Με προσμονή εν ενεργεία στρατευ-μένου που μετράει μέρες για την από-λυση του, μετράει και ο ελληνικός λαός αντίστροφα τις πρώτες 100 μέρες της διακυ-βέρνησης του νέου πρωθυπουργού της Ελλάδας, όχι φυσικά επειδή υπάρχει έστω η μηδαμινή πιθανότητα άμεσης βελτιώσεως της κατάστασης (και δη σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα) αλλά για να πάρει μια πρώτη γεύση από τις όποιες αλλαγές προσδοκά πως θα επιφέρει μελλοντικά ο Γιώργος Παπανδρέου, σύμφωνα με τις προεκλογικές δεσμεύσεις του πάντα. Το ένστικτο, βέβαια, λέει πως μετά την αμαχητί παράδοση της εξουσίας από την αμφιλεγόμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και την εσωκομματική φουρτούνα που τώρα ξεκινάει, οι 100 μέρες χάριτος θα γίνουν με σιωπηρή ανοχή 200, ίσως και παραπάνω... Η αποτυχία της απελθούσας κυβέρνησης εδραιώθηκε για τα καλά στη συνείδηση των πολιτών και όπως φάνηκε και από το αποτέλεσμα των εκλογών η κοινωνία ζητούσε απεγνωσμένα την απομάκρυνση της Νέας Δημοκρατίας από την εξουσία. Οπότε, εκ των πραγμάτων, η ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνησης δημιουργεί σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ένα αίσθημα (πολιτικής) ικανοποίησης και ευφορίας και χορηγεί επομένως αυτόματα μια δεδομένη περίοδο χάριτος ανάλογη (αν όχι μεγαλύτερη) με αυτή της Νέας Δημοκρατίας το 2004, παρόλη την πίεση της τραγικής οικονομικής κατάστασης της χώρας. Πως όμως άλλαξαν τόσο γρήγορα και τόσο έντονα τα δεδομένα όταν πριν από μόλις δύο χρόνια ο Παπανδρέου έπιανε limit down και επιχειρήθηκε η απομάκρυνση του απο πλειάδα στελεχών εντός του κόμματος του;Η άνοδος του Παπανδρέου στην εξουσία είναι ένα στοίχημα που κερδήθηκε για τον ίδιο και αυτό οφείλει να αναγνωριστεί απ' όλους. Ξεκίνησε (ως υποψήφιος πρωθυπουργός) λίγο κάτω από τη μέση, έπιασε πάτο και ανέβηκε στην κορυφή. Φυσικά και σε όλη αυτή τη διαδρομή απαραίτητο στήριγμα του αποτέλεσε το ιστορικό του επώνυμο, χωρίς αυτό θα είχε χάσει πολύ νωρίτερα κουράγιο, υπομονή, λαϊκή υποστήριξη και πιθανότατα και τη μάχη της προεδρίας του κόμματος του. Τη μεγαλύτερη βοήθεια όμως του την έδωσε ο ίδιος ο πολιτικός του αντίπαλος: η Νέα Δημοκρατία. Αιτία της παρακμής της σαφώς είναι και τα όσα σκάνδαλα είδαν το φως της δημοσιότητας, σαφώς είναι και η απόμακρη αντιλαϊκή εικόνα που ακολούθησε ο Καραμανλής κατ' επιταγήν των σοφών(;) συμβούλων του, σταδιακά μετά τις εκλογές του 2007. Είναι όμως και το πως πολλά στελέχη της λειτούργησαν πολύ υπεροπτικά απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, απέκλεισαν την οποιαδήποτε πιθανότητα απειλής για την εξουσία και συχνά προέβησαν και σε υποτιμητικά σχόλια κατά του Παπανδρέου. Ανεπίσημα από χείλη κυβερνητικών κυκλοφορούσαν μετά τη νίκη του 2007 εκφράσεις του τύπου "αφού νικήσαμε και τώρα, δε πρόκειται να δει ποτέ το ΠΑΣΟΚ εξουσία", "ο Γιωργάκης δεν κάνει για πρωθυπουργός το παιδί, δεν έχει τον απαιτούμενο χαρακτήρα" κλπ. Η αλαζονεία άρχισε από ένα σημείο και μετά να γίνεται έκδηλη και εκτός των υπουργικών γραφειών, να καθρεπτίζεται και στα μάτια της κοινωνίας. Όσο περισσότερο ένιωθαν στη Νέα Δημοκρατία πως δεν απειλούνται από την αντιπολίτευση τόσο πιο απόμακροι (από πολιτικής απόψεως) γίνονταν, τόσο λιγότερο ένιωθαν ότι ήταν δοσίλογοι απέναντι στον ελληνικό λαό.
Επιπλέον, ο παντοδύναμος μέχρι το 2008 Καραμανλής αρχίζει από εκείνο το σημείο να δείχνει τραγική έλλειψη αντανακλαστικών, μοιάζει να έχει χαθεί σε λαβύρινθο που όχι μόνο, προφανώς, δε ξέρει που είναι η έξοδος αλλά, κυρίως, δε γνωρίζει ποιόν να εμπιστευτεί για να την ανακαλύψει. Και σιγά σιγά αποδομεί και το τελευταίο (και βασικότερο) χαρτί που τον κρατούσε στην εξουσία: τη σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες, όπως ο ίδιος ανέφερε στην παραίτηση του. Οι τελευταίοι μήνες ήταν γι' αυτόν ήταν περισσότερο βάσανο παρά προσπάθεια, αγγαρεία παρά μάχη. Φάνηκε πως απλά αποζητά διέξοδο μέσω της αξιοπρεπούς πολιτικής ήττας, που φυσικά κάθε άλλο παρά αξιοπρεπής ήταν. Βέβαια πολλά σενάρια ακούστηκαν για να δικαιολογήσουν αυτήν την (ομολογουμένως) παράλογη και δειλή παράδοση της εξουσίας από τον Καραμανλή, που κυρίως εμπλέκουν εσωκομματικούς αντιπάλους. Η αλήθεια ελπίζουμε πως θα λάμψει με τον καιρό για να μάθουν και οι Έλληνες αν και τι είδους ανέντιμα πολιτικά παιχνίδια παίζονται στις πλάτες τους.
Υπό αυτές τις συνθήκες λοιπόν, ήταν κάτι περισσότερο από φυσιολογική και αναμενόμενη η άνοδος του Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Ακόμη και οι κανόνες ευγενείας επιβάλλουν να μην λες 'όχι' σε ένα δώρο, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για θέματα εξουσίας και διακυβέρνησης. Είναι όμως φυσιολογική η αντανακλαστική ανάδειξη του Παπανδρέου μετά τη νίκη του ως Μεσσία, ως εσχάτης ελπίδος της Ελλάδας και ως χαρισματικού ηγέτη που θα φέρει επιτέλους τη χώρα στον ίσιο δρόμο; Δεν είναι ο ίδιος Παπανδρέου με αυτόν που πολεμούσαν μέχρι πρόσφατα μέσα στο ΠΑΣΟΚ επειδή τον θεωρούσαν 'λίγο' για να κάνει αντιπολίτευση (πόσο μάλλον για να τεθεί επικεφαλής μιας κυβέρνησης); Δεν είναι ο ίδιος Παπανδρέου με αυτόν που αντιπολιτεύονταν τα φίλα προσκείμενα στο ΠΑΣΟΚ μέσα ως μη ικανό ηγέτη; Δεν είναι ο ίδιος Παπανδρέου με αυτόν που οι Έλληνες πολίτες μέχρι πρόσφατα πολλάκις τον κατέτασαν στην ίδια μοίρα με τον 'Κανένα' στην δημοσκόπηση για τον καταλληλότερο πρωθυπουργό; Πως να ερμηνευτεί με βάση τη λογική ότι ο ίδιος άνθρωπος που δεν τον εμπιστευόταν καν ένα μεγάλο μέρος του κόμματος του εξελίχθηκε πλέον σε ηγέτη στον οποίο εναποθέτει η κοινωνία τις τελευταίες ελπίδες της για καλύτερες μέρες; Η απάντηση είναι, μάλλον, ότι υπήρξε τόσο έντονη η απογοήτευση από την προηγούμενη κυβέρνηση και οι προσδοκίες διαψεύστηκαν τόσο οικτρά που η κοινωνία έδειξε αντανακλαστικά πνιγμένου που πιάνεται από τα μαλλιά. 'Όσοι υποφέρουν δεν έχουν άλλη παρηγοριά από την ελπίδα' σύμφωνα με τον Σαίξπηρ. Αυτό ακριβώς (απ)έδειξε και ο ελληνικός λαός. Και η μόνη 'ελπίδα' άκουγε στο όνομα του Παπανδρέου αφού η Νέα Δημοκρατία αποφάσισε να γίνει ιδανικός αυτόχειρ. Μια λύση ανάγκης, μια ψήφος αδιεξόδου. Η οποία σίγουρα θα έχει το χρόνο της για να κριθεί αλλά η ιστορία μέχρι τώρα έχει αποδείξει πως οι λύσεις ανάγκης δεν αποδεικνύονται πετυχημένες για τον λόγο ακριβώς της ύπαρξης τους: την ανάγκη. Όταν πάψει αυτή, παύει και η ύπαρξη τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου