράτους και της ελληνικής κοινωνίας από τον καιρό της μεταπολίτευσης και μετά, είτε συνειδήτα υποστηρίζοντας (και υπηρετώντας) την οικονομική, πολιτική και κοινωνική αυτοκαταστροφή αυτής της χώρας, είτε επιδεικνύοντας μια σιωπηρή (συν)ενοχή. Η πολιτική συνείδηση του νεοΈλληνα περιστρέφεται γύρω από δύο άξονες: του εγωκεντρισμού και του 'ωχαδερφισμού'. Προφανώς και οι δύο αυτές μορφές κοινωνικής και πολιτικής απαξίωσης του ατόμου εξυπηρετούν και, πιθανότατα, γεννήθηκαν από την ανάγκη επιβίωσης του σάπιου συστήματος πελατειοκρατικής διακυβέρνησης. Όσο πιό απαθείς γίνονται οι πολίτες, τόσο πιο εύκολη και αποτελεσματική θα είναι η μαζική πολιτική ύπνωση τους. Όσο πιό εγωκεντρικά σκέφτονται, αποκόπτωντας την έννοια και την πρόοδο του ατόμου μέσα από την πρόοδο του συνόλου, τόσο απλούστερη η εξατομικευμένη πολιτική εξαπάτηση και η υποτιθέμενη 'ταύτιση συμφερόντων' πολιτών και πολιτικών διαμέσου του (κομματικού) διαχωρισμού της κοινωνίας. Με αυτόν τον τρόπο, η εσωτερική οργάνωση και λειτουργία του Ελληνικού κράτους (δεκαετίες τώρα) έχει μετατραπεί σε ένα ρολόι με μόνιμα χαλασμένα γρανάζια και ακριβά ανταλλακτικά που φυσικά ποτέ δε δείχνει τη σωστή ώρα.

Οι ίδεες κυβερνήσεις και τα ίδια -χωρίς όραμα- πρόσωπα έρχονται και παρέρχονται πάνω από 30 χρόνια τώρα. Επί της ουσίας όμως τι αλλάζει; Η διαφθορά έχει βάλει γερά τις βάσεις της στην ελληνική κοινωνία, η οποία απέκτησε ανοσία στην πολιτική ανομία. Η αξιοκρατία σε οτιδήποτε σχετικό με το δημόσιο τομέα έχει δώσει τη θέση της σε ένος είδους 'κομματόμετρο': αυτό μονάχα μπορεί να υποδείξει ποιός είναι ικανός και για που κρίνοντας φυσικά από το βαθμό αφοσίωσης στο κόμμα. Η νεολαία -το μέλλον της Ελλάδος- σε ένα μεγάλο ποσοστό γυρνά την πλάτη της στην πολιτική και στο χρεωκοπημένο πολιτικό σύστημα που της παραδίδει η προηγούμενη γενιά. Ελπιδοφόρο κατά μερικούς. Πιθανόν και να αληθεύει διότι η συρρίκνωση του 'πελατολογίου' των κομμάτων θα ταράξει τις κομματικές δομές και θα οδηγήσει -παθητικά- βεβαιώς σε ορισμένες κοινωνικές και πολιτικές τομές προκειμένου να υπάρξει ένας συμβιβασμός κοινωνίας-κομμάτων σε μια νέα, εντιμότερη βάση. Ακόμη κι έτσι όμως, στην πιό ευνοϊκή εξέλιξη των πραγμάτων η ΄πολιτική κάθαρση' θα χρειστεί να περιμένει πολλές δεκαετίες ακόμη. Και η χώρα δεν έχει τέτοια πολυτέλεια, μοιάζει με ασθενή στην εντατική και χρειάζέται επείγοντως διέξοδο από το τέλμα που την οδήγησαν οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις.

Κάτι τέτοιο, όμως, σημαίνει αποκοπή των πολιτών από το ομφάλιο λώρο (ή δεσμά, αναλόγως της οπτικής γωνίας) των κομμάτων και προϋποθέτει την βαθμιαία αναζήτηση του εγώ μέσα από το εμείς και όχι το αντίθετο όπως συμβαίνει σήμερα. Σημαίνει προσωπικό μόχθο με ορίζοντα το συλλογικό όφελος και όχι το αντίθετο όπως συμβαίνει σήμερα. Σημαίνει γκρέμισμα (του πολιτικού σκηνικού) και κτίσιμο από την αρχή. Σημαίνει, τέλος, πολιτική παιδεία και δημοκρατική συνείδηση σαν αυτή που δίδαξαν οι αρχαίοι πρόγονοι μας και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης σε όλη την υφήλιο. Ουτοπία; Ίσως και όχι. Σίγουρα όμως μακρινό όνειρο. Και ο δρόμος για εκεί δύσβατος.

Προς το παρόν η ελληνική κοινωνία ας αναλωθεί για ακόμη μια φορά στην επιλογή 'ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ', ποιός είναι (αν)ικανότερος για πρωθυπουργός και ποιός από τους δύο θα νοικοκυρέψει τα δημόσια οικονομικά που οι ίδιοι κατέστρεψαν. Ούτως ή άλλως, σύμφωνα και με τη γνωστή ρήση, 'κάθε λαός έχει τον ηγέτη που του αξίζει'. Η' με άλλα λόγια, για να χρησιμοποιήσω την έκφραση του ανελλήνιστου και αμερικανοθρεμμένου Παπανδρέου στην ομιλία του στην Κοζάνη: "Μηδέν εις το πηλίκιον!".

Καραμανλής ή χάος...(;)

Πέρασαν 5μιση χρόνια από το 2004 που η Νέα Δημοκρατία ανέλαβε, μετά από 11 χρόνια έντονων εσωκομματι-κών αντιπαραθέσεων, εσωστρέφειας και αναζήτησης ταυτότη-τας, και πάλι τα ηνία αυτού του τόπου. Ο Καραμανλής (θεωρούμε-νος πάντοτε ως το δυνατό χαρτί της Ρηγίλλης) μετά απο 7 χρόνια ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολί-τευσης και μετά την οριακή ήττα του 2000 (που εν τέλει θεωρή-θηκε όχι και τόσο καταστρεπτικό αποτέ-λεσμα για τη Ν.Δ. μιας και στα χρόνια που ακολούθησαν ο Καραμανλής ωρίμασε πολιτικά) κλήθηκε το 2004 να κυβερνήσει τη χώρα. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ μετά απο 20 χρόνια διακυβέρνησης είχαν να επιδείξουν ένα πολύ αξιόλογο έργο διαλύσεως της χώρας: σκάνδαλα επί σκανδάλων, χρηματισμοί και δωροδοκίες, de facto νομιμοποίηση της ανομίας σε πολλές συναλλαγές πολιτών με δημόσιους φορείς, υπόγειοι διαγωνισμοί, διορισμοί στο δημόσιο χιλιάδων μη αναγκαίων ή μη ικανών προσώπων, κατασπατάληση εθνικού κεφαλαίου και υποχωρητικότητα (μαζί με προχειρότητα) στην εξωτερική πολιτική. Η Νέα Δημοκρατία υποσχέθηκε διαφανή διακυβέρνηση διαλαλώντας το περίφημο 'σεμνά και ταπεινά'.

Όπως κάθε καινούργια κυβέρνηση, η Νέα Δημοκρατία είχε την γνωστή και μη εξαιρετέα περίοδο 'προσαρμογής'. Ούτως ή άλλως εκείνη την εποχή η υποτονική καρδιά της Ελλάδας χτυπούσε σε ρυθμούς ζωηρούς ελέω Ολυμπιακών Αγώνων και η στραμένη προσοχή της υφηλίου σ' αυτήν τη μικρή αλλά τόσο μεγάλη χώρα, συσπείρωνε και έδινε στους Έλληνες έναν αέρα περηφάνιας που παρέπεμπε σε περασμένες -και δυστυχώς ξεχασμένες- εποχές και τους αποσπούσε την προσοχή από κάθε μικρό ή μεγάλο πρόβλημα της καθημερινότητας. Εξάλλου τα 20 χρόνια παραμονής του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία έδιναν ένα αρκετά ισχυρό άλλοθι για να καλυφθούν οι όποιες πρώτες κυβερνητικές αστοχίες, αδυναμίες και λάθος χειρισμοί. Ως ένα βαθμό θεωρήθηκε αποδεκτό, η μακροχρόνια παραμονή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία της -εθισμένης στην πελατοκρατεία και διεφθαρμένης πολιτικά- Ελλάδας είναι λογικό να έχει απλώσει βαθιά τις ρίζες σε όλους τους τομείς, ιδιαίτερα δε στον ασύλληπτα και αναίτια διογκωμένο δημόσιο τομέα. Στην πορεία άρχισε να αναδεικνύεται το μεγαλειώδες έργο και της Νέας Δημοκρατίας: υποκλοπές, εξαγορές, ομόλογα, παράνομοι διορισμοί -έστω και σε μικρότερη κλίμακα από το ΠΑΣΟΚ-, ανομίες που έμοιαζαν να γίνονται με λύσσα προσμονής ετών και, φυσικά, οι ανυπολόγιστες φυσικές καταστροφές που προήλθαν όχι από τις πυρκαγιές αλλά από τον λήθαργο και τα ανύπαρκτα αντανακλαστικά του κρατικού μηχανισμού.

Το 2007 ο λαός εμπιστεύτηκε και πάλι τη Νέα Δημοκρατία αλλά αυτό μάλλον οφείλεται στην καταγεγραμμένη ιστορικά τάση των λαών να περιβάλλουν με εμπιστοσύνη την εκάστοτε ηγεσία τους σε στιγμές εθνικών δοκιμασιών και κρίσεων (θα προσμέτρησε και το τριχίλιαρο βεβαίως βεβαίως...). Η συνέχεια όμως δεν ήταν καθόλου διαφορετική. Την επικαιρότητα μονοπώλησαν δύο τεραστίας σημασίας σκάνδαλα, τα οποία όπως φάνηκε είχαν τις ρίζες τους στις ένδοξες ημέρες διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και άνθησαν ακόμη περισσότερο επί Νεας Δημοκρατίας: το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου και το σκάνδαλο της Siemens,τα οποία σε συνδυασμό εμπλέκουν τουλάχιστον τα 2/3 της βουλής των Ελλήνων, των εκπροσώπων δηλαδή που εμπιστεύτηκε ο ελληνικός λαός για να διαχειριστούν το μέλλον της χώρας. Στις πρόσφατες Ευρωεκλογές, ενα μεγάλο ποσοστό του λαού (απ)έδειξε για ακόμη μια φορά την αυξανόμενη αποστροφή και απέχθεια του για την απαξίωση του πολιτικού συστήματος και τη διαφθορά των πολιτικών προσώπων, τιμωρώντας τη Νέα Δημοκρατία για την πολιτική της. Η φράση-κλισέ εκείνων των ημερών ήταν 'το μήνυμα ελήφθη'. Αλλά όπως φαίνεται το μήνυμα όχι μόνο δεν ελήφθη αλλά δεν επιχειρήθηκε να αποκωδικοποιηθεί καν.

Και φτάσαμε λοιπόν στις αρχές Σεπτεμβρίου με τον Καραμανλή να επιζητά (μετά τη διάλυση της χώρας) και διάλυση της Βουλής για να προκυρηχθούν εθνικές εκλογές. Το μότο του πλέον έχει αλλάξει. Ούτε 'σεμνά και ταπεινά', ούτε 'κυβέρνηση όλων των Ελλήνων'. Το επιτελείο του Καραμανλή του υπαγόρευσε την ανακοίνωση μελλοντικών σκληρών και πολιτικά αντιλαϊκών μέτρων για την επομένη 2ετία με αντάλλαγμα την ειλικρίνεια προς τον ελληνικό λαό. Εμφανίζοντας πότε τη συγκεκριμένη εκλογική αναμέτρηση ως πιθανό κύκνειο άσμα του Καραμανλή σε περίπτωση ήττας και πότε διαφημίζοντας το ατσαλάκωτο προφίλ του πρωθυπουργού, το επιτελείο του Καραμανλή ελπίζει (ή εκβιάζει) σε συσπείρωση της τελευταίας στιγμής στη Νέα Δημοκρατία.

Αλλά μάλλον το τραίνο έχει ήδη χαθεί. Το επικοινωνιακό επιτελείο του Καραμανλή (με πρωτεργάτη τον κ. Λούλη) λανθασμένα τον συμβούλευε να διατηρεί μια απόσταση από το καθημερινό πολιτικό σύστημα και έναν μινιμαλισμό δημόσιας παρουσίας που άγγιξε τα όρια της ανυπαρξίας. Θεώρησαν έτσι ότι ο Καραμανλής θα διεκδικούσε κάτι από τη γοητεία και το μυστήριο του απόμακρου ηγέτη περασμένων δεκαετιών ή διαφορετικών κοινωνιών. Αυτές οι επικοινωνιακές πολιτικές, όμως, στην εποχή της πληροφορίας και των ΜΜΕ, σε ένα πολιτικό σύστημα καθαρά πρωθυπουργικοκεντρικό και απέναντι σ'εναν λαό που από τη μεταπολίτευση και μετά αποκτά παράλογο συναισθηματικό δέσιμο με τους ηγέτες του, δεν έχουν -μακροχρόνια- καμία τύχη. Ακολουθώντας αυτήν την πρακτική, ο Καραμανλής σιγά-σιγά καθιερώθηκε στα μάτια της κοινής γνώμης ως ένας άτολμος και φυγόπονος πολιτικός, αδύναμος να πάρει καθοριστικές αποφάσεις, απών από κάθε σημαντική αρνητική ή θετική εξέλιξη και είτε ανήμπορος είτε αδιάφορος να διαχειριστεί την εξουσία. Ατσαλάκωτος σίγουρα από τη μία, αλλά και ανίκανος μαζί από την άλλη. Αυτές είναι οι βασικές αιτίες της πτώσης του και όχι τόσο τα λογής σκάνδαλα που είδαν το φως της δημοσιότητας. Εξάλλου, σ'αυτόν τον τομέα κρατάει ακόμη τα σκήπτρα το ΠΑΣΟΚ.

Το τελευταίο χαρτί που παίζει ο Καραμανλής για να κερδίσει και πάλι τις εκλογές είναι η 'διαφήμιση' της ανεπάρκειας του Παπανδρέου, του κάπως συγκεγχυμένου προγράμματος διακυβέρνησης του και η 'απειλή' να αναλάβει το εξουσιολάγνο ΠΑΣΟΚ και πάλι την εξουσία. Κάτι παρόμοιο μάλλον με το αλησμόνητο 'Καραμανλής ή χαός' για τον θείο του. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτά τα δυό συνυπάρχουν εδώ και 5μιση χρόνια, τί έχει να φοβηθεί ο ελληνικός λαός από την ύπαρξη του δευτέρου χωρίς το πρώτο; Την απειλή καλύτερων ημερών; Και όσο για τις φήμες περί διαδοχής και παραίτησης του Καραμανλή από την πολιτική, μένει να δούμε στην πράξη αν θα φανεί πιστός ακόλουθος της τάσης των Καραμανλήδων να "αυτοεξορίζονται" στα δύσκολα..