Όχι άλλο κάρβουνο..!

Προσωπικά στέκομαι πολύ διστακτικά απέναντι στη νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Όχι μόνο επειδή το κόμμα αυτό καθ'εαυτώ οφείλεται -με την κακή διακυβέρνηση- για πολλά από τα προβλήματα που ταλαιπωρούν (και θα τα-λαιπωρούν για πολύ) ακόμη τη χώρα αλλά και επειδή ο δικομματισμός και η πελατειοκρατία πάνω στην οποία έθεσε τις βάσεις του το παρόν πολιτικό σύστημα της χώρας με έκανε δύσπιστο απέναντι στις υποσχέσεις και στα μεγάλα λόγια. Δύσπιστος όμως δε σημαίνει αντιδραστικός από πεποίηθηση, σημαίνει επιφυλακτικός, σκεπτικός και σκεπτόμενος, κριτικός. Οφείλω λοιπόν να παραδεχτώ πως τις πρώτες του εξετάσεις το ΠΑΣΟΚ τις πέρασε με πολύ υψηλό βαθμό.

Δε γνωρίζω ακόμη αν είναι επικοινωνιακά κόλπα ή θα μετουσιωθούν σε πράξεις αλλά είδα μια διάθεση μετωπικής σύγκρουσης με πολλά κακώς κείμενα. Είδα τον Παπανδρέου να επισκέπτεται τις πληγείσες περιοχές της Ηλείας, να ενδιαφέρεται για την τύχη των ολυμπιακών εγκαταστάσεων, να καταργεί αμφιλεγόμενα προεδρικά διατάγματα ή αποφάσεις της τελευταίας στιγμής από υπουργούς της Νέας Δημοκρατίας, να προκηρύσσει ανοικτά τις θέσεις των γενικών γραμματέων των υπουργείων (και να ανακοινώνει ανάλογες μελλοντικές προκηρύξεις για δημόσια αξιώματα) και επιτέλους να δημιουργεί υπουργείο Περιβάλλοντος. Εσχάτως, ανακοινώθηκε η προσπάθεια μείωσης του στόλου των κρατικών αυτοκίνητων, αντικατάστασης μερικών εξ'αυτών με υβριδικά και χρήση της χρονομίσθωσης αντί της αγοράς που φυσικά συνθέτουν ένα μια πολύ πιο συμφέρουσα κατάσταση για το ελληνικό κράτος από την τωρινή και περιορίζουν δραστικά κάποια έξοδα. Όλα αυτά δείχνουν αν μη τι άλλο, πολιτική και πολιτισμική ανανέωση ιδεών και συμπεριφοράς.

"Ψηφίστε εκείνον που υπόσχεται τα λιγότερα, θα σας απογοητεύσει λιγότερο" έχει πει ο Μπέρναρντ Μπαρούχ, αμερικάνος επιχειρηματίας, τονίζοντας κάτι που ειδικά σε μας στους Έλληνες είναι ιδιαίτερα οικείο: τα λόγια απέχουν πολύ από την πράξη και ειδικά όταν πρόκειται για πολιτικές υποσχέσεις. Παρ' όλα αυτά, ως ενδείξεις (και μόνο ως ενδείξεις) οι πρώτες προσπάθειες του Παπανδρέου στην εξουσία κινούνται σε πολύ θετική βάση. Φυσικά και έχει να κριθεί σε πολύ δύσκολα θέματα όπως η εξωτερική πολιτική, η οικονομία, η διαφάνεια και η πράσινη ανάπτυξη της χώρας αλλά, αυτές οι πρώτες ενδείξεις μαζί με το γεγονός της περιθωριοποίησης στελεχών-εκφραστών του παλαιού διεφθαρμένου ΠΑΣΟΚ, αφήνουν ένα παράθυρο ελπίδας για τη συνέχεια που είτε κάποιος είναι φίλος του κόμματος είτε πολιτικός αντίπαλος είτε ουδέτερος θα πρέπει να πάσχει από στρουθοκαμηλισμό για να μην το παραδεχτεί.

Αυτό που έχει μεγάλο ενδιαφέρον πάντως είναι η αντιπολιτευτική στάση των λοιπών κομμάτων του Κοινοβουλίου. Η Νέα Δημοκρατία, εγκλωβισμένη στις εσωκομματικές διαμάχες και φουρτούνες, προς το παρόν δε δίνει σημεία πολιτικής ύπαρξης και δίνει το στίγμα της κατά διαστήματα από μεμονωμένους εκπροσώπους της. Το ΛΑ.Ο.Σ. επικροτεί τονίζοντας ότι υιοθετούνται δικές του θέσεις και διατηρεί στάση αναμονής με αρνητικές βέβαια τάσεις που μοιάζουν έτοιμες να εκκολαπτούν στο πρώτο στραβοπάτημα. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. από την άλλη επικροτεί τα σχέδια που ανακοινώθηκαν και γενικότερα κάθε προσπάθεια περιορισμού των κρατικών δαπανών ή (διαφανούς) αξιοποίησης των κρατικών περιουσιακών στοιχείων εκφράζοντας επίσης επιφυλάξεις για την εφαρμογή και την αποτελεσματικότητα των εξαγγελιών. Το Κ.Κ.Ε. , από την άλλη, επιδεικνύοντας για ακόμη μια φορά την πολιτική απομόνωση που έχει ακολουθήσει εδώ και χρόνια, επέλεξε τη γνωστή τακτική: απορρίπτει και κατακρίνει κάθε κίνηση ή προσπάθεια της οποιασδήποτε κυβέρνησης αρνούμενο να πετάξει τον μανδύα του αντιρρησία συνείδησης που του απαγορεύει να βλέπει καθαρά και να κρίνει με σωστές βάσεις. Επιλέγει, δυστυχώς, να συνεχίζει τον ξύλινο και αναχρονιστικό του λόγο και την λαϊκίστικη πολιτική μηδενισμού. Μιλώντας για κόλπα και αμφίβολης αξίας εξαγγελίες, το Κ.Κ.Ε. δήλωσε χαρακτηριστικά για το τελευταίο μέτρο της μείωσης του στόλου των κρατικών αυτοκινήτων πως "επιχειρεί να στρέψει την προσοχή του λαού στη διαχείριση των 'ψιλών' του ταμείου, κι όχι στη μεγάλη ληστεία των εργαζομένων από όλα τα τμήματα της πλουτοκρατίας". Ένα κόμμα που 'μάχεται για τα δικαιώματα των κατωτέρων κοινωνικών και οικονομικών στρωμάτων' (όπως αυτούσια δηλώνει το Κ.Κ.Ε.) είναι απόλυτα απαιραίτητο στο ελληνικό κοινουβούλιο. Χρειάζεται όμως, όπως και τα υπόλοιπα κόμματα, να ασκεί ορθολογική αντιπολίτευση. Αντιπολίτευση δε σημαίνει φοράμε παρωπίδες και αξιολογούμε αρνητικά οτιδήποτε δεν έχει γίνει από πρωτοβουλία ή πρόταση δική μας. Επιβάλλεται επιτέλους οι πολιτικές πρακτικές των ελληνικών κομμάτων να αποκτήσουν μια λογική συνέχεια και να επιτευχθεί διακομματική συναίνεση ανεξαρτήτος κυβέρνησης, τουλάχιστον για τομές και αποφάσεις που κατά κοινή ομολογία είναι κοινωνικά ή οικονομικά ωφέλιμες. Οι πολίτες πλέον έχουν κουραστεί να ακούν κούφια λόγια, να βλέπουν να ασκείται η πολιτική μπροστά στις κάμερες. Όχι άλλο κάρβουνο..!