Η Πηνελόπη και οι μνηστήρες...

Ηφαίστειο έτοι-μο να εκραγεί μοιάζει η Νέα Δημοκρατία αυ-τές τις μέρες. Η αντιπαράθεση των υποψηφίων με υπονοούμενα και έμμεσες κα-τηγορίες στην οποία είμαστε θεατές μέχρι σήμερα, τείνει να λάβει αναξέλεγκτες διαστάσεις καθώς ενεργό ρόλο στην αντιπαράθεση επιλέγουν να λάβουν όλο και περισσότεροι βουλευτές και στελέχη του κόμματος και, δη, δημοσίως. Και όλα αυτά όταν η πρώτη αντίδραση όλων των στελεχών μετά την ανακοίνωση παραίτησης του Καραμανλή ήταν να δηλώσουν ενότητα και ομοψυχία. Η εικόνα που βγαίνει προς τα έξω πάντως είναι ότι άπαντες αδιαφορούν για την επόμενη μέρα της παράταξης και πως η μόνη έννοια των στελεχών της Ν.Δ. είναι ο σχηματισμός εποφελών συμμαχιών και η 'σωστή' επιλογή υποψηφίου ώστε να δρέψουν καρπούς στην παρουσία του ως αρχηγός του κόμματος. Οι εσωκομματικοί μηχανισμοί, από τη μία, δείχνουν να γέρνουν κάπως περισσότερο προς τη μεριά της Ντόρας Μπακογιάννη. Η βάση του κόμματος από την άλλη δείχνει να αμφιταλαντεύεται μεταξύ Σαμαρά και Μπακογιάννη (με ελαφρά υπεροχή του πρώτου), με τον Αβραμόπουλο να ακολουθεί με σχετικά μικρή διαφορά και τον Ψωμιάδη να κινείται στα επίπεδα που επιιθυμούσε εξαρχής: ένα ποσοστό που θα τον φέρει στο δεύτερο γύρο εκλογής πρόεδρου της Ν.Δ. σε θέση ισχύος στη διαπραγμάτευση του αναβαθμισμένου ρόλου του στο κόμμα.

Νομίζω πως είναι κοινή παραδοχή πως η Νέα Δημοκρατία θα αναρριχηθεί στην εξουσία και πάλι πιο γρήγορα και αναίμακτα με τη Μπακογιάννη απ' ότι με τους υπόλοιπους δυο ουσιαστικούς διεκδικητές. Αυτό όμως δεν έχει δεν κάνει με τις πολιτικές ικανότητες και χαρίσματα της πρώην υπουργού Εξωτερικών ως πολιτικού παρά με τους μηχανισμούς ελέγχου που διατηρεί η οικογένεια Μητσοτάκη σε κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Η Μπακογιάννη θέλοντας να παρουσιάσει ένα προφίλ αυτοδημιούργητης και ρηξικέλευθων ιδεών πολιτικού, παρουσιάζει εαυτόν ως δρόμο διαφυγής του πολιτικού αδιεξόδου των αποτυχημένων κυβερνήσεων της μεταπολίτευσης και αναφέρεται συχνά στην επανίδρυση του κόμματος (αυτό σημαίνει ανάληψη των καίριων θέσεων αποκλειστικά από 'μητσοτακικούς' και πάλι άραγε;) και επαναδιαπραγμάτευση της σχέσεως πολιτών-πολιτικών, κοινωνίας-κυβέρνησης. Από τη μία δηλώνει συνεχιστής του σημαντικού έργου(;) του Καραμανλή, από την άλλη διαφημίζει την αφοσίωση της στο κόμμα λέγοντας πως παρά τις προσωπικές διαφωνίες και αντιρρήσεις με πληθώρα επιλογών και αποφάσεων δεν απέκλινε ποτέ από την πρωθυπουργική γραμμή. Τελικά όμως τι πρεσβεύει η κυρία Μπακογιάννη; Πως είναι δυνατόν και να υπερηφανεύεται, μεν, πως δεν ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων του δόγματος 'δρυός πεσούσης...' αφήνοντας αιχμές για τη πρωθυπουργική θητεία του Κώστα Καραμανλή (που όμως δεν τις κοινοποιεί) και να τονίζει, δε, ότι θα συνεχίσει από εκεί που άφησε τη Νέα Δημοκρατία ο πρώην πρωθυπουργός; H αλήθεια είναι ότι η Μπακογιάννη ιδεολογικά δεν έχει να προσφέρει κάτι διαφορετικό στη Νέα Δημοκρατία και, πολύ περισσότερο, στον τόπο. Αφενός, οι πολιτικές απόψεις της κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος με τον Καραμανλή και, αφετέρου, η πολιτική της δύναμη έγκειται αποκλειστικά στη διαχρονική πρακτική των ρουσφετιών, της αδιαφάνειας, της αναξιοκρατείας και της λεηλασίας του δημοσίου πλούτου όπως η οικογένεια Μητσοτάκη έχει περήφανα εδραιώσει σε όλους τους τομείς της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής αυτής της χώρας. Εγκυκλοπαίδεια μπορεί να γράψει κανείς αναφερομένος στις παρανομίες, στα ρουσφέτια και τις υπόγειες συμφωνίες του πατέρας της, της ίδιας και του αδερφού της. Η εκλογή της ως αρχηγού θα εγκλωβίσει για μια ακόμη φορά τη Νέα Δημοκρατία σε παλαιοκομματικές λογικές και θα ακυρώσει τον εκσυγχρονισμό και τη ρήξη με το παρελθόν που χρειάζεται το κόμμα, προσφέρουν οι συγκυρίες και απαιτεί η κοινωνία.

Ο Αβραμόπουλος από την άλλη, αν και (υπο)στηρίχθηκε από την οικογένεια Μητσοτάκη στην πολιτική του καριέρα, εδώ και χρόνια δείχνει ότι αυτονομήθηκε αρκετά ώστε να δύναται πλεόν να διαφοροποιείται από τη πολιτική γραμμή της οικογένειας. Αυτό έδειξε άλλωστε και η επιλογή του να ηγηθεί της δημιουργίας νέου κόμματος, του ΚΕΠ, το 2001. Εσωκομματικά, ο Αβραμόπουλος αντιμετωπίζεται ως καιροσκόπος παρά ως μαχητής του κόμματος και η πλειοψηφία των στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν επιθυμεί να αναλάβει τα ηνία της παράταξης. Οι πολίτες, όμως, σε ένα σεβαστό ποσοστό δείχνουν πως θα τον εμπιστευόντουσαν στην αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας. Εξάλλου, οι πολιτικές του απόψεις είναι γνωστό πως είναι φιλελεύθερες και κινούνται στον ολοένα διογκούμενο κεντρώο χώρο. Ο πρώην δήμαρχος Αθηνών (αυτό είναι το πολιτικό του στίγμα, καλώς ή κακώς με αυτή την ιδιότητα έχει καθιερωθεί στη συνείδηση των πολιτών) σίγουρα δε διαθέτει τους κομματικούς μηχανισμούς της Μπακογιάννη, ούτε διακατέχεται από την αδίστακτη εξουσιολαγνεία της. Η διαφοροποίηση της μελλοντικής Νέας Δημοκρατίας από τη σημερινή είναι ένας από τους στόχους του, τόσο σε επίπεδο ιδεολογίας όσο και πρακτικών. Όμως μπροστά του έχει ένα, ίσως, ανυπέρβλητο εμπόδιο. Ο τρόπος άσκησης εξουσίας και τα αξιώματα που έχει καταλάβει μέχρι σήμερα έχουν πείσει περισσότερο για τα επικοινωνιακά του χαρίσματα παρά για τις ηγετικές του ικανότητες και την όποια αποφασιστικότητα που θα μπορούσε να εμπνεύσει αλλαγές στα κακώς κείμενα. Τόσο ο δήμος Αθηναίων όσο και τα Υπουργεία Τουρισμού και Υγείας απαιτούν περισσότερο τεχνοκρατική διαχείριση παρά ηγετική φυσιογνωμία και καθοδήγηση, ενώ ή ίδρυση και (η αμέση) διάλυση του ΚΕΠ έδωσε την εντύπωση ότι ήταν καρπός αυταρέσκειας και εκμετάλλευσης πολιτικής συγκυριας παρά πολιτικής ιδεολογίας.

Ο Αντώνης Σαμαράς, από την άλλη, έχει να επιδείξει πολύπλευρη και πολυτάραχη πολιτική καριέρα. Ως φέρελπις (και νεότατος πολιτικός) θεωρήθηκε μεγάλο κεφάλαιο για την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η διαφωνία που επήλθε τότε με τον τότε πρωθυπουργό και νυν επίτιμο πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας για το Μακεδονικό στοίχισε στο κόμμα την εξουσία και στον Σαμαρά τη ρήξη με τους οπαδούς τους κόμματος, η οποία εντάθηκε με τη δημιουργία δικού του κόμματος, της Πολιτικής Άνοιξης, η οποία μάλιστα έλαβε μέρος και στις εκλογές του 1993. Ο σκληροπυρηνικός πυρήνας της Νέας Δημοκρατίας ακόμη και σήμερα δεν αποδέχεται τον Σαμαρά και τον χαρακτηρίζει ως 'προδότη' και 'αποστάτη'. Βέβαια, αυτή είναι μια μικρή μερίδα των οπαδών της Νέας Δημοκρατίας που εκφράζει απόλυτα τις πολιτικές πρακτικές της μεταπολίτευσης που θέλουν την εξουσία ελεγχόμενη με κάθε κόστος και πάση θυσία: συναισθηματισμοί, ηθική και εθνικό συμφέρον δε χωράνε στο ίδιο τσουβάλι με το κομματικό συμφέρον. Η πλειοψηφία των οπαδών της Νέας Δημοκρατίας έχει δώσει 'συγχωροχάρτι' στον πρώην υπουργό Πολιτισμού καθότι η ρήξη με τον Μητσοτάκη αποδείχθηκε από την ιστορία ότι είχε βάση στον πολιτικό εμπαιγμό του ιδίου και του λαού από τον επίτιμο πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας στο Μακεδονικό ζήτημα. Ο Αντώνης Σαμαράς ιδεολογικά είναι σαφώς πολύ κοντά στις εξ' ορισμού θέσεις και τον πολιτικό χώρο που εκφράζει η Νέα Δημοκρατία αλλά μοιάζει να φοβάται να υπερασπιστεί τα τελευταία χρόνια: κεντροδεξιός κοινωνικός φιλελευθερισμός και ήπιος πατριωτισμός. Ο Μεσσήνιος πολιτικός έχει επιδείξει μέγιστη συνέπεια στις ιδεολογικές του πεποιθήσεις και τοποθετήσεις σε όλο το φάσμα της πολιτικής του καρίερας τόσο επί Ν.Δ. του Μητσοτάκη και, κατόπιν, επί Πολ.Αν. όσο και επί Ν.Δ. του Καραμανλή. Οι ηγετικές ικανότητες που φανέρωσε διαχειριζόμενος την αρχηγία της Πολ.Αν. εντείνονται ακόμη περισσότερο από το γεγονός ότι δεν εγκατέλειψε το κόμμα του ούτε όταν άρχισε η πτωτική του πορεία. Αντιθέτως στήριξε τον Καραμανλή στις εκλογές του 2000 και αποφάσισε την (επαν)ενσωμάτωση του στο κόμμα όταν διαπίστωσε κοινούς πολιτικούς ορίζοντες με τον Καραμανλή και επιβεβαίωσε την απόσταση του πρώην πρωθυπουργού από την άμεση σφαίρα επιρροής του Μητσοτάκη. Είναι, ίσως, ο μόνος από τους τρεις υποψηφίους που συμμετείχαν στην απελθούσα κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας που δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα της φθοράς και μπορεί, βάσει και του πολιτικού του ιστορικού, να επικαλείται ανανέωση και αναγέννηση.

Ο Παναγιώτης Ψωμιάδης, τέλος, είναι σαφές (από τα λεγόμενα του ιδίου και επ'ουδενί από τα ποσοστά που ενδεικνύουν μειωμένη συγκριτικά αποδοχή) ότι θέλησε να θέσει υποψηφιότητα στη διαδικασία εκλογής νέου προέδρου της Ν.Δ. με σκοπό την ενίσχυση του εσωκομματικού ρόλου στο αύριο της παράταξης. Πιθανόν να στοχεύει σε μελλοντική κυβερνητική θέση την οποία, προφανώς, θα διαπραγματευτεί στο δεύτερο γύρο εκλογής (που όπως φαίνεται θα υπάρξει) στηρίζοντας κάποιον εκ των υπολοίπων τριών υποψηφίων.

Αποδόθηκε δικαιοσύνη...

Εμμένωντας στις προεκλογικές τις δεσμεύσεις, η νέα κυβέρνηση κατήρ-γησε τελικά το θεσμό των stage στο δημόσιο τομέα. Οι οριστικές της αποφάσεις χαρα-κτηρίστηκαν σκλη-ρές από μερίδα της κοινωνίας και των ΜΜΕ καθώς προβλέπουν την αποδέσμευση άνευ πληρωμής ή αποζημίωσης όσων προσλήφθησαν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, την μη ανανέωση όσων συμβάσεων stage λήγουν από δω και στο εξής και, φυσικά, μη μοριοδότηση όσων έχουν δουλέψει ή δουλεύουν ακόμη σε αυτά τα προγράμματα στο δημόσιο. Οι αντιδράσεις ήταν άμεσες, τόσο από την απελθούσα κυβέρνηση όσο και από εκπροσώπους των εργαζομένων σε αυτά τα προγράμματα λέγοντας πως είναι παράνομη η απόφαση της κυβέρνησης και ουσιαστικά δημιουργεί ένα νέο μεγάλο κύμα ανέργων. Μα αν δεν απατώμαι, παράνομη είναι η πρόσληψη αυτών των ατόμων στο δημόσιο. Αλήθεια ποιό κριτήριο έχει θεσπιστεί για την πρόσληψη σε αυτά τα προγράμματα, πού ανακοινώνεται και τι προσόντα ζητούνται; Σε ποιά πολιτισμένη και δημοκρατική χώρα λάμβάνουν χώρα προσλήψεις στο δημόσιο τομέα χωρίς διαγωνισμό;

Υπολογίστηκε, κατά προσέγγιση, ότι οι εν ενεργεία εργαζόμενοι σε stage του δημοσίου τομέα ανέρχονται συνολικά σε 25.000. Υπολογίζοντας την αμοιβή τους επί 500 ευρώ το μήνα μας ισούται με 12.500.00 ευρώ το μήνα. Όλοι γνωρίζουμε, εξάλλου, ότι η υποτιθέμενη μέγιστη χρονική διάρκεια των 6 μηνών στα stage δεν ισχύει, ας μην στρουθοκαμηλίζουμε. Τόσοι συμπολίτες μας έχουν βγει στην τηλεόραση να 'καταγγείλουν' ότι τους έχουν χρόνια ολόκληρα στα stage χωρίς να τους μονιμοποιούν(!) ενώ και από προσωπική εμπειρία συνδέομαι φιλικά με ανθρώπους που έχουν σε ισχύ συμβάσεις 18μηνης διάρκειας στα stage. Υπολογίζοντας, έστω, την μη ρεαλιστική διάρκεια των 6 μηνών η αμοιβή των 'μαθητευομένων' στα stage ανέρχεται σε 75.000.000 ευρώ συνολικά, ποσό που σίγουρα είναι πολύ μεγαλύτερο συνυπολογίζοντας τον αριθμό όσων έχουν ήδη πραγματοποίησει τη 'μαθητεία' τους στα stage και δεν εργάζονται εκεί πλέον ή συνυπολογίζοντας απλά και μόνο τον μεγάλο αριθμό των εν ενεργεία εργαζομένων που θα ξεπεράσει το 6μηνο. Η αποζημίωση του κράτους ξεπερνά κατά πολύ τα 100.000.00 ευρώ! Και ρωτώ, λοιπόν, ο αφελής: γιατί ο απλός Έλληνας να πληρώνει με φόρους τα βολέματα και τις δοσοληψίες κάποιων συμπολιτών μας με τους φορείς εξουσίας; Γιατί να υπάρχουν ικανότατα παιδιά που εργάζονται όλη μέρα και νύχτα για 700 ευρώ και να φορολείται ο κόπος τους για να πληρώνονται με 500 ευρώ όσοι πηγαίνουν ρουσφετολογικά και αναξιοκρατικά στο δημόσιο για ένα 7ωρο χωρίς προσόντα και χωρίς να προσφέρουν (στη συντριπτική τους πλειοψηφία) το οτιδήποτε, έχοντας μάλιστα και αξιώσεις μονιμοποίησης; Αυτή είναι η ισονομία και η ισοπολιτεία αυτής της χώρας;

Επειδή οι αόριστες γενικολογίες από την άλλη είναι επικίνδυνες, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πόσοι εκ των 25.000 εργαζομένων στα stage καλύπτουν όπως λέγεται 'πάγιες και διαρκείς ανάγκες' του δημοσίου. Εξ εμπειρίας, πιστεύω ότι το ποσοστό είναι κάτω του 10%. Η ουσία είναι, πάντως, πως αφού εξετασθούν μεμονωμένα σε κάθε δημόσιο τομέα και οργανισμό και συνολικά σταθμιστούν οι ανάγκες της εύρυθμης κρατικής λειτουργίας σε προσωπικό, η κυβέρνηση θα προκυρήξει δημόσια τις θέσεις με διαγωνισμό μέσω ΑΣΕΠ. Ελπίζοντας ότι θα λειτουργήσει αξιοκρατικά το ΑΣΕΠ, θα μπορέσει όποιος ενδιαφερόμενος και πληρών τα απαραίτητα κριτήρια να δώσει εξετάσεις και -σε περίπτωση επιτυχίας- να διοριστεί νομότυπα στο δημόσιο και σε θέση που θα μπορεί να προσφέρει. Αν τυχόν αποδειχθεί ότι οι ικανότεροι είναι όσοι ήδη εργάζονται στα stage, κανείς δε θα έχει να προσάψει κάτι το μεμπτό στη διαδικασία και φυσικά θα πάψει και αυτή η πολιτκή ομηρεία και η εργασιακή αβεβαιότητα των ανθρώπων αυτών. Γιατί όμως πρέπει (και το απαιτούν και οι ίδιοι) να έχουν -παράνομο και ανήθικο- προβάδισμα στους διαγωνισμούς από ένα παιδί πχ. της επαρχίας με πατέρα γεωργό ή κτηνοτρόφο που δεν είναι κομματικοποιημένος ή από ένα παιδί που, αντί να τριγυρνάει από πολιτικό σε πολιτικό γραφείο αναζητώντας 'εξυπηρέτηση', σπούδαζε μεταπτυχιακό, διδακτορικό ή δεύτερο πτυχίο μέχρι τα 28-30 του και πλέον θέλει να δρέψει τους καρπούς των γνώσεων του; Ίσα-ίσα που, κατά την προσωπική μου άποψη, αντί ν'απαιτούν θα έπρεπε να αισθάνονται ένοχοι απέναντι στην κοινωνία διότι όχι μόνο συμβάλλουν στην αέναη συντήρηση της πελατειοκρατείας του πολιτικού συστήματος, όχι μόνο συντηρούν το ρουσφετολογικό χαρακτήρα της δημοκρατίας μας, όχι μόνο επιτείνουν τον εργασιακό εξευτελισμό της νέας γενιάς δεχόμενοι να πληρώνονται για κάτι που δεν κάνουν αλλά καταργούν και την έννοια της αξιοκρατείας στην κοινωνία.

Οι κοινωνικές κραυγές για πολιτική ανανέωση και επαναπροσδιορισμό των ηθικών αξιών ακούγονταν καιρό τώρα αλλά αντιμετωπίζονταν σα 'φωνή βοώντος εν τη ερήμω'. Όλοι μοιάζαμε να έχουμε την εντύπωση ότι, σε μια χώρα που η παραγωγική της αξία είναι μηδαμινή, που τα δημόσια ταμεία και ο δημόσιος πλούτος δέχονται ληστρικές επιθέσεις εδώ και 35 χρόνια από τις κυβερνήσεις, που μεγαλώνει γενιές χωρίς όραμα και με αντικίνητρα παραγωγικότητας έχοντας ως δόγμα την κατάληψη θέσης στο δημόσιο με αυτοσκοπό τον δια βίου εφησυχασμό, η κότα με τα χρυσά αυγά θα συνεχίσει εσαεί να παράγει. Ειδικά, όμως, μετά τη οικονομική κρίση και τη ληστρική επιδρομή της Νέας Δημορατίας από τα δημοσιονομικά της χώρας, αποκαλύφθηκε ότι 'ο βασιλιάς είναι γυμνός'. Η χώρα έχει φαληρίσει και βρίσκεται ένα μόλις βήμα από το γκρεμό. Έχει απολέσει προ πολλού την πολιτική της ανεξαρτησία και όντας εξαρτημένη λόγω των χρεών υποκύπτει σε υποδείξεις και εντολές πολιτικών κέντρων αποφάσεων του εξωτερικού. Αμφισβητείται, μέσα σ'όλα, η ίδια η ύπαρξη της σε λίγες δεκάδες χρόνια αν δε ληφθούν δραστικά μέτρα! Οφείλουμε τώρα λοιπόν που ο κόμπος έφτασε στο χτένι να επαναξιολογήσουμε τις προτεραιότητες μας ως κοινωνία και ο καθένας μας να δει πέρα από το προσωπικό του οπτικό πεδίο, να καταλάβει ότι η προσωπική ευημερία επιτυγχάνεται πιο εύκολα και πιο ουσιαστικά μέσω της συλλογικής ευημερίας. Η χώρα δεν αντέχει άλλη εκμετάλλευση και άλλο καιροσκοπισμό. Αποφάσεις σαν αυτή του ΠΑΣΟΚ κινούνται στη σωστή κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης, της κοινωνίας των ίσων ευκαιριών, δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Αρκεί βέβαια αυτή η 'επίθεση' κατά των stage να ήταν προϊόν ορθολογικής σκέψης και ειλικρινούς πολιτικής απόφασης και όχι προσπάθεια απαγκίστρωσης του δημοσίου τομέα από τα 'γαλάζια' παιδιά της προηγούμενης κυβέρνησης ώστε ν'ανοίξει ο δρόμος για τα 'πράσινα' παιδιά...

Οι απόκριες πέθαναν, ζήτω το Halloween!!

Ως λαός είμαστε από υπέρ το δέον έως ψυχωτικά ξενομανείς και ξενολάτρεις. Ειδικά δε στα αστικά κέντρα, αγγίζοντας μερικές φορές και τα όρια του ανθελληνικού μοντερνισμού, καλλιεργούμε ασυνείδητα επιδημία μιμητισμού και δημιουργούμε -ατομικά ο καθένας και συλλογικά όλοι μαζί- ιδιαίτερα ευνοϊκές συνθήκες υποδοχής και αποδοχής ξενόφερτων ηθών, συνηθειών, προϊόντων και τρόπων ζωής, ειδικά δε στα αστικά κέντρα.

Από ανάλογη ξενολα-τρεία φαίνεται πως 'πάσχει' εσχάτως και ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης, ο οποίος μάλλον ζήλεψε την δόξα των αγ-γλοσαξωνικών αποκριών (του λεγόμενου Hallo-ween) και θέλησε να τις εισάγει και στην Ελλάδα αποφασίζοντας να με-ταμφιεστεί καλός σαμαρείτης και Αριστείδης ο δίκαιος (ομολογουμένως πετυχημένη συνδυαστική επιλογή) στα μέσα του Οκτώβρη. Διαφορετικά δεν εξηγείται το γεγονός ότι ξαφνικά ένα πρωινό διακύρηξε εαυτόν συνδετικό κρίκο μεταξύ των τριών (μη πιστεύοντας ίσως στην ουσία της υποψηφιότητας του Ψωμιάδη) υποψηφίων αρχηγών της Ν.Δ. και εγγυητή της ομοψυχίας, της ενότητας, της αλληλεγγύης και όλων των υπολοίπων τετριμμένων εκφράσεων που ακούγονται. Και όλα αυτά, φυσικά, όντας πάνω από πρόσωπα, αξιώματα και κατάταξης στην κομματική ιεραρχία. Δε νομίζω να υπήρξε κανείς που παρακολουθεί (έστω ίσως και από κάποιας αποστάσεως) τα πολιτικά δρώμενα της χώρας ή της παράταξης της Ν.Δ. και να πείστηκε ότι η εκκόλαυση προθυμίας και καλής θέλησης του πρώην υπουργού Εθ. Άμυνας ήταν ειλικρινής. Είναι γνωστό πως στην πολιτική καριέρα του Μεϊμαράκη έχει συμπαρασταθεί ιδιαιτέρως η οικογένεια Μητσοτάκη, πως ο ίδιος αποτέλεσε εσωκομματική ή δημόσια φωνή (υπο)στήριξης της Ντόρας Μπακογιάννη όποτε χρειάστηκε και πως η αφοσίωση του στην σφαίρα επιρροής της οικογένειας αυτής του έδωσε και το παρατσούκλι 'Ντοράκι'. Δικαιολογημένη, λοιπόν, ήταν κάθε δυσπιστία προς το πρόσωπο του και τον -υποτιθέμενο- αμερόληπτο ρόλο του στην διαδικασία της διαδοχής ηγεσίας της Ν.Δ. Δυσπιστία την οποία, εμμέσως πλην σαφώς και με κομψό τρόπο, εξέφρασε ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος αρνούμενος να συναντηθεί μαζί του επέλεξε να μην επικυρώσει τον άτυπο ρόλο που αυτόκλειτα έδωσε ο Μεϊμαράκης στον εαυτό του.

Ο ίδιος ο Μεϊμαράκης θέλοντας να προτάξει τα αγνά 'νεοδημοκρατικά' του αισθήματα και να αποτινάξει κάθε κατηγορία ή υπόνοια ότι υποκρύπτει πολιτικές σκοπιμότητες η κίνηση του, προέβη σε δηλώσεις περί 'ματώματος φανέλας' και 'αδιαφορίας για τα αξιώματα' ενώ δεν παρέλειψε να εκφράσει μέσω των ΜΜΕ τη δυσφορία του για την απόρριψη του αιτήματος συνάντησης του με τον Σαμαρά και της μη αποδοχής του ρόλου του ως εγγυητή της ενότητας του κόμματος, λέγοντας πως 'δε θα γίνω εγώ καρτούν'. Την ίδια εκείνη στιγμή, φαίνεται πως τελείωσαν και οι απόκριες για τον Μεϊμαράκη και έπεσαν οι μάσκες. Ο μέχρι χθες, λοιπόν, αυτοαποκαλούμενος αμερόληπτος εγγυητής της ενότητας στην διαδικασία ανάδειξης νέου αρχηγού της Ν.Δ., ο φύλακας Κέρβερος των αξιών του κόμματος, του κατευνασμού των παθών των υποψηφίων και της διαφύλαξης της -εσωκομματικά-ομαλής μετάβασης της αρχηγίας, υποστήριξε ανοικτά και με προκλητική φυσικότητα την Ντόρα Μπακογιάννη.

Ακόμη κι έτσι όμως, η ουσία του πράγματος παραμένει αμετάβλητη. Ο Μεϊμαράκης επιθυμεί την Μπακογιάννη στην αρχηγία του κόμματος, όπως την επιθυμούσε και όταν προσποιόταν τον αμερόληπτο σύνδεσμο των υποψηφίων αρχηγών. Όπως επίσης και η ουσία των στόχων του παραμένει ίδια: επιθυμούσε να ισχυροποιηθεί εντός κόμματος και να διασφαλίσει τη θέση του ανεπίσημου 'αντιπροέδρου' του κόμματος (ανεξαρτήτος υποψηφίου αλλά με σαφή προτίμηση στην Μπακογιάννη), τώρα επιχειρεί να το κάνει με μάχη από το στρατόπεδο της πρώην υπουργού Εξωτερικών. Η έκβαση της 'μάχης των υποψηφίων αρχηγών' (όπως είθισται να λέγεται) είναι νωρίς για να εκτιμηθεί. Εξάλλου, είναι πολύ πρώιμη και παρακινδυνευμένη είναι και η οποιαδήποτε πρόβλεψη για τα 'ανταλλάγματα' που δυνητικά θα μπορούσε να προσφέρει η Μπακογιάννη στον Μεϊμαράκη για την υποστήριξη του ή για την εσωκομματική απάντηση που θα δώσουν σε περίπτωση δικής τους επικράτησης ο Αβραμόπουλος ή ο Σαμαράς αντίστοιχα. Αυτό που σίγουρα κανείς τους δε μπορεί να του δώσει πίσω είναι η πληγωμένη αξιοπιστία του ως πολιτικό πρόσωπο και η δολοφονηθείσα αξιοπρέπεια του ως άνθρωπος. Διότι ακόμη και όταν το είχε ο κόσμος τούμπανο και αυτός κρυφό καμάρι ότι πρόσκειται στο 'στρατόπεδο' της Μπακογιάννη, ο ίδιος διακύρησσε αμεροληψία και κομματική διαπροσωπική αφοσίωση. Τώρα λοιπόν που η προοπτική του σχεδίου ναυάγησε, όφειλε να συνεχίσει αυτό που θα έκανε ούτως ή άλλως: τη σιωπηρή προώθηση και ενίσχυση της υποψηφιότητας της Μπακογιάννη. Αντ' αυτού όμως ο Μεϊμαράκης επέλεξε να (απο)δείξει ότι η εξουσιολαγνεία δεν καταλαβαίνει από αυτοσεβασμό και από ήθος, πως τα πάντα μπορούν (και πρέπει!) να θυσιαστούν στο βωμό του ιδίου πολιτικού οφέλους, ακόμη και αυτή η ίδια η στοιχειώδης αξιοπρέπεια. Αυτή την αξιοπρέπεια την οποία αφού δίχως τύψεις δολοφόνησε, επέλεξε να την κηδέψει στην πρώτη συνεδρίαση της νέας Βουλής την Τετάρτη 14 Οκτωβρίου, όταν -λόγω της διαφωνίας του Καραμανλή να του αποδόσει τον ενισχυμένο ρόλο που ζητούσε ο άλλοτε γραμματέας της Ν.Δ. στις διαδικασίες διαδοχής αρχηγού- προσπέρασε χωρίς καν να κοιτάξει ή πολύ περισσότερο να χαιρετήσει τον πρώην πρωθυπουργό και αρχηγό της Ν.Δ. που ο ίδιος εκθείαζε τα τελευταία 12 χρόνια σε κάθε ευκαιρία...

Όχι άλλο κάρβουνο..!

Προσωπικά στέκομαι πολύ διστακτικά απέναντι στη νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Όχι μόνο επειδή το κόμμα αυτό καθ'εαυτώ οφείλεται -με την κακή διακυβέρνηση- για πολλά από τα προβλήματα που ταλαιπωρούν (και θα τα-λαιπωρούν για πολύ) ακόμη τη χώρα αλλά και επειδή ο δικομματισμός και η πελατειοκρατία πάνω στην οποία έθεσε τις βάσεις του το παρόν πολιτικό σύστημα της χώρας με έκανε δύσπιστο απέναντι στις υποσχέσεις και στα μεγάλα λόγια. Δύσπιστος όμως δε σημαίνει αντιδραστικός από πεποίηθηση, σημαίνει επιφυλακτικός, σκεπτικός και σκεπτόμενος, κριτικός. Οφείλω λοιπόν να παραδεχτώ πως τις πρώτες του εξετάσεις το ΠΑΣΟΚ τις πέρασε με πολύ υψηλό βαθμό.

Δε γνωρίζω ακόμη αν είναι επικοινωνιακά κόλπα ή θα μετουσιωθούν σε πράξεις αλλά είδα μια διάθεση μετωπικής σύγκρουσης με πολλά κακώς κείμενα. Είδα τον Παπανδρέου να επισκέπτεται τις πληγείσες περιοχές της Ηλείας, να ενδιαφέρεται για την τύχη των ολυμπιακών εγκαταστάσεων, να καταργεί αμφιλεγόμενα προεδρικά διατάγματα ή αποφάσεις της τελευταίας στιγμής από υπουργούς της Νέας Δημοκρατίας, να προκηρύσσει ανοικτά τις θέσεις των γενικών γραμματέων των υπουργείων (και να ανακοινώνει ανάλογες μελλοντικές προκηρύξεις για δημόσια αξιώματα) και επιτέλους να δημιουργεί υπουργείο Περιβάλλοντος. Εσχάτως, ανακοινώθηκε η προσπάθεια μείωσης του στόλου των κρατικών αυτοκίνητων, αντικατάστασης μερικών εξ'αυτών με υβριδικά και χρήση της χρονομίσθωσης αντί της αγοράς που φυσικά συνθέτουν ένα μια πολύ πιο συμφέρουσα κατάσταση για το ελληνικό κράτος από την τωρινή και περιορίζουν δραστικά κάποια έξοδα. Όλα αυτά δείχνουν αν μη τι άλλο, πολιτική και πολιτισμική ανανέωση ιδεών και συμπεριφοράς.

"Ψηφίστε εκείνον που υπόσχεται τα λιγότερα, θα σας απογοητεύσει λιγότερο" έχει πει ο Μπέρναρντ Μπαρούχ, αμερικάνος επιχειρηματίας, τονίζοντας κάτι που ειδικά σε μας στους Έλληνες είναι ιδιαίτερα οικείο: τα λόγια απέχουν πολύ από την πράξη και ειδικά όταν πρόκειται για πολιτικές υποσχέσεις. Παρ' όλα αυτά, ως ενδείξεις (και μόνο ως ενδείξεις) οι πρώτες προσπάθειες του Παπανδρέου στην εξουσία κινούνται σε πολύ θετική βάση. Φυσικά και έχει να κριθεί σε πολύ δύσκολα θέματα όπως η εξωτερική πολιτική, η οικονομία, η διαφάνεια και η πράσινη ανάπτυξη της χώρας αλλά, αυτές οι πρώτες ενδείξεις μαζί με το γεγονός της περιθωριοποίησης στελεχών-εκφραστών του παλαιού διεφθαρμένου ΠΑΣΟΚ, αφήνουν ένα παράθυρο ελπίδας για τη συνέχεια που είτε κάποιος είναι φίλος του κόμματος είτε πολιτικός αντίπαλος είτε ουδέτερος θα πρέπει να πάσχει από στρουθοκαμηλισμό για να μην το παραδεχτεί.

Αυτό που έχει μεγάλο ενδιαφέρον πάντως είναι η αντιπολιτευτική στάση των λοιπών κομμάτων του Κοινοβουλίου. Η Νέα Δημοκρατία, εγκλωβισμένη στις εσωκομματικές διαμάχες και φουρτούνες, προς το παρόν δε δίνει σημεία πολιτικής ύπαρξης και δίνει το στίγμα της κατά διαστήματα από μεμονωμένους εκπροσώπους της. Το ΛΑ.Ο.Σ. επικροτεί τονίζοντας ότι υιοθετούνται δικές του θέσεις και διατηρεί στάση αναμονής με αρνητικές βέβαια τάσεις που μοιάζουν έτοιμες να εκκολαπτούν στο πρώτο στραβοπάτημα. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. από την άλλη επικροτεί τα σχέδια που ανακοινώθηκαν και γενικότερα κάθε προσπάθεια περιορισμού των κρατικών δαπανών ή (διαφανούς) αξιοποίησης των κρατικών περιουσιακών στοιχείων εκφράζοντας επίσης επιφυλάξεις για την εφαρμογή και την αποτελεσματικότητα των εξαγγελιών. Το Κ.Κ.Ε. , από την άλλη, επιδεικνύοντας για ακόμη μια φορά την πολιτική απομόνωση που έχει ακολουθήσει εδώ και χρόνια, επέλεξε τη γνωστή τακτική: απορρίπτει και κατακρίνει κάθε κίνηση ή προσπάθεια της οποιασδήποτε κυβέρνησης αρνούμενο να πετάξει τον μανδύα του αντιρρησία συνείδησης που του απαγορεύει να βλέπει καθαρά και να κρίνει με σωστές βάσεις. Επιλέγει, δυστυχώς, να συνεχίζει τον ξύλινο και αναχρονιστικό του λόγο και την λαϊκίστικη πολιτική μηδενισμού. Μιλώντας για κόλπα και αμφίβολης αξίας εξαγγελίες, το Κ.Κ.Ε. δήλωσε χαρακτηριστικά για το τελευταίο μέτρο της μείωσης του στόλου των κρατικών αυτοκινήτων πως "επιχειρεί να στρέψει την προσοχή του λαού στη διαχείριση των 'ψιλών' του ταμείου, κι όχι στη μεγάλη ληστεία των εργαζομένων από όλα τα τμήματα της πλουτοκρατίας". Ένα κόμμα που 'μάχεται για τα δικαιώματα των κατωτέρων κοινωνικών και οικονομικών στρωμάτων' (όπως αυτούσια δηλώνει το Κ.Κ.Ε.) είναι απόλυτα απαιραίτητο στο ελληνικό κοινουβούλιο. Χρειάζεται όμως, όπως και τα υπόλοιπα κόμματα, να ασκεί ορθολογική αντιπολίτευση. Αντιπολίτευση δε σημαίνει φοράμε παρωπίδες και αξιολογούμε αρνητικά οτιδήποτε δεν έχει γίνει από πρωτοβουλία ή πρόταση δική μας. Επιβάλλεται επιτέλους οι πολιτικές πρακτικές των ελληνικών κομμάτων να αποκτήσουν μια λογική συνέχεια και να επιτευχθεί διακομματική συναίνεση ανεξαρτήτος κυβέρνησης, τουλάχιστον για τομές και αποφάσεις που κατά κοινή ομολογία είναι κοινωνικά ή οικονομικά ωφέλιμες. Οι πολίτες πλέον έχουν κουραστεί να ακούν κούφια λόγια, να βλέπουν να ασκείται η πολιτική μπροστά στις κάμερες. Όχι άλλο κάρβουνο..!

Το πιο ταιριαστό φινάλε..

Καθότι η φύση (αλλά και το περιβάλλον) του ανθρώπου είναι ανταγωνι-στικά, η κοινωνική συνύπαρξη είναι ένας συνεχής αγώνας. Και σε κάθε αγώνα υπάρχει νικητής και ηττημένος. Και αν, φυσικά, ο στόχος είναι πάντα η 'νίκη', η αξία του ανθρώπου φαίνεται δίχως άλλο στη διαχείριση της ήττας: εκεί δείχνει τα πιο σαφή σημάδια χαρακτήρα αξιοπρέπειας ή αναξιο-πρέπειας, εντιμότητας ή ανεντιμότητας, αυτοκρι-τικής ή ευθυνοφοβίας.

Η απελθούσα κυβέρνηση δεν κρίθηκε ως ανίκανη και ανέντιμη λίγους μήνες πριν τελειώσει η θητεία της. Είχε δείξει δείγματα γραφής από την αρχή αλλά λίγο το βεβαρημένο παρελθόν του ΠΑΣΟΚ, λίγο η ευπιστία και η υπομονή των Ελλήνων έδωσε στην προηγούμενη κυβέρνηση και χρόνο και χώρο να καλύψει ακόμη και δικές της τραγικές παραλείψεις, δικά της λάθη, δικές της ανομίες. Κάποια στιγμή, όμως, σταγόνα σταγόνα η αγανάκτηση σχημάτισε χείμαρρο, έσπασε το φράγμα της ανοχής και ο ελληνικός λαός απαίτησε (σιωπηρά) την απομάκρυνση της Νέας Δημοκρατίας από την εξουσία.Ο George Schultz, πρώην αμερικανός υπουργός, είχε πει πως 'τη στιγμή που θα συζητάς τι θα κάνεις αν χάσεις, έχεις ήδη χάσει'. Και στη Νέα Δημοκρατία αυτή η συζήτηση μονοπωλούσε, ως φαίνεται, κάθε σκέψη των κυβερνητικών στελεχών, κάθε συζήτηση του υπουργικού συμβουλίου. Ένας άνθρωπος με αίσθημα ευθύνης και διάθεση προσφοράς, ερχόμενος προ των πυλών μιας ήττας θα αναζητούσε τρόπους είτε για να την αποφύγει είτε για βγει όσο το δυνατόν λιγότερο λαβωμένος από τη μάχη. Στη Νέα Δημοκρατία, όμως, αποφασίσανε πως δε χρειάζεται να αναλώνονται για μια μάχη που φαινόταν χαμένη. Τους τελευταίους μήνες ο πρώην πρωθυπουργός χρησιμοποίησε τον αυτόματο πιλότο διακυβέρνησης της χώρας, αυτόν για τον οποίο έκανε τον αντιπολιτευτικό πόλεμο στην τότε κυβέρνηση Σημίτη. Τα στελέχη της κυβέρνησης από την άλλη, με βάση την επερχόμενη ήττα, διασκέπτονταν και συσκέπτονταν αναζητώντας το κύκνειο τους κυβερνητικό άσμα. Το οποίο, όπως ήταν φυσικό, δεν παρέκκλινε καθόλου από τα ήθη και τα έθιμα των τελευταίων ετών: πλιάτσικο στα υπουργεία, ρουσφέτια της τελευταίας στιγμής (είτε προς άγραν φήφων είτε ως έσχατη εξυπηρέτηση σε 'γαλάζια' παιδιά) και προεδρικά διατάγματα της τελευταίας στιγμής που μυρίζουν από πάνω ως κάτω διαφθορά.

Από τη μία λοιπόν γίναμε θεατές σε μια κακόγουστη παράσταση που θύμισε ημέρες Ολυμπιακών Αγώνων (ή μάλλον τις ημέρες μετά το τέλος των Ολυμπιακών Αγώνων). Οι απερχόμενοι υπουργοί επιδόθηκαν σε ένα άνευ προηγουμένου πλιάτσικο των υπουργείων, λεηλατώντας οτιδήποτε κινητό αντικείμενο έπεφτε στο οπτικό τους πέδίο, εντός και εκτός των γραφείων τους. Αφού είναι -εκ των πραγμάτων- υποχρεωμένοι να παραδίδουν με καμουφλαρισμένη άνεση, υποκριτικό χαμόγελο και επιφανειακές ευχές καλής τύχης τα υπουργεία στους νέους διαχειριστές τους, τουλάχιστον πήραν την εκδίκηση τους πίσω από τις κάμερες..

Από την άλλη, η διαφαινόμενη ήττα άνοιξε δύο μονοπάτια ρουσφετιών στο πολύπαθο δημόσιο. Το ένα αφορούσε 'γαλάζια' παιδιά που έπρεπε να βολευτούν έστω και την έσχατη στιγμή γιατί μετά δε θα υπήρχε η δυνατότητα ελέγχου των πραγμάτων ως αντιπολίτευση. Κάποια από αυτά μαθεύτηκαν, κάποια θα γίνουν γνωστά στο προσεχές διάστημα και άλλα δε θα μαθευτούν ποτέ. Το άλλο μονοπάτι ρουσφετιών αφορούσε τους προσληφθέντες 18μηνης σύμβασης μέσω των ψεύτικων stage προγραμμάτων. Αυτά ήταν προφάνως τα αρκετά -όχι πολύ όπως τα πρώτα- 'γαλάζια' παιδιά ή μετακινούμενοι άνεργοι ψηφοφοροί που θα μπορούσαν κάπως να κλείσουν την ψαλίδα με το ΠΑΣΟΚ. Ο αριθμός τους προκαλεί δέος: 12.000 προσλήψεις από την προκύρηξη των εκλογών και μετά και μάλιστα σε τμήματα δημοσίων υπηρεσίων με ήδη πολυπληθές προσωπικό. Τις έκανε το ίδιο κόμμα που διαφήμιζε τον εαυτό του ως υπερασπιστή της αλήθειας και της ειλικρίνειας όταν έλεγε ότι οι Έλληνες έχουμε μπροστά μας δύο δύσκολα χρόνια εξαιτίας της κακής δημοσιονομικής κατάστασης της χώρας και του ελλείματος...

Η χαριστική βολή όμως στον ελληνικό λαό δεν ήταν τίποτα από αυτά τα παραπάνω δύο... Ο 'έντιμος' κατά τ'άλλα Σουφλίας -με απόφαση λίγων ημερών πριν τις εκλογές- υποχρέωσε τους Έλληνες πολίτες που ψηφίζουν εκτός Αθηνών να πληρώσουν αυξημένο αντίτιμο στα διόδια της Εθνικής Οδού Αθηνών-Λαμίας. Ότι είναι τεράστιο επικοινωνιακό σφάλμα και χωρίς καμία λογική (ειδικά τη στιγμή που στη νέα Δημοκρατία προσπαθούσαν να προσελκύσουν ψηφοφόρους) είναι πασιφανές και το γνωρίζει και ο ίδιος. Ότι θα επανέφερε τα διόδια στην προ αυξήσεως τιμή το ΠΑΣΟΚ όταν θα ανέβαινε στην εξουσία, επίσης ήταν κάτι που το ήξερε και ο ίδιος. Επομένως, τι είδους και ποιού συμφέροντα εξυπηρέτησε την τελευταία στιγμή; Ο ίδιος τι κέρδος να είχε άραγε;

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, αντίστοιχα, με προεδρικό διάταγμα δύο (!) μόλις ημέρες πριν τις εκλογές αποφάσισε ότι πλέον θα πρέπει να επιτρέπεται η χορήγηση άδεια ιδρύσεως διαγνωστικών κέντρων και σε επιχειρηματίες, χωρίς να χρειάζεται -πλεόν- να ανήκει η πλειοψηφία σε ιατρούς. Το πόσο σύμφωνο ή αντίθετο μπορεί να βρίσκει κάποιον το σκεπτικό της απόφασης (προσωπικά με βρίσκει αντίθετο) μπορεί να το κρίνει ο καθένας προσωπικά και η κοινωνία συλλογικά. Το ζητούμενο είναι ότι και μόνο η προσπάθεια μεταβολής του πεδίου της ιδρύσεως των διαγνωστικών κέντρων 2 ημέρες πριν τις εκλογές και ενώ είναι βέβαιο ότι θα αλλάξει κυβέρνηση, είναι το λιγότερο ύποπτο. Ο κύριος Αβραμόπουλος είχε να κερδίσει κάτι μήπως; Η' απλά του ήρθε μια λαμπρή ρηξικέλευθη ιδέα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας και είπε να βάλει ένα ακόμη λιθαράκι στον πύργο των εμπνευσμένων μεταρρυθμίσεων του στο υπουργείο Υγείας;

Στο πολύπαθο Υπουργείο Παιδείας, εξάλλου, ο -πρώην υφυπουργός- κ. Λυκουρέντζος φεύγοντας είπε να αναβαθμίσει την πανεπιστημιακή παιδεία. Όχι συλλογικά βεβαίως, φρόντισε μόνο για το τμήμα Διδακτικής Τεχνολογίας που φοιτά η κόρη του αναβαθμίζοντας το -με φωτογραφικό διάταγμα- σε καθηγητική σχολή που σημαίνει αυτομάτως προτεραιότητα διορισμού στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ. Ο δε Aris Σπηλιωτόπουλος, υπουργός γαρ, θα σκέφτηκε ότι έπρεπε να τον ξεπεράσει οπότε τέσσερις μόλις ημέρες πριν τις εκλογές με προεδρικό διάταγμα αποφάσισε να χορηγήσει άδεια λειτουργίας σε 40 ιδιωτικά κολέγια, κάποια εκ των οποίων δεν είχαν καν καταθέσει την εγγυητική επιστολή που ορίζει ο νόμος. Ο χρόνος και ο τρόπος που ψηφίστηκε κάθε άλλο παρά εντιμότητα φωνάζουν... Εξάλλου τα ιδιωτικά κολέγια δεν έχουν νομιμοποιηθεί (και εξισωθεί φυσικά με τα δημόσια πανεπιστημία) από την κοινωνία, από την οποία ο ίδιος ο Σπηλιωτόπουλος -υποκριτικά- είχε ζητήσει τη συνδρομή της σε δημόσιο διάλογο για την παιδεία... Ο Aris υποτιμώντας περαιτέρω τη νοημοσύνη μας δήλωσε -εκ των υστέρων- πως όλα ήταν νομότυπα (τυπική δήλωση) και πως... την απόφαση μπορεί να την ακυρώσει η νέα υπουργός (όπως και έγινε) άρα μικρό το κακό! Και γιατί κύριε Σπηλιωτόπουλε δεν την αφήνατε λοιπόν τη νεά υπουργό να ασχοληθεί η ίδια με το θέμα της ιδιωτικοποίησης των ιδιωτικών κολεγίων (αν υπήρχε δηλαδή) και τη φέρατε προ τετελεσμένων γεγονότων; Άραγε αν αργούσε λίγο η γραφειοκρατεία ή το θέμα έπαιρνε το δρόμο της δημοσιότητας λίγες εβδομάδες πιό μετά, αυτό δε θα σήμαινε περισσότερους εγγεγραμμένους φοιτητές στα ιδιωτικά κολέγια (και άρα περισσότερα έσοδα γι'αυτά) οι οποίοι -δικαίως- μετά θα διαμαρτύρονταν για την απόφαση ανάκλησης και θ'απαιτούσαν αναγνώριση των πτυχίων; Εν τέλει, εσείς τι είχατε να κερδίσετε δημιουργώντας ανοικτές πληγές και, μάλιστα, κατά την ώρα της υποχώρησης από το υπουργείο; Λογικά κάποια θεία έμπνευση ανάλογη με του κ.Αβραμόπουλου θα ήταν... Η' μήπως απλή εργασιομανία που ωθεί στο να κάνετε μεταρρυθμιστικό έργο στην παιδεία ακόμη στην πόρτα εξόδου του υπουργείου;

'Μπορεί οι άνθρωποι να μη θυμούνται μετά από λίγο καιρό τι έκανες ή τι είπες αλλά πάντοτε θα θυμούνται πως τους έκανες να αισθανθούν' είχα διαβάσει κάπου. Περα από πολιτικές σκοπιμότητες, πέρα από πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, αν μη τι άλλο η τελευταία γεύση που αφήνει η απελθούσα κυβέρνηση στη συνείδηση του λαού είναι αυτή της παντελούς έλλειψης προσωπικής αξιοπρέπειας και εντιμότητας και της πολιτικής εξαπάτησης. Και όσο εύκολα έχει αποδείξει ο ελληνικός λαός ότι ξεχνάει τα οικονομικά σκάνδαλα, τόσο δύσκολα συγχωρεί την αναξιοπρέπεια και τον εμπαιγμό. Η πολιτίκή καριέρα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη από το 1993 και μετά το επιβεβαιώνει ξεκάθαρα.

93 και... σήμερα

Με προσμονή εν ενεργεία στρατευ-μένου που μετράει μέρες για την από-λυση του, μετράει και ο ελληνικός λαός αντίστροφα τις πρώτες 100 μέρες της διακυ-βέρνησης του νέου πρωθυπουργού της Ελλάδας, όχι φυσικά επειδή υπάρχει έστω η μηδαμινή πιθανότητα άμεσης βελτιώσεως της κατάστασης (και δη σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα) αλλά για να πάρει μια πρώτη γεύση από τις όποιες αλλαγές προσδοκά πως θα επιφέρει μελλοντικά ο Γιώργος Παπανδρέου, σύμφωνα με τις προεκλογικές δεσμεύσεις του πάντα. Το ένστικτο, βέβαια, λέει πως μετά την αμαχητί παράδοση της εξουσίας από την αμφιλεγόμενη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και την εσωκομματική φουρτούνα που τώρα ξεκινάει, οι 100 μέρες χάριτος θα γίνουν με σιωπηρή ανοχή 200, ίσως και παραπάνω... Η αποτυχία της απελθούσας κυβέρνησης εδραιώθηκε για τα καλά στη συνείδηση των πολιτών και όπως φάνηκε και από το αποτέλεσμα των εκλογών η κοινωνία ζητούσε απεγνωσμένα την απομάκρυνση της Νέας Δημοκρατίας από την εξουσία. Οπότε, εκ των πραγμάτων, η ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνησης δημιουργεί σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας ένα αίσθημα (πολιτικής) ικανοποίησης και ευφορίας και χορηγεί επομένως αυτόματα μια δεδομένη περίοδο χάριτος ανάλογη (αν όχι μεγαλύτερη) με αυτή της Νέας Δημοκρατίας το 2004, παρόλη την πίεση της τραγικής οικονομικής κατάστασης της χώρας. Πως όμως άλλαξαν τόσο γρήγορα και τόσο έντονα τα δεδομένα όταν πριν από μόλις δύο χρόνια ο Παπανδρέου έπιανε limit down και επιχειρήθηκε η απομάκρυνση του απο πλειάδα στελεχών εντός του κόμματος του;

Η άνοδος του Παπανδρέου στην εξουσία είναι ένα στοίχημα που κερδήθηκε για τον ίδιο και αυτό οφείλει να αναγνωριστεί απ' όλους. Ξεκίνησε (ως υποψήφιος πρωθυπουργός) λίγο κάτω από τη μέση, έπιασε πάτο και ανέβηκε στην κορυφή. Φυσικά και σε όλη αυτή τη διαδρομή απαραίτητο στήριγμα του αποτέλεσε το ιστορικό του επώνυμο, χωρίς αυτό θα είχε χάσει πολύ νωρίτερα κουράγιο, υπομονή, λαϊκή υποστήριξη και πιθανότατα και τη μάχη της προεδρίας του κόμματος του. Τη μεγαλύτερη βοήθεια όμως του την έδωσε ο ίδιος ο πολιτικός του αντίπαλος: η Νέα Δημοκρατία. Αιτία της παρακμής της σαφώς είναι και τα όσα σκάνδαλα είδαν το φως της δημοσιότητας, σαφώς είναι και η απόμακρη αντιλαϊκή εικόνα που ακολούθησε ο Καραμανλής κατ' επιταγήν των σοφών(;) συμβούλων του, σταδιακά μετά τις εκλογές του 2007. Είναι όμως και το πως πολλά στελέχη της λειτούργησαν πολύ υπεροπτικά απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, απέκλεισαν την οποιαδήποτε πιθανότητα απειλής για την εξουσία και συχνά προέβησαν και σε υποτιμητικά σχόλια κατά του Παπανδρέου. Ανεπίσημα από χείλη κυβερνητικών κυκλοφορούσαν μετά τη νίκη του 2007 εκφράσεις του τύπου "αφού νικήσαμε και τώρα, δε πρόκειται να δει ποτέ το ΠΑΣΟΚ εξουσία", "ο Γιωργάκης δεν κάνει για πρωθυπουργός το παιδί, δεν έχει τον απαιτούμενο χαρακτήρα" κλπ. Η αλαζονεία άρχισε από ένα σημείο και μετά να γίνεται έκδηλη και εκτός των υπουργικών γραφειών, να καθρεπτίζεται και στα μάτια της κοινωνίας. Όσο περισσότερο ένιωθαν στη Νέα Δημοκρατία πως δεν απειλούνται από την αντιπολίτευση τόσο πιο απόμακροι (από πολιτικής απόψεως) γίνονταν, τόσο λιγότερο ένιωθαν ότι ήταν δοσίλογοι απέναντι στον ελληνικό λαό.

Επιπλέον, ο παντοδύναμος μέχρι το 2008 Καραμανλής αρχίζει από εκείνο το σημείο να δείχνει τραγική έλλειψη αντανακλαστικών, μοιάζει να έχει χαθεί σε λαβύρινθο που όχι μόνο, προφανώς, δε ξέρει που είναι η έξοδος αλλά, κυρίως, δε γνωρίζει ποιόν να εμπιστευτεί για να την ανακαλύψει. Και σιγά σιγά αποδομεί και το τελευταίο (και βασικότερο) χαρτί που τον κρατούσε στην εξουσία: τη σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες, όπως ο ίδιος ανέφερε στην παραίτηση του. Οι τελευταίοι μήνες ήταν γι' αυτόν ήταν περισσότερο βάσανο παρά προσπάθεια, αγγαρεία παρά μάχη. Φάνηκε πως απλά αποζητά διέξοδο μέσω της αξιοπρεπούς πολιτικής ήττας, που φυσικά κάθε άλλο παρά αξιοπρεπής ήταν. Βέβαια πολλά σενάρια ακούστηκαν για να δικαιολογήσουν αυτήν την (ομολογουμένως) παράλογη και δειλή παράδοση της εξουσίας από τον Καραμανλή, που κυρίως εμπλέκουν εσωκομματικούς αντιπάλους. Η αλήθεια ελπίζουμε πως θα λάμψει με τον καιρό για να μάθουν και οι Έλληνες αν και τι είδους ανέντιμα πολιτικά παιχνίδια παίζονται στις πλάτες τους.

Υπό αυτές τις συνθήκες λοιπόν, ήταν κάτι περισσότερο από φυσιολογική και αναμενόμενη η άνοδος του Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Ακόμη και οι κανόνες ευγενείας επιβάλλουν να μην λες 'όχι' σε ένα δώρο, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για θέματα εξουσίας και διακυβέρνησης. Είναι όμως φυσιολογική η αντανακλαστική ανάδειξη του Παπανδρέου μετά τη νίκη του ως Μεσσία, ως εσχάτης ελπίδος της Ελλάδας και ως χαρισματικού ηγέτη που θα φέρει επιτέλους τη χώρα στον ίσιο δρόμο; Δεν είναι ο ίδιος Παπανδρέου με αυτόν που πολεμούσαν μέχρι πρόσφατα μέσα στο ΠΑΣΟΚ επειδή τον θεωρούσαν 'λίγο' για να κάνει αντιπολίτευση (πόσο μάλλον για να τεθεί επικεφαλής μιας κυβέρνησης); Δεν είναι ο ίδιος Παπανδρέου με αυτόν που αντιπολιτεύονταν τα φίλα προσκείμενα στο ΠΑΣΟΚ μέσα ως μη ικανό ηγέτη; Δεν είναι ο ίδιος Παπανδρέου με αυτόν που οι Έλληνες πολίτες μέχρι πρόσφατα πολλάκις τον κατέτασαν στην ίδια μοίρα με τον 'Κανένα' στην δημοσκόπηση για τον καταλληλότερο πρωθυπουργό; Πως να ερμηνευτεί με βάση τη λογική ότι ο ίδιος άνθρωπος που δεν τον εμπιστευόταν καν ένα μεγάλο μέρος του κόμματος του εξελίχθηκε πλέον σε ηγέτη στον οποίο εναποθέτει η κοινωνία τις τελευταίες ελπίδες της για καλύτερες μέρες; Η απάντηση είναι, μάλλον, ότι υπήρξε τόσο έντονη η απογοήτευση από την προηγούμενη κυβέρνηση και οι προσδοκίες διαψεύστηκαν τόσο οικτρά που η κοινωνία έδειξε αντανακλαστικά πνιγμένου που πιάνεται από τα μαλλιά. 'Όσοι υποφέρουν δεν έχουν άλλη παρηγοριά από την ελπίδα' σύμφωνα με τον Σαίξπηρ. Αυτό ακριβώς (απ)έδειξε και ο ελληνικός λαός. Και η μόνη 'ελπίδα' άκουγε στο όνομα του Παπανδρέου αφού η Νέα Δημοκρατία αποφάσισε να γίνει ιδανικός αυτόχειρ. Μια λύση ανάγκης, μια ψήφος αδιεξόδου. Η οποία σίγουρα θα έχει το χρόνο της για να κριθεί αλλά η ιστορία μέχρι τώρα έχει αποδείξει πως οι λύσεις ανάγκης δεν αποδεικνύονται πετυχημένες για τον λόγο ακριβώς της ύπαρξης τους: την ανάγκη. Όταν πάψει αυτή, παύει και η ύπαρξη τους.