Αποδόθηκε δικαιοσύνη...

Εμμένωντας στις προεκλογικές τις δεσμεύσεις, η νέα κυβέρνηση κατήρ-γησε τελικά το θεσμό των stage στο δημόσιο τομέα. Οι οριστικές της αποφάσεις χαρα-κτηρίστηκαν σκλη-ρές από μερίδα της κοινωνίας και των ΜΜΕ καθώς προβλέπουν την αποδέσμευση άνευ πληρωμής ή αποζημίωσης όσων προσλήφθησαν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, την μη ανανέωση όσων συμβάσεων stage λήγουν από δω και στο εξής και, φυσικά, μη μοριοδότηση όσων έχουν δουλέψει ή δουλεύουν ακόμη σε αυτά τα προγράμματα στο δημόσιο. Οι αντιδράσεις ήταν άμεσες, τόσο από την απελθούσα κυβέρνηση όσο και από εκπροσώπους των εργαζομένων σε αυτά τα προγράμματα λέγοντας πως είναι παράνομη η απόφαση της κυβέρνησης και ουσιαστικά δημιουργεί ένα νέο μεγάλο κύμα ανέργων. Μα αν δεν απατώμαι, παράνομη είναι η πρόσληψη αυτών των ατόμων στο δημόσιο. Αλήθεια ποιό κριτήριο έχει θεσπιστεί για την πρόσληψη σε αυτά τα προγράμματα, πού ανακοινώνεται και τι προσόντα ζητούνται; Σε ποιά πολιτισμένη και δημοκρατική χώρα λάμβάνουν χώρα προσλήψεις στο δημόσιο τομέα χωρίς διαγωνισμό;

Υπολογίστηκε, κατά προσέγγιση, ότι οι εν ενεργεία εργαζόμενοι σε stage του δημοσίου τομέα ανέρχονται συνολικά σε 25.000. Υπολογίζοντας την αμοιβή τους επί 500 ευρώ το μήνα μας ισούται με 12.500.00 ευρώ το μήνα. Όλοι γνωρίζουμε, εξάλλου, ότι η υποτιθέμενη μέγιστη χρονική διάρκεια των 6 μηνών στα stage δεν ισχύει, ας μην στρουθοκαμηλίζουμε. Τόσοι συμπολίτες μας έχουν βγει στην τηλεόραση να 'καταγγείλουν' ότι τους έχουν χρόνια ολόκληρα στα stage χωρίς να τους μονιμοποιούν(!) ενώ και από προσωπική εμπειρία συνδέομαι φιλικά με ανθρώπους που έχουν σε ισχύ συμβάσεις 18μηνης διάρκειας στα stage. Υπολογίζοντας, έστω, την μη ρεαλιστική διάρκεια των 6 μηνών η αμοιβή των 'μαθητευομένων' στα stage ανέρχεται σε 75.000.000 ευρώ συνολικά, ποσό που σίγουρα είναι πολύ μεγαλύτερο συνυπολογίζοντας τον αριθμό όσων έχουν ήδη πραγματοποίησει τη 'μαθητεία' τους στα stage και δεν εργάζονται εκεί πλέον ή συνυπολογίζοντας απλά και μόνο τον μεγάλο αριθμό των εν ενεργεία εργαζομένων που θα ξεπεράσει το 6μηνο. Η αποζημίωση του κράτους ξεπερνά κατά πολύ τα 100.000.00 ευρώ! Και ρωτώ, λοιπόν, ο αφελής: γιατί ο απλός Έλληνας να πληρώνει με φόρους τα βολέματα και τις δοσοληψίες κάποιων συμπολιτών μας με τους φορείς εξουσίας; Γιατί να υπάρχουν ικανότατα παιδιά που εργάζονται όλη μέρα και νύχτα για 700 ευρώ και να φορολείται ο κόπος τους για να πληρώνονται με 500 ευρώ όσοι πηγαίνουν ρουσφετολογικά και αναξιοκρατικά στο δημόσιο για ένα 7ωρο χωρίς προσόντα και χωρίς να προσφέρουν (στη συντριπτική τους πλειοψηφία) το οτιδήποτε, έχοντας μάλιστα και αξιώσεις μονιμοποίησης; Αυτή είναι η ισονομία και η ισοπολιτεία αυτής της χώρας;

Επειδή οι αόριστες γενικολογίες από την άλλη είναι επικίνδυνες, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πόσοι εκ των 25.000 εργαζομένων στα stage καλύπτουν όπως λέγεται 'πάγιες και διαρκείς ανάγκες' του δημοσίου. Εξ εμπειρίας, πιστεύω ότι το ποσοστό είναι κάτω του 10%. Η ουσία είναι, πάντως, πως αφού εξετασθούν μεμονωμένα σε κάθε δημόσιο τομέα και οργανισμό και συνολικά σταθμιστούν οι ανάγκες της εύρυθμης κρατικής λειτουργίας σε προσωπικό, η κυβέρνηση θα προκυρήξει δημόσια τις θέσεις με διαγωνισμό μέσω ΑΣΕΠ. Ελπίζοντας ότι θα λειτουργήσει αξιοκρατικά το ΑΣΕΠ, θα μπορέσει όποιος ενδιαφερόμενος και πληρών τα απαραίτητα κριτήρια να δώσει εξετάσεις και -σε περίπτωση επιτυχίας- να διοριστεί νομότυπα στο δημόσιο και σε θέση που θα μπορεί να προσφέρει. Αν τυχόν αποδειχθεί ότι οι ικανότεροι είναι όσοι ήδη εργάζονται στα stage, κανείς δε θα έχει να προσάψει κάτι το μεμπτό στη διαδικασία και φυσικά θα πάψει και αυτή η πολιτκή ομηρεία και η εργασιακή αβεβαιότητα των ανθρώπων αυτών. Γιατί όμως πρέπει (και το απαιτούν και οι ίδιοι) να έχουν -παράνομο και ανήθικο- προβάδισμα στους διαγωνισμούς από ένα παιδί πχ. της επαρχίας με πατέρα γεωργό ή κτηνοτρόφο που δεν είναι κομματικοποιημένος ή από ένα παιδί που, αντί να τριγυρνάει από πολιτικό σε πολιτικό γραφείο αναζητώντας 'εξυπηρέτηση', σπούδαζε μεταπτυχιακό, διδακτορικό ή δεύτερο πτυχίο μέχρι τα 28-30 του και πλέον θέλει να δρέψει τους καρπούς των γνώσεων του; Ίσα-ίσα που, κατά την προσωπική μου άποψη, αντί ν'απαιτούν θα έπρεπε να αισθάνονται ένοχοι απέναντι στην κοινωνία διότι όχι μόνο συμβάλλουν στην αέναη συντήρηση της πελατειοκρατείας του πολιτικού συστήματος, όχι μόνο συντηρούν το ρουσφετολογικό χαρακτήρα της δημοκρατίας μας, όχι μόνο επιτείνουν τον εργασιακό εξευτελισμό της νέας γενιάς δεχόμενοι να πληρώνονται για κάτι που δεν κάνουν αλλά καταργούν και την έννοια της αξιοκρατείας στην κοινωνία.

Οι κοινωνικές κραυγές για πολιτική ανανέωση και επαναπροσδιορισμό των ηθικών αξιών ακούγονταν καιρό τώρα αλλά αντιμετωπίζονταν σα 'φωνή βοώντος εν τη ερήμω'. Όλοι μοιάζαμε να έχουμε την εντύπωση ότι, σε μια χώρα που η παραγωγική της αξία είναι μηδαμινή, που τα δημόσια ταμεία και ο δημόσιος πλούτος δέχονται ληστρικές επιθέσεις εδώ και 35 χρόνια από τις κυβερνήσεις, που μεγαλώνει γενιές χωρίς όραμα και με αντικίνητρα παραγωγικότητας έχοντας ως δόγμα την κατάληψη θέσης στο δημόσιο με αυτοσκοπό τον δια βίου εφησυχασμό, η κότα με τα χρυσά αυγά θα συνεχίσει εσαεί να παράγει. Ειδικά, όμως, μετά τη οικονομική κρίση και τη ληστρική επιδρομή της Νέας Δημορατίας από τα δημοσιονομικά της χώρας, αποκαλύφθηκε ότι 'ο βασιλιάς είναι γυμνός'. Η χώρα έχει φαληρίσει και βρίσκεται ένα μόλις βήμα από το γκρεμό. Έχει απολέσει προ πολλού την πολιτική της ανεξαρτησία και όντας εξαρτημένη λόγω των χρεών υποκύπτει σε υποδείξεις και εντολές πολιτικών κέντρων αποφάσεων του εξωτερικού. Αμφισβητείται, μέσα σ'όλα, η ίδια η ύπαρξη της σε λίγες δεκάδες χρόνια αν δε ληφθούν δραστικά μέτρα! Οφείλουμε τώρα λοιπόν που ο κόμπος έφτασε στο χτένι να επαναξιολογήσουμε τις προτεραιότητες μας ως κοινωνία και ο καθένας μας να δει πέρα από το προσωπικό του οπτικό πεδίο, να καταλάβει ότι η προσωπική ευημερία επιτυγχάνεται πιο εύκολα και πιο ουσιαστικά μέσω της συλλογικής ευημερίας. Η χώρα δεν αντέχει άλλη εκμετάλλευση και άλλο καιροσκοπισμό. Αποφάσεις σαν αυτή του ΠΑΣΟΚ κινούνται στη σωστή κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης, της κοινωνίας των ίσων ευκαιριών, δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Αρκεί βέβαια αυτή η 'επίθεση' κατά των stage να ήταν προϊόν ορθολογικής σκέψης και ειλικρινούς πολιτικής απόφασης και όχι προσπάθεια απαγκίστρωσης του δημοσίου τομέα από τα 'γαλάζια' παιδιά της προηγούμενης κυβέρνησης ώστε ν'ανοίξει ο δρόμος για τα 'πράσινα' παιδιά...