Παραμύθι δίχως τέλος..

Καθημερινά βομβαρδιζόμαστε από δυσοίωνες προβλέψεις, από ειδήσεις καταστροφής και από απαισιόδοξα σενάρια για το μέλλον αυτής της χώρας. Φαίνεται ότι βαδί-ζουμε με μαθηματική ακρίβεια προς την καταστροφή και το, χειρότερο, πως οι όποιες λιγοστές πιθανότητες σωτη-ρίας δεν εξαρτώνται πλέον από εμάς τους ίδιους αλλά από τις βλέψεις και τις επιθυμίες των κέντρων αποφάσεων του εξωτερικού. θα αναρωτιέται κανείς, ίσως, πως καταλήξαμε σε αυτό το σημείο... Πόσα χρόνια έχουν περάσει αλήθεια από την -υποτιθέμενη- ισχυρή ευρωπαϊκή Ελλάδα του Σημίτη; Μέχρι χθες δεν μας περηφανευόταν η κυβέρνηση της ΝΔ για θωρακισμένη οικονομία που η κρίση δεν αγγίζει και μας μιλούσαν για 'πράσινα παπαγαλάκια' όσον αφορά τις κριτικές και τους προβληματισμούς για την Εθνική Οικονομία; Λίγο πριν τις εκλογές, εξάλλου, δε μας έλεγε ο Γιώργος Παπανδρέου και οι συνεργάτες του ότι έχουν λύσεις για όλα τα προβλήματα γνωρίζοντας ότι βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού (δε μπορώ να πιστέψω ότι το ΠΑΣΟΚ δεν γνώριζε εκ των προτέρων την τραγική κατάσταση της οικονομίας αλλά του αναγνωρίζω το ελαφρυντικό ότι οι επιφανειακές υποσχέσεις για την Οικονομία πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο του ιερού εθνικού σκοπού να φύγει η προηγούμενη ισοπεδοτική κυβέρνηση);

Τα όσα ζούμε σήμερα πιθανότατα να είναι απλά κάποια πρωτοβρόχια... Η καταιγίδα βρίσκεται μπροστά μας και, κατά τα φαινόμενα, θα είναι ισοπεδωτική. Μου δίνεται η εντύπωση ότι η Ελλάδα έχει χρεωκοπήσει και απλά διστάζουν να μας το πουν. Τα χρέη πνίγουν τη χώρα, η οποία δεν έχει να επιδείξει τίποτε άλλο (από πλευράς εσόδων) παρά πολιτισμό και τουρισμό. Ακόμη και αυτές οι 'βαριές βιομηχανίες' όμως είναι παρατημένες στην τύχη τους, αναξιοποίητες και απαξιωμένες από την ίδια την πολιτεία αρχικά, η οποία τις διαχειρίζεται με ξεκάθαρο ευκαιριακό προσανατολισμό, και τη κοινωνία σε δεύτερο βαθμό. Φορολογούμε ως κράτος τους ιδιώτικούς υπάλληλους και επιχειρηματίες (όσους απ' αυτούς τουλάχιστον δεν έχουν την πανουργία ή, εναλλακτικά, τις γνωριμίες για να εξασφαλίσουν φοροδιαφυγή) για να συντηρούμε έναν στρατό, ένα μικρό (πληθυσμιακά) κράτος στο μέγεθος της Κύπρου, από δημόσιους υπαλλήλους και άλλους τόσους συνταξιούχους, οι μισοί των οποίων πέρνουν μικρότερη σύνταξη απ' όση θα δικαιούνταν με βάση την εργασιακή τους προσφορά και οι άλλοι μισοί δε θα έπρεπε να παίρνουν ούτε τα μισά απ' όσα λαμβάνουν. Επειδή όμως τα έσοδα του Ελληνικού Κράτους δεν επαρκούν για να αποπληρώσει τους λίγους άξιους και του χιλιάδες αργόμισθους που με την ανοχή όλων μας φορτώθηκαν στο δημόσιο, η Ελλάδα δανείζεται χωρίς δεύτερη σκέψη χρήματα σκεπτόμενη καθαρά βραχυπρόσθεσμα. Είμαι πεπεισμένος ότι τις φράσεις 'ας κάνουμε αυτό τώρα να ξεμπερδεύουμε και βλέπουμε μετά', 'σιγά μην κάτσω να βγάλω εγώ το φίδι από την τρύπα' και 'μέχρι να φτάσει η κατάσταση στο απροχώρητο εγώ θα έχω φύγει' τις έχουν πει δεκάδες βουλευτές και υπουργοί από τη μεταπολίτευση και μετά. Εδώ (ειδικά την τελευταία) τις είπε εμμέσως αλλά πολύ σαφώς ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός, ο Κώστας Καραμανλής. Να, λοιπόν, που έφτασε η κατάσταση στο απροχώρητο κύριοι και μπορεί όλοι εσείς να έχετε φύγει και να απολαμβάνετε τους χλιδάτους καρπούς του ανελέητου βιασμού της χώρας και της εκμετάλλευσης του ιδρώτα του Έλληνα πολίτη, ανέγγιχτοι από οικονομικά ή άλλης φύσεως προβλήματα για πολλές γενιές, αλλά όλοι εμείς είμαστε εδώ και, αναλογιζόμενος ο καθένας την προσωπική του ευθύνη, παρατηρούμε ανήμποροι πλέον να αντιδράσουμε ή να επηρεάσουμε τις εξελίξεις το λαμπερό εξωτερικά οικοδόμημα να κατεδαφίζεται. Μόλις διαλυθεί εντελώς θα δούμε ξεκάθαρα ότι μπορεί εξωτερικά να έδειχνε λαμπερό και συμπαγές για λόγους εντυπωσιασμού αλλά εσωτερικά είναι σαθρό, σάπιο και βρώμικο.

Ο ελληνικός λαός μοιάζει εδώ και 35 χρόνια να ζει εκτός πραγματικότητας. Υπνωτισμένος από τα πολιτικά συμφέροντα του δικομματισμού για κατακερματισμό των συμφερόντων και της συνοχής της κοινωνίας ώστε να δημιουργήσει ένα (ευκολότερα ελεγχόμενο) απρόσωπο σύνολο πολιτών που λανθασμένα αποζητούν κοινωνική ευημερία μέσω της -με κάθε μέσο-προσωπικής ευημερίας, ο ελληνικός λαός πίστευε χρόνια τώρα ότι ζούσε ένα παραμύθι δίχως τέλος. Πίστεψε, και ανέθρεψε μια ολόκληρη γενιά με αυτόν τον τρόπο, ότι δε χρειάζεται κάποιος να είναι ικανός για να αποδώσει και να πετύχει, ούτε να εργαστεί για να ανταμειφθεί. Αρκεί να γίνει πιόνι και πιστός ακόλουθος του πολιτικού συστήματος και θα ανταμειφθεί άκοπα. Θα του δοθεί μονιμότητα στο Δημόσιο (ή έστω μια θέση με προοπτική μονιμότητας) ή εναλλακτικά θέση στον ιδιωτικό τομέα σε επιχειρήσεις των οποίων τα συμφέροντα συμπίπτουν σε ολοκληρωτικό βαθμό με κυβερνητικά ή κομματικά. Αλλά έστω κι έτσι, η ίδια η Μητέρα Φύση αποδεικνύει ότι μια μειοψηφική 'παραφωνία' εντάσσεται στον τρόπο λειτουργίας του συστήματος και απορροφάται από τη δράση του συνόλου. Όταν όμως η 'παραφωνία' γίνεται πλειοψηφία, τότε και το σύστημα καταρρέει. Και δυστυχώς ο ελληνικός λαός σε πλειοψηφία πλέον ζει με τα χαρακτηριστικά του παρασιτισμού. Ένας λαός που έμαθε να βλέπει μονάχα το δέντρο και όχι το δάσος, την ύπαρξη του οποίου αγνοεί. Που σκέπτεται καθαρά εγωκεντρικά και έμαθε να ζει με δανεικά σε βάρος των παιδιών του και των εγγονών του. Που έδωσε μάχες και αίμα ανά τους αιώνες για να αποκτήσει την ελευθερία του και μετά την ξεπούλησε για πρόσκαιρη ευημερία με το τίμημα ενός κομματιού ψωμιού. Επιζητώ τη συμπάθεια και ζητώ προκαταβολικά συγνώμη από όσους ταλαιπωρήθηκαν, εκδιώχθηκαν, βασανίστηκαν ή χτυπήθηκαν επί της απαράδεκτης και κατακριτέας δικτατορίας, αλλά ίσως δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα ο αστεϊσμός πως το χειρότερο έγκλημα της επταετίας ήταν η μεταπολίτευση...